Hallo, Zal ons even voorstellen, ikke (33j) en mijn vriend (27j), wonen nu al enkele jaren samen in ons huisje in het landelijke Heist op den Berg en zwanger van onze tweede spruit.

December 2002, ik leer mijn vriend kennen en het was meteen duidelijk, deksel en potje hebben elkaar eindelijk gevonden.

Al snel was duidelijk dat we er volledig voor wilden gaan, na een maand woonden we al samen en 6 maand later nam ik mijn laatste pil (augustus 2003) Nooit hadden we gedacht dat het zolang ging duren voor ons.

November 2004 een positieve test, we waren dolgelukkig, maar bij de echo van 8 weken zagen we een vruchtje dat gestorven was rond 6 weken. Mijn toenmalige gyne raadde ons aan om terug een jaar te proberen, maar ik zag dit niet zitten, ging toen bijna 31 worden.

In mei 2005 hebben we contact opgenomen met het fertiliteitscentrum van UZ Leuven, alle nodige testen ondergaan, maar er werd niets gevonden. Een kijkoperatie was nog de enige mogelijkheid om misschien iets te vinden waarom het al 2 jaar niet lukte. Intussen mogen we drie IUI pogingen doen, voor de kijkoperatie, maar die hebben niet tot een zwangerschap geleid.

Februari 2006, bij de kijkoperatie vinden ze endometriose, deze werd verwijderd en we krijgen de raad om het nog 6 maand te proberen op de natuurlijke manier om dan pas over te gaan op IUI of IVF.

Maart 2006, een positieve test, in de eerste cyclus na de operatie, we kunnen het niet geloven, met een bang hartje wachten we op de 1e echo rond 6 weken. We zien een kloppende hartje.

Mei 2006, ondertussen ben ik drie maand en hebben we het de trotse grootouders verteld, de rest van de familie en vrienden volgen snel.

Augustus 2006, elke schopje, elke beweging geeft me een zalig geruststellend gevoel.

Begin oktober, een rotweek, als er iets kon misgaan was het wel in die week. De grootvader van mijn vriend overleden, blijk ik zwangerschapsdiabetes te hebben en is op 33 weken plots onze baby in stuit gaan liggen met gestrekte beentjes. Gyne hoopt dat hij/zij nog gaat draaien.

Eind oktober, mijn zwangerschapsdiabetes valt goed mee, moet enkele met bepaalde voedingswaren opletten (geen frisdrank en niet te veel wit brood). Op 37 weken ligt onze baby nog steeds in stuit en met zijn/haar geschat gewicht van 3 kg en reeds wat ingedaald zit draaien er niet meer in. De datum voor de keizersnede wordt vastgelegd.

Begin november, het aftellen naar onze bevallingsdatum kan beginnen.

Op 13 november 2006 om 9.45 is ze er dan onze kleine meid. Wordt vervolgd

En wat een vervolg, eind februari 2008 mogen we onze tweede spruit verwachten. Door de lange weg die we hebben afgelegd om zwanger te worden wilden we niet te lang wachten om voor nummer twee te gaan. In februari beslisten we om aan de laatste strip pillen te beginnen, dan nog een maandje ontpillen en we gaan er weer voor. Groot was dan ook de verrassing toen ik op 15 juni 207 een positieve test had.

De eerste weken verliepen wel wat zwaarder, van week 6 tot ongeveer week 14 ben ik elke dag misselijk geweest (gelukkig nooit boven de pot moeten hangen).

September 2007, ondertussen ben ik al vier maanden en voel ik me supergoed. Jolien wordt ondertussen al een grote meid, ze kan kruipen, dag met het handje zeggen,...

Meer foto’s van Jolien http://www.mijnalbum.nl/Album=GKZ7LQQZ