Ik ben M, 32 jaar en sinds oktober 2002 gelukkig getrouwd met mijn ventje... Ik heb altijd geweten dat ik graag kindjes wou en hier begint dus ons verhaal...

Augustus 2002: binnen 2 maanden gaan we trouwen!! We laten de voorbehoedsmiddelen voor wat ze zijn... Als ik de gyn vertel dat ik altijd al onregelmatig ben geweest, vraagt hij me hoe vaak ik ongesteld word. Ik zeg dat er tussen de 4 en de 8 weken tussenzit en hij besluit dat dit niet te onregelmatig is om ons zorgen te maken. Vermoedelijk heb ik nog wel een eisprong...

Augustus 2003: Wat een teleurstelling... We zijn nog steeds niet zwanger :-( Terug bij de gyn... Inwendige echo toont PCO aan... Bloedonderzoek bevestigt dit... We hebben dus een jaar verloren, want vermoedelijk heb ik helemaal geen eisprong van mezelf...

PCO (PolyCystische Ovaria of eierstokken) is een hormonale aandoening met het niet ovuleren als een van de meest voorkomende symptomen. Ook overgewicht en overbeharing zijn mogelijks symptomen en ik ben aardig bedeeld . Gelukkig zijn de zwemmertjes van mijn ventje in prima conditie... Da’s al een zorg minder We beginnen met het opvolgen van de cyclus... Menopur spuitjes tot de hoogste dosis geven slechts één keer, na 3 weken stimulatie, een follikel, maar ik ben jammer genoeg niet zwanger.

We moeten één keer een maand overslagen omdat er een cyste zit, maar na een maand de pil zit ze er nog steeds en groeit ze niet, dus we kunnen verder gaan...

Na een paar maanden zonder reactie op de menopur schakelen we over naar het HRF-pompje. Een klein cathetertje in de buik geeft elke 90 min een hormooninjectie die rechtstreeks op de hypothalamus inwerkt en dus de slecht functionerende eierstokken zou moeten sturen. Idem... geen resultaat, ook niet na opdrijven van de dosis.

Juli 2004: de gyn stelt voor eerst te starten met Glucophage. Dit zijn pillen die gegeven worden aan diabetici... Blijkbaar zou bij PCO-sters de suikerhuishouding in de war zijn en zouden deze pillen de insuline-resistentie, die mede oorzaak zijn van het niet ovuleren, verminderen. Ik word vreselijk ziek van deze pillen (misselijk, diarree, overgeven,...), maar dit blijkt een mogelijke bijwerking te zijn. Deze pillen zouden pas resultaat opleveren na 3 tot 6 maanden... Na 4 maanden zonder enige verandering beslissen we samen met onze gyn het op te geven en over te stappen naar IVF...

November 2004: eerste IVF. Wat zijn we blij te zien dat de follikels groeien!! Bij de pu echter is het een grote teleurstelling... Er zitten maar 2 eicellen in. Gelukkig raakt er eentje bevrucht. De tp is moeilijk, ik krijg te maken met een lichte overstimulatie maar na 2 weken is de teleurstelling nog groter We zijn niet zwanger...

Februari 2005: we zijn opnieuw gestart... Met goeie moed... Deze keer stimuleren we met menopur (de eerste keer met puregon) en uiteindelijk halen ze 6 eitjes uit 11 follikels... Een beter resultaat dan de eerste keer, dus we zijn blij... Er geraken er uiteindelijk maar 3 bevrucht, waarvan ze er 2 terugplaatsen. Eén van goede kwaliteit en één van matige kwaliteit. Het 3de is niet goed genoeg om in te vriezen... Na 2 weken weer We zijn niet zwanger...

April 2005: Vol goede moed beginnen we aan poging nr3... Deze keer terug puregon, maar de pu zal deze keer ook in Leuven gebeuren (de vorige 2 keren was dit hier in het ZH). Er zijn 15 eicellen... Het wordt alsmaar beter... Er zijn er 8 bevrucht, waarvan één toppertje (4-cellig zonder fragmentatie op dag 2) en eentje met een beetje fragmentatie... De rest is niet goed genoeg om in te vriezen... Het wil maar niet lukken... Ik ben niet zwanger

Na deze 3de mislukte poging gaan we op consultatie in Leuven. Daar stelt de dokter voor een ovariële drilling te doen, gezien de slechte kwaliteit van mijn eicellen de reden is dat ik niet zwanger geraak... Ze zullen de vele kleine follikels wegbranden waardoor er meer plaats vrijkomt op de eierstokken. Als de kwaliteit niet betert, lijkt er niet veel hoop meer te zijn...

23 juni 2005: de operatie. Ze verwijderen een kleine poliep in de baarmoeder. Ze komen niet tot de drilling, want op mijn ene eierstok zit een grote cyste (10cm diameter), die blijkbaar op een week tijd zo groot geworden is, want de week ervoor was ze nog maar 3cm... Het verwijderen ervan is niet zo simpel en op mijn andere eierstok blijkt een kleinere cyste te zitten (3cm). De binnenkant van mijn buik is al zo zwaar "toegetakeld" door het verwijderen van de cystes dat de drilling niet doorgaat. Volgens de dokter echter zou deze operatie een gelijkaardig effect moeten hebben... We zien wel...

September 2005: controle bn leert ons dat ik spontaan een eisprong heb gehad!!! We hebben hem alleen gemist We geven onszelf nog 1 IVF de kans om te kijken of de kwaliteit beter wordt...

Oktober 2005: 20 eicellen... Ben weer bang dat het niet goed gaat zijn... Er zijn er ook maar 8 bevrucht geraakt, dus de kwaliteit is niet echt verbeterd Ze hebben op dag 3 twee 6-celligen teruggeplaatst maar we vrezen voor het resultaat... Onze vrees is gegrond... Ik blijk weer niet zwanger

December 2005: gezien de dokter ons gezegd had dat er niet veel anders meer was dat ze konden doen, besluiten we toch eens een 2de mening te gaan vragen in Jette. Bij het bekijken van de resultaten zegt de dokter ons dat het inderdaad aan de slechte kwaliteit van de eicellen ligt, maar dat ze eens gaan proberen met een andere stimulatie methode (vroeger altijd eerst onderdrukken met suprefact en dan pas stimuleren, nu beginnen met stimuleren en pas na een 5-tal dagen starten met de onderdrukking met cetrotide). Als ik de dokter vraag of het nog wel nut heeft verder te gaan, zegt hij dat ik waarschijnlijk een heel vruchtbare vrouw ben, dat we alleen een goed embryo nodig hebben... Ik kon op dat moment niet geloven dat hij gelijk zou krijgen...

13 maart 2006: Bij de pu "plukken" ze 21 eicellen... Ik ben vreselijk bang voor weer een slecht resultaat. Ze zullen, afhankelijk van het resultaat van de bevruchtingen, beslissen de tp op dag 3 of dag 5 te doen. Ze bellen op dag 3 dat het voor die dag zal zijn...Ik ben bang dat dat wil zeggen dat het terug een slecht resultaat is... Blijkt dat van de 21 eicellen er 16 bevrucht zijn!! We kunnen het niet geloven!! En er zijn zelfs vijf 8-cellige toppertjes bij!! Zo’n goed resultaat hebben we nog nooit gehad!! De laborante had, gezien de voorgeschiedenis, liever de zekerheid van goeie embiekes op dag 3, dan helemaal niets meer op dag 5. Het was dus voor de zekerheid Ze plaatsen 2 toppertjes terug. De dag voor de bn heb ik wat rozig verlies... Daar gaat onze hoop... Maaaaaar... Het beste nieuws komt... HCG staat op 88!! We zijn zwanger!! Jammer genoeg komt er vroegtijdig een einde aan de zwangerschap op 6,5 weken... Maar we weten nu ten minste al dat we zwanger kunnen worden...

mei 2006: omdat we 3 eskimootjes hebben, gaan we proberen lichtjes te stimuleren met puregon om het baarmoederslijmvlies klaar te maken voor de tp. Tegen alle verwachtingen zit er één mooie follikel klaar!! De dokter raadt ons aan ons huiswerk te maken en al goed dat we dat gedaan hebben, want de eskimootjes hebben de ontdooiing niet overleefd... En ongelooflijk maar waar... Bij de bn blijk ik ZWANGER!! We kunnen het opnieuw niet geloven... En dan nog wel puur natuur!! Helaas, op 8 weken krijg ik bloedverlies en een miskraam

Juli 2006: We gaan op bespreking in Jette. Omdat het gelukt was met een lichte stimulatie gaan we het zo nog een paar keer verder proberen.

Augustus 2006: Er zit een mooie follikel klaar. Na 14 dagen staat het HCG op 6,7... Veel te laag. afwachten en dan controle van het HCG. Op dag 3 van de blijkt het toch gestegen te zijn... Vreemd!!! Het stijgt nog een week, ondanks zwaar bloedverlies, maar op 6,5 weken is het gedaald...

Oktober 2006: Er zitten 3 follikels klaar, maar we zijn niet zwanger.

December 2006: Er zitten er weer 3 klaar. OP 19/12 staat het HCG op 269... Dat is hoog! Meer dan één?? Op 6 weken krijg ik bruinverlies, maar HCG stijgt goed... Op 7 weken helder bloedverlies, maar echo toont ons 2 (!!) kloppende hartjes. We krijgen hiervan bevestiging op 8 weken. Ik blijf regelmatig bloedverlies hebben, maar alles blijkt in orde. Onze ukjes groeien goed!! We zijn de kaap van de 12 weken gepasseerd, en stilaan beginnen we erin te geloven.

Dan, op 05/04/07 slaat het noodlot toe en verliezen we onze 2 meisjes na 19w2d zwangerschap. Cervix insufficiëntie zou de oorzaak zijn. De baarmoederhals kan de druk van een groeiende baarmoeder niet aan... Ik heb bloedverlies en hoewel de hartjes nog kloppen en alles er met echo op de buik goed uitziet, blijk ik al 3 cm opening te hebben en is een vroeggeboorte niet te vermijden. Onze meisjes zijn perfecte kleine mensjes met mooie vingertjes en teentjes.

Het verdriet is enorm Bij een volgende zwangerschap zal er een cerclage geplaatst moeten worden (ring rond de baarmoederhals) rond 14 weken. En dan zou het risico op herhaling veeeel kleiner zijn... Nu moet ik eerst aansterken, want ik heb zoveel bloed verloren dat ik me nu enorm zwak voel.

mei 2007: ondertussen is het 5 weken geleden dat ik mijn 2 kleine meisjes moest afgeven... Ik ben lichamelijk weer aangesterkt en we kunnen vooruitkijken naar een nieuwe poging... Door de cervixinsufficiëntie mag het zeker geen tweeling meer zijn, maar we gaan dat proberen te vermijden door, als er meer dan 2 follikels klaarzitten, deze aan te prikken en er dus maar 2 over te laten en moesten ze in het beste/slechtste geval toch allebei bevrucht worden en innestelen rond 10 weken een reductie uit te laten voeren. Dit houdt 10% risico in dat we het tweede ook verliezen, maar wel 90% dat het goed gaat. Vervolgens zullen we op 14 weken een cerclage laten plaatsen rond de baarmoederhals, zodanig dat dit drama zich niet meer kan herhalen... Op dit moment hopen we eigenlijk vooral dat er niet meer dan 2 follikels zullen klaarzitten en dat er max eentje bevrucht zal worden...

Na lang twijfelen besluiten we onze meisjes voor onszelf toch een naam te geven. Ella* en Anouk* waren onze dochters en het feit dat ze te vroeg geboren zijn, zal hier niets aan veranderen. We zijn blij dat we ons verdriet een naam hebben gegeven...

1 juni 2007: dag 3 van mijn cyclus... Ik ben weer begonnen moet de puregon... Hopelijk is er snel een op komst...

10 juni 2007: We zijn ondertussen al 9 dagen aan het stimuleren en er is nog steeds niets te zien, buiten een paar kleintjes aan elke kant, maar dat is gewoon de PCO Ik geraak lichtelijk in paniek dat het zo nu ook weer niet gaat lukken

14 juni 2007: ondertussen 14de dag stimulatie en wonder boven wonder zit er een grote follikel klaar aan de linkerkant, die zich waarschijnlijk verstopt had... Morgen pregnyl en dan bn op 01/07...

1 juli 2007: We hebben de 2de wachtweek in Spanje doorgebracht en daardoor ging de week wel snel voorbij. Jammer genoeg zijn we niet zwanger . Op dag 3 van de moet ik bloed laten nemen en dan kan ik hopelijk weer starten...

6 juli 2007: we zijn weer vetrokken... De eerste spuit is gezet...

18 juli 2007: vandaag speelde een follikel van 21 mm weer verstoppertje, maar gelukkig hebben we hem toch gezien We kunnen weer beginnen

4 augustus 2007: de BN van gisteren avond was negatief Normaal had ik over een 10-tal dagen mijn dochters in mijn armen gehad. Deze negatieve poging komt harder aan dan verwacht...

Effe tijd geven en dan proberen we weer met goede moed naar de toekomst te kijken.

9 augustus 2007: de eerste spuit voor ronde 3 is gezet... 3x is scheepsrecht zeggen ze toch... Hopelijk is het zo...

16 augustus 2007: na 7 dagen spuiten zit er al één, misschien zelfs 2 follikels klaar. Kan het zelf moeilijk geloven... De volgende dag wordt dit bevestigd (eentje van 16 en eentje van 17mm) en mogen we de pregnyl zetten. Het duimen kan weer beginnen...

2 september 2007: weer geen goed nieuws . Ik begin stilaan te wanhopen, hoewel het 'nog maar' de 3de ronde is na de bevalling... Er zijn ondertussen alweer 5 maanden gepasseerd... En ik mis mijn kleine meisjes elke dag meer er meer ...

7 september 2007: Ronde 4 is ingegaan...

20 september 2007: na 14 dagen stimuleren zit er weer een mooie follikel klaar.. Op hoop van zegen...

7 oktober 2007: we hebben vandaag schitterend nieuws gekregen!! HCG staat op 63. Binnen 2 dagen opnieuw een bn ter bevestiging. Volgens Jette ziet het er hoopvol uit! Blijven duimen maar en afwachten!!

9 okotber 2007: WE ZIJN ZWANGER!!! Eindelijk!!! Juist 6 maanden na de geboorte van Ella* en Anouk*... HCG was mooi gestegen naar 212. Nu hopen en duimen dat het goed blijft gaan...

16 oktober 2007: HCG is gestegen naar 5700, prima dus... Stilaan beginnen we het te geloven...

20 oktober 2007: we komen thuis van een familiefeestje en ik zie dat ik weer een beetje bloedverlies heb gehad... Paniek slaat toe, maar in Jette stellen ze ons gerust. Zowel de BN van zondag ochtend als van maandag avond ziet er prima uit...

30 oktober 2007: Vandaag krijgen we echt de schok van ons leven... Heel de voorbije week heb ik nu en dan een beetje bloed/bruinverlies gehad. Ik ben er niet gerust in. Vandaag is de eerste echo... Spanneeeeeeeend Tot onze grote verbazing zien we niet één, maar twee vruchtzakken, elk met inhoud én een kloppend hartje... Wat nu???

Afsluitend gesprek bij prof Tournaye was goed. We moeten dringend contact opnemen met dr De Catte in Leuven. Hij zou de specialist zijn op gebied van cervixinsufficiëntie, cerclages enz. We moeten weten hoe we het meeste kans maken om deze zwangerschap tot een goed einde te brengen. Prof Tournaye geeft aan dat hij het gevoel heeft dat een reductie een te groot risico is, zeker in mijn geval, en of het dan effectief zou helpen om een vroeggeboorte tegen te gaan...

Het is zaak deze dokter zo snel mogelijk vast te krijgen voor een gesprek, want als er in het slechtste geval toch een reductie nodig is, moet dit gebeuren rond 10 weken, dus dan hebben we nog maar 2,5 weken...

Er komen dus weer spannende dagen aan, maar we zijn in de eerste plaats natuurlijk super blij met onze

15 nov 2007: we hebben een beslissing genomen... We zijn te rade gegaan bij 3 specialisten en alle drie geven ze ons weinig kans om de tweelingzwangerschap tot een goed einde te brengen. Ze kunnen geen garanties geven, maar de kans dat het verhaal van Ella* en Anouk* zich herhaalt is zeker reëel als we ze allebei houden.

De enige nuchtere en weldoordachte beslissing die we kunnen nemen, is overgaan tot een reductie, met alle risico's vandien, maar op die manier vergroten we de kans dat we het met eentje wel halen. Hoewel dit heel erg tegen natuurlijk en nog meer tegen ons gevoel is, hebben we naar ons eigen gevoel geen keuze.

De reductie zal doorgaan op 7 dec in Jette. Een tweetal weken later zal dan door mijn eigen gyn de cerclage geplaatst worden als alles goed blijft gaan... Uiteindelijk zal ik dus iets meer dan 12 weken zwanger zijn als ze de reductie doen, maar de reden daarvoor is dat ze liefst wachten tot ze de nekplooimeting kunnen doen, om eventueel een indicatie te hebben welk embryo ze moeten reduceren.

11 dec 2007: ondertussen is de reductie achter de rug... Het was zwaar, zeker omdat het in 2 keer is moeten gebeuren. De eerste keer lag de foetus met zijn rugje naar boven en kon de medicatie niet rechtstreeks in het hartje worden ingespoten. Het stopte soms met kloppen, maar kwam telkens weer terug. Bij de 2de poging lag het beter en na een uurtje was het dan zover... Het hartje stopte met kloppen... Het was een uitputtingsslag... Maar goed... Nu hopen dat het tweede het haalt en dat we met een positief gevoel vooruit kunnen beginnen kijken.

De eerste 10 dagen zijn gepasseerd en bij de echo een week na de reductie bleek dat het tweede hartje nog steeds klopte en er was nog beweging te zien, maar er was wat weinig vruchtwater. Ik ben ervan overtuigd dat ik dat verloren ben na de eerste poging tot reductie... De stress is dus zeker nog niet gepasseerd en nu is het weer afwachten en heel veel rusten en hopen dat mijn lichaam doet wat het moet doen en het vruchtwater mooi blijft zitten...

7 januari 2008: ondertussen zijn we een maand na de reductie en door goed te rusten is de hoeveelheid vruchtwater genormaliseerd. Vandaag wordt de cerclage geplaatst, geen moment te vroeg, zo bleek bij de echo vorige donderdag. Twee weken ervoor was de baarmoederhals nog 5 cm, zoals het hoort dus, maar bij de meting donderdag bleek dat hij verkort was naar 3,7 cm. Zal blij zijn als hij erop zit en ons ukkie er niet meer 'uit kan vallen'.

9 januari 2008: de cerclage zit erop, de operatie verliep vlot, ik heb er weinig last van gehad en ons kindje doet het nog steeds goed... OEF... Weeral een belangrijke hindernis genomen. Hopelijk kunnen we nu vooruit kijken en een positieve weg inslagen...

9 april 2008: ondertussen zijn we al 30 weken... Wat gaat het ineens snel... Over 7 weken wordt de cerclage al verwijderd en hebben we hopelijk ons ukje snel in onze armen... Ik voel me goed, maar moet alleen een beetje meer rusten...

29 april 2008: 33w 1d... Als ik beneden kom, breekt precies mijn water , maar als ik naar de wc ga, blijkt het bloed te zijn, veel bloed... Het loopt gewoon langs mijn benen naar beneden... Nu dat weer . Ik bel de ambulance, want ik ben alleen thuis en met zo'n bloedverlies durf ik niet zelf te rijden... In het ZH aangekomen, leggen ze mij direct aan de monitor en gelukkig doet ons beebje het nog goed. Op de echo blijkt dat er een bloeding van de placenta is (geweest). Ze zijn bang voor een loslating van de placenta en ze bereiden ons voor op een spoedkeizersnede... Uiteindelijk beslissen ze nog even te wachten omdat het bloeden lijkt te verminderen. Gelukkig maar, want het bloeden stopt volledig... Ik blijf een kleine week in het ZH, maar de angst om dit nog eens voor te hebben als ik alleen thuis ben is groot. Daarom beslissen we samen met de gyn dat ik tijdens de week in het ZH kom rusten en dat ik naar huis ga als mijn ventje thuis is in het weekend.

18 mei 2008: We hebben de kaap van de 36w gehaald!!! In de loop van de week zal de cerclage waarschijnlijk verwijderd worden. Vorige week werd ons ukje al 3,3 kg geschat, het zal dus een stevige brok zijn . Als het nu komt, zal het alleszins geen kwaad kunnen en krijgen we hem hopelijk ook mee naar huis...

31 mei 2008: De cerclage is ondertussen al bijna 2 weken verwijderd, maar er gebeurt niet veel... Af en toe wat voorweeën die ik niet echt voel, maar wel zie als ik aan de monitor lig, maar voor de rest... De baarmoederhals was gisteren nog 3 cm, geen opening, kindje niet ingedaald, maar wel een geschat gewicht van 3,7kg...

Gisterenavond was ik thuis voor het weekend, maar om 18u30 kreeg ik weer een serieuze bloeding en moesten we weer naar het ZH vliegen. Het zou terug de placenta zijn, maar van loslating was er gelukkig (nog) geen sprake. Ik ben dan weer een nachtje in het ZH gebleven, maar ik heb gevraagd vandaag naar huis te mogen, omdat ik thuis even goed kan rusten en ik daar toch iets meer op mijn gemak ben...

Mijn gyn is morgen terug uit verlof... Ben benieuwd wat hij gaat zeggen en wat er deze week gaat gebeuren...

8 juni 2008: Op woensdag 4 juni om 3.02u is onze flinke zoon FLORIAN geboren, een flink kereltje van 3,570 kg en 52 cm... Wat zijn we er verliefd op Het is zeker alle moeite, tranen en pijn waard geweest!!!

Voor foto's: www.floriansymoens.be