hallo, ik ben angelique en 28 . mn vriend is 35 en we hebben een zoontje van 4,5 jaar en een van 2,5 van jaran was ik al vrij vlot in verwachting en alles verliep vlekkenloos, ik vloog door de zwangerschap.. en uiteindelijk is jaran per kleizersnee geboren omdat hij in een stuit lag toen jaran een half jaar was zijn we voor een nieuwe poging begonnen...en na 5 maandjes wast weer raak..we waren dolgelukkig, ook hebben we al vrij snel verteld en iedereen reageerde super leuk... ook bleek mn schoonzus 3 weken minder ver zwanger te zijn als ik dus t feest kon niet op.( na een mindere periode waarin mn schoonvader was overleden) wel had ik steeds een ander gevoel en was niet zo blij als de vorige x en iedereen probeerde me grust te stellen met t bekende verhaal dat een 2e zwangerschap altijd anders is als een eerste..dit probeerder ik dan ook maar te geloven.. totdat op 7 dec..( op mn verjaardag) ik ineens veel bloed verloor... en de dag later bevestigde de echo dat mn gevoel juist was, ons kindje leefde niet meer... mn wereld stortte in toen ik dat levenlose mensje zag drijven...in mn buik.. ik moest wachten tot t natuurlijk af zou komen.. en uitijndelijk gebeurde dat op 14 dec dus een week later dit was de langste week uit mn leven ooit volgens mij. wat heb ik er wat afgebruld en ik durfde de deur niet uit om dat ik niet wist wat me te wachten stond uiteindelijk die dag ben ik na anderhalf uur lang(ween) "bevallen"van ons minimensje. maar wat perfect , zo compleet al..dit had ik nooit verwacht. achteraf ben ik blij dat ik t gezien heb, zowel het is wel iets dat je nooit meer zal vergeten, het was wel mn 2e kindje en ja hoor na 3 maand waren we weer zwanger!! de eerste weken waren spannend, maar voelde wel goed, had er wel vertrouwen in! en we mogen ( weer in december weer een zoon verwachten!) uiteindelijk is timo 9 dagen te laat geboren op 24 dec met een vacuum bevalling! tot nu toe gaat alles prima! DE DEPRESSIE een week of 1 a 2 na de bevalling wist ik dat ik me niet voelde zoals het moest! ik leefde in een roes en letterlijk in de mist! alle sdraaide om me heen en mn oren suizden en bonsden de hele dag! ik kon mijn lichaam niet laten stoppen met trillen en was bang om te slapen uit angst dat ik niet meer wakker zou worden het ging van kwaad tot erger.. ik kreeg hyperventilatie en paniekaanvallen, was erg bang dat ik een tumor had ( die verplaatste zich door mn hele lijf! ik was bang om alleen te zijn! kreeg niets meer voor elkaar en vond de jongste baby maar helaal niets! conclusie ppd postpartum depressie! ik kon alleen maar op de bank zitten en heel veel huilen en iets meer op n rij krijgen in de weken, maanden die volgden ben ik door een diepe hel gegaan!die heel moeilijk te beschrijven valt, was ondertussen ook al aan de medicijnen die na een paar weken wat hun werk begonnen te doen... ook had ik thuishulp gekregen, die voor mij en de kindren en het huishouden zorgden.omdat dit alles niet meer door mij gedaan kon worden, ik was niet meer het grijntje mens dat ik kende in mezelf.. heel beangstigend..en ik was er van overtuigt dat dit nooit weer over zou gaan... uiteindelijk zijn we nu ruim 6 maanden verder medicijnen aant afbouwen... thuiszorg gestopt.. ik hou enorm vel van de jongste en de oudste natuurlijk ook.. ik begin mezelf weer terug te vinden! dankzij de steun van vrienden , familie, mn man en de dames hier op t forum ! heel erg bedankt allemaal! ik ben nog niet helemaal de oude, maar ik ben er van overtuigt dat dit zeker wel weer goed komt! ik ga dr voor! en mn 2 prachtige zonen en mn man geven me elke dag weer de kracht om door te gaan!