hallo allemaal ik ben Frédérique.  

Redelijk snel ontdekten wij dat natuurlijk zwanger worden niet voor ons weggelegd was. Met veel moed (en vooral geduld) wierpen we ons in de medische mallemolen. Ons geluk kon niet op toen de eerste ICSI poging ineens bingo was!! IK was uitegerekend voor 06/06/2006! (ai)

18/4 een echo. De doppler is gestoord. Ik moet rusten. De dag nadien blijkt dat ik best naar het ziekenhuis ga. Ik weet niet voor hoelang. Ik lig dag en nacht aan de monitor. Ze zoeken het juiste moment om te bevallen. Op 27 april blijkt dat ons ventje het moeilijk krijgt als ik een harde buik krijg. De keizersnee wordt onmiddellijk geregeld. Om 16u40 wordt onze flinke zoon Lionel (zeg Lie-o-nel) geboren met spoedkeizersnede. Hij is 42 cm en weegt 1.430 gram. Hij ademt zelfstandig. Een heel mooi en vinnig ventje!!

Nu 10 maand later hebben we echt een lotje uit de loterij. ’t is een super lief mannetje en een vinnig baasje!! Soms zelfs te vinnig... Heb effe ’vlug’ verschonen lukt al echt niet meer. HIj keert en woelt en gaat zitten en rollen en alles maar niet stilletjes op zijn rug. Kruipen wordt echt een specialiteit en ook zijn eerste woordjes zijn een feit. ’t is toch echt mijn klein schatje!

Intussen is Lionel 15 maand en het wordt met de dag leuker!! Hij begint goed zijn best te doen om te stappen - heeft nog niet zo'n goed evenwicht - en begint alles in zijn stijl te benoemen. Ach ja mama en papa verstaan het he, of tenmiste willen en denken het te verstaan. Hoe leuk het ook is met Lionel, des te meer dromen we van een zus of broer. 24 september 2007 ga ik naar de gynaecoloog en dan weten we weer wat meer over hoe een nieuwe behandeling zal verlopen... Intussen dromen we maar wat...  

Op 15 augustus 2007 (jaja moederdg), veel sneller dan verwacht, hebben we een vermoeden dat er iets niet juist zit met mijn cyclus. Mijn regels komen niet echt door maar ze zijn er wel... Ik wordt moe, pijnlijke borsten, misselijk.... Met veel ongeloof doen we een test. 2 dikke strepen. Ook de bloedproef wijst in positieve zin. De eerste echo was magisch. Ook onze gynaecoloog was verrast. Op 8/10/2007 heb ik de nekplooimeting. Dan pas zal ik rustig aan kunnen geniten van ons tweede wonder dat op komt is tegen 20/4/2008. 

Ik zag er wat tegenop dat het nu een natuurlijke bevalling zou zijn omdat ik bang was van het onbekende. Vrijdagnacht 19 april 2008 word ik wakker in een grote plas water. Gebroken vliezen. Ons meisje was nog niet ingedaald en dus vloeit het water er allemaal uit. In de kraamkliniek zeggen ze dat ik zo spoedig mogelijk moet komen, ookal heb ik geen weeen. Babysit voor Lionel opgetrommeld met vertrokken. Om 14 uur nog steeds geen wee. Ik krijg een pilletje opgestoken.  Om 15 uur nog steeds niets. Ik krijg een infuus. Dan gaat het ineens hard! Mijn eerste wee krijg ik om 15u45. Om 16 uur hou ik het niet meer uit van de pijn. Ik had innes als 6 cm opening. De gynaecoloog wordt opgebeld. Om 16u40 (hetzelfde uur als Lionel) ligt Olivia op mijn buik. Zalig maar intens!

Intussen is Olivia al ruim 3 maanden. Wat gaat het toch snel. Lionel en Olivia zijn een hecht team. Ze zien mekaar doodgraag en wij genieten van allebei!