 |
 |
:: 21-01-2005: Motocross met een autowrak
Ondertussen zijn we al heel wat honderden kilometers noordelijker in Vietnam. Het is moeilijk om in detail uit te wijden over meerdere belevenissen zoals de brommeruitstappen, marktbezoeken, eilandentrip, de aanval door apen, het voeden van olifanten, babygebrabbel in de tempels of het modderbad (ook met baby's uiteraard, waarvan foto's binnen een week of twee op de site). Deze verhalen zullen rijkelijk aan bod komen in de andere publicaties. Vandaag zal ik het over vandaag hebben…
De dag ervoor trekken ze aan de receptie van het hotel een raar gezicht: "My Son met baby's? Niet makkelijk!"
Ik vraag waarom, een paar keer. Maar het antwoord is niet duidelijk en mijn Vietnamees is nog niet goed genoeg om alles te verstaan.
We zitten in Hoi An, midden in Vietnam. Aan de receptie blijven ze herhalen dat de tempels van My Son bezoeken niet makkelijk is met baby's. Toch hebben we een taxirit gereserveerd. Het waarom zouden we pas onderweg ontdekken.
De nacht was niet zo goed. Noë woelt veel en huilt heel het hotel een paar keer wakker. Om 5 uur 's morgens is het zoals traditioneel etenstijd. We pakken alles in en halen de voordeur van het hotel waar onze taxi naar My Son (50 km verder) wacht.
De eerste kilometer tocht het verschrikkelijk. Ik vraag de chauffeur om een van de raampjes wat dicht te draaien. Onmogelijk, ze zijn vastgeroest. De taxi is een autowrak. De tocht zal heel de rit voortduren. Na de eerste kilometers geeft Noë melk over. Niet goed geboerd of te veel geschud? Bijna de hele achterbank wordt wit. De broek van Noë gaat uit en hij krijgt mijn sjaal als substituut. Voor Maja haar broek heb ik geen sjaal meer. De tocht zal toch van pas komen.
We hebben geen idee hoe snel we rijden want de kilometerteller werkt niet, maar het zal wel snel zijn. Het traject is een kruising tussen een motocrossbaan en een bouwwerf, met stukken die verharde weg zouden moeten voorstellen ertussen. Op een bepaald ogenblik rijden we zelfs over iemand zijn privé garageoprit, of zo lijkt het toch. Een uurtje schudden en shaken, de baby's vinden het toch super want ze vallen in slaap.
Eens aangekomen in My Son zijn we nog niet aangekomen. Eerst een stukje stappen, o.a. over een brug uit bamboe die op elk ogenblik kan inzakken. Het machinegeratel in de buurt verklapt ons dat er een nieuwe brug in aanmaak is. Dan een stukje met de jeep die bijna uit elkaar valt, en dan nog een stuk stappen. Dit was het dan waarvoor ze ons in het hotel hadden verwittigd: de verschrikkelijke weg ernaartoe. Het bezoek zelf loopt van een leien dakje.
De ruïnes die we bezoeken zijn gebouwd in de 4de eeuw en zijn dankzij de restauratiewerken terug degelijk in elkaar gestoken. Ze zijn vooral beschadigd geweest tijdens de oorlog wanneer de Vietnamesen hiervan hun ideale verstoppingplek hebben gemaakt voor de Amerikanen. Wij verstopten ons even om tussen de verpulverde bakstenen om Aiden zijn pamper te verversen.
Wanneer de eerste bus toeristen aankomt vertrekken wij. Op de terugweg passeren we over de rampenweg nog enkele van die bussen. Grappig dat je als blanke in een afgelegen, exotische wereld graag zo weinig mogelijk andere blanken ontmoet.
De baby's en wij stellen het goed, zeer goed eigenlijk. Ze zijn gezond, ondanks de ontelbare aanrakingen en strelingen door mensen op straat die geen douche thuis hebben. Alle hoest- en eetproblemen zijn al lang voorbij. Gelukkig slapen de mannen op deze leeftijd meer dan wij, zo hebben we nog wat tijd voor onszelf, als we de timing goed anticiperen. Het is wel heel druk altijd. Geen enkele dag kunnen we echt uitslapen of luieren, want er is altijd wel iets te doen met de jongens. Daarnaast willen we ook het land zelf bezoeken, foto's maken, schrijven enz.