Ik ben Cynthia, 34 jaar. Op 5 mei 2001 ben ik getrouwd met Joost, en samen hebben wij twee zoontjes, Benten (5 jaar) en Rhyss (8 maanden). Benten is er gekomen na 2 jaar op natuurlijke wijze proberen, en 2 maand met hormoonbehandeling na het vaststellen van zware PCO. Hij is geboren via keizersnede (stuitligging) op 38 weken en 1 dag. Hij was 45 cm en 2,5 kg. Ondertussen is hij een stoere kleuter: vol apestreken en deugnieterij, maar ook heel lief en flink! Als Benten 5 maanden is, starten we terug met hormonen, maar elke maand opnieuw is er die teleurstelling van niet zwanger te zijn. Een laparoscopie wijst uit dat mijn eierstokken volledig verkleefd zijn en vergroeid met mijn buikwand. Een echte oorzaak hiervan is niet gevonden, eventueel de keizersnede van Benten. Mijn eierstokken liggen ook uitzonderlijk hoog. Een hersteloperatie zou levensbedreigend kunnen zijn, en geen enkele dokter heeft zo’n zwaar geval van vergroeiingen ooit gezien… In april 2004 word ik doorgestuurd naar Leuven, waar ze beginnen met IVF. De pick-ups gebeuren onder volledige verdoving door de grote aantallen follikels en de extreem hoge ligging van de eierstokken. Telkens moet er iemand bovenop mij gaan liggen om ze naar beneden te duwen, en dan nog moeten ze door mijn blaas gaan om er aan te kunnen. En de kans is er steeds dat ze op het moment zelf moeten beslissen om de eicellen operatief te verwijderen via de buikwand. Twee maal opgenomen met ernstige overstimulatie, enkele prille miskramen, stopzettingen, geen reactie op de hormonen… Kortom: een lange lijdensweg dus. In september 2005 geraak ik in een dipje. Iedereen in mijn omgeving geeft de “raad” om er mee te stoppen, en even twijfel ik zelf, maar ik weet dat ik er mijn leven lang spijt zal van krijgen. Dus ik zoek nieuwe moed bij mekaar, en ja hoor: in februari 2006 blijk ik zwanger! Van een tweeling nog wel!!! 6 weken later krijg ik een bloeding en verlies één van de twee vruchtjes, maar het andere doet het prima! September 2006: ik heb al enkele weken buik- en rugpijn, net zoals ik bij Benten had toen ik moest bevallen. Maar het is nog veel te vroeg… Uiteindelijk stap ik toch maar naar de huisarts en ik krijg te horen dat ik op het punt sta te bevallen!!! In de kliniek leggen ze me met weeënremmers en enkele dagen later mag ik naar huis. Ik ben 3,5 uurtjes thuis als mijn water breekt. En zo komt Rhyss 8 weken te vroeg ter wereld, na een lange nacht hevige weeën en uiteindelijk toch spoedkeizersnede! Hij weegt 1kg890 en is maar liefst 44 cm. Mijn kleine lieve ventje is heel sterk, en toont iedereen dat hij er klaar voor was om op deze wereld te komen. De oorzaak van de vroeggeboorte was een ernstige urineweg- en vaginale infectie, die al tot bij Rhyss zat. Een groot geluk dat hij zo snel geboren is, of we hadden ons kleintje niet meer bij ons gehad… WAT ZIJN WIJ GELUKKIG MET ONZE TWEE PRACHTIGE FLINKE ZONEN!!!

Intussen zijn we met IVF gestart voor een derde en laatste wondertje.

November 2007: PU van 5 eicellen, waarvan 3 bevrucht en van topkwaliteit!!! Twee embiekes worden teruggeplaatst, en ééntje ingevroren. Helaas niet zwanger...

Februari 2008: na weken voorbereiding wordt eindelijk ons cryootje ontdooid, maar helaas heeft het niet mogen zijn... Het overleeft de ontdooiing niet. Dus we staan terug bij af.

April 2008: We beginnen met goeie moed aan een verse poging. Na een moeilijke stimulatie groeien uit de meer dan zestig follikels een aantal mooi door. 14 eicellen worden opgepikt, maar slechts zes ervan raken bevrucht. Twee toppers om terug te plaatsen, en de andere voor de vuilbak... Maar weer geen innesteling. Wel enorm veel pijn, en na enkele dagen een opname door ernstige overstimulatie. Een hele maand duurt het vooraleer alles wer een beetje in de plooi komt.

Na een goed gesprek met de gyn wordt er besloten om volgend voorjaar de verklevingen en vergroeiingen operatief proberen te verwijderen. Het zal geen simpele operatie worden, en er zal een heel team van gyns, darmspecialisten, urologen,... aanwezig moeten zijn. Er is ook geen garantie op slagen, maar we willen het echt wel een kans geven. Temeer omdat zo'n operatie vroeg of laat toch zal moeten voor de pijn.

Tot aan de operatie gaan we alles even laten rusten, en intussen genieten we verder van onze twee helden!!!