Ik ben Joopie,

 Inmiddels ben ik 28jaar, 3 jaar getrouwd en mama van Robin van 1 jaar !!!!

Al ruim 2 jaar ben ik te vinden op de 9maandensite,

Hieronder mijn verhaal.

juni 2005  De eerste zwangerschap in 2002 was niet gepland en totaal een verrassing. Omdat ik altijd al kinderen wilde was ik er waanzinnig blij mee en fantaseerde er op los. Ro moest er behoorlijk aan wennen en wist nog niet zo goed wat hij er mee aan moest. Na 6 weken kreeg ik helaas een miskraam en hebben we daarna nog 3 jaar gewacht voor we echt voor een kindje wilde gaan. Na het trouwen in mei 2005 waren we er allebei echt klaar voor.

In November had ik na 4 dagen overtijd te zijn een positieve test, maar helaas ging het dezelfde dag nog fout en verloor ik ook dit kindje. Inmiddels een heleboel onderzoeken verder en al behoorlijk ongeduldig werd ik in Januari weer zwanger.

Op 23 januari teste ik weer positief, we waren zo blij, zo gelukkig. We vertelde het de familie dezelfde dag nog omdat we het zo graag wilde delen. We waren er dit keer zo van overtuigd dat het allemaal goed zou gaan dat we gelijk spraken van onze kleine Jip. Ook al was ik nog niet zo lang zwanger we hielden al zoveel van onze Jip. Het was dan ook een hele grote schok toen we tijdens de echo te horen kregen dat Jip niet meer leefde. De andere 2 zwangerschapen hadden nooit zoveel indruk gemaakt en nooit zoveel gevoelens los gemaakt. We waren er zo klaar voor om een kindje te krijgen en hadden er zo over gefantaseerd, helaas ging ook deze droom in rook op.

26 april 2006: Nu officieel een heel jaar bezig voor ons eerste kindje, nooit gedacht dat het zo lang zou gaan duren. Moedeloos wordt ik er van ! Hoe lang moeten we nog wachten ?

mei 2006: We hebben besloten even een maandje pauze in te lassen, om even tot rust te komen. Ook gaan we aan het einde van de maand op vakantie en we willen in alle rust op vakantie gaan. (zie foto voor vakantie)

Eind mei 2006: De koffers zijn ingepakt en we zijn er klaar voor. Heerlijk 2 weken naar de zon. Daarna zien we wel hoe we weer verder gaan, want daar wil ik op dit moment nog effies niet over nadenken. juni 2006: Op de vakantie heel veel kunnen nadenken en we hebben besloten dat we het nog willen aanzien tot september. We zijn dan al meer dan anderhalf jaar bezig en we vinden het mooi geweest. We gaan volgende week aan de gyneacoloog voorleggen dat we heel graag vanaf september verder willen via KI. Nu hopen dat de gyneacoloog het daarmee eens is en ons wil gaan helpen.

31 juni 2006: Schrijf ik begin juni nog dat ik het allemaal niet meer zie zitten, nu aan het eind van juni schrijf ik dat ik vanmorgen een positieve test had !!!!

WOUW, IK BEN WEER ZWANGER !!!

9 juli 2006: Het dringt nog nauwelijks tot ons door dat we gewoon weer zwanger zijn. Dat er dit keer misschien wel een kindje kan komen. Of zoals heel veel mensen voorspellen 2 kindjes !!!!!

25 juli eerste echo (we kijken er enorm tegenop)

18 juli 2006: Enorme schik als ik s’avonds naar de wc ga, ik verlies bloed en ik ben bang dat het helemaal mis is.

19 juli 2006: Het bloedverlies is nog erger geworden en lijkt op een menstruatie. Gyneacoloog gebeld en we mogen om half 11 langskomen. Ik ben er voor 100% van overtuigd dat het afgelopen is en ben totaal overdonderd als de gyneacoloog zegt dat het hartje gewoon klopt. WOUW, wat een verrassing !

22 juli 2006: Het bloedverlies is nu helemaal weg en heb geen last meer van mijn buik. Het bloedverlies is sinds woensdag ook alleen maar veel minder geworden dus dat geeft vertrouwen. Wel veel last van rugpijn en misselijkheid, maar dat nemen we voor lief. Dinsdag weer een echo om 10.00 vindt het doodeng en hoop er het beste van.

25 juli 2006: Alles was Oke, we zagen een heel klein minimensje heftig bewegen en het hartje klopte heel goed. We hebben we nu weer wat vertrouwen in.

15 augustus moeten we weer terug ! 15 augustus: Super wouw, wat een mooie echo !!! Alles erop en eraan en alles was helemaal in orde. Mag nu door naar de verloskundige en hoef niet meer terug naar het ziekenhuis. 2

3 augustus: Voor het eerst naar de verloskundige, erg veel informatie gekregen en verder niets. Bloeddruk was 112/70 dus goed en ook de urine controlle was ok.

13 september: Vandaag naar het hartje gaan luisteren, wouw wat een gaaf geluid zeg, echt waanzinnig. We waren weer bloednerveus en dus erg opgelucht toen we gelijk het hartje vol hoorden gaan.

19 septembet: Vandaag een erg emo-dagje, vind alles geweldig, en geniet van alle dingen die gebeuren. Lijkt wel of ik alles intenser meemaak. Dringt nu was door dat we echt een kindje gaan krijgen.

9 oktober: Wouw, die kleine in mij is zo onwijs druk aan het bewegen, vindt het helemaal te gek en zou zo graag even via een luikje in mijn buik willen kijken. Gewoon zien hoe hij/zij ligt. Over 2 weken weten we hopelijk wat het wordt en of alles ok is. En a.s woensdag gaan we weer hartje luisteren.

11 oktober: Het hartje was super goed te horen, al ging de kleine er steeds vandoor. Alles was ok, suiker, ijzer, bloeddruk. Houden zo zei de verloskundige. Was weer afgevallen, nu al 6 kilo kwijt inplaats van iets eraan.

15 okt: Vandaag een eigen site gemaakt voor Spookie. (www.spookie.kindjeopkomst.nl)

28 0kt: Groote stress want bij de echo konden ze het gezichtje niet zien en nu zie ik zelf overal op de dvd een hazelip. Snap zelf niet waarom ik me zo druk maak. We zullen moeten afwachten tot 4 nov dan hebben we de 3d en 4d echo. (weten wel wat het wordt)

4 nov: Wouw, wat een mooi kind zeg, en helemaal niets mee aan de hand en de groei gaat super goed. Alles liep op schema. Zorgen dus voor niets gemaakt. Hele gafe echo foto,s gekregen en ook een dvd. Echo,s komen binnenkort hieronder te staan.

10 december 2006: Gisterenavond lagen Ro en ik op de bank en toen lag Ro over mijn buik te wrijven. Ineens kwam er een enorme punt op mijn buik te voorschrijn. Had de baby tot nu toe wel heel vaak gevoelt maar nog nooit "gezien". Was echt heel bijzonder alsof de kleine zich zo tegen Ro zijn hand aan wilde drukken. Zag er wel heel vreemd uit....

4 januari: Gisteren weer op controle geweest en alles was goed, baby ligt al met hoofje naar beneden en het hartje was weer goed te horen. Ben nu 4 kilo aangekomen, hopen dat het zo blijft gaan en dat we onder de 10 kilo kunnen blijven. Het is wel een heel bewegelijke baby....

15 januari: vandaag weer voor een echo geweest, want de verloskundige was bang dat de kleine te klein zou zijn. De gyn die de echo maakte vond het echter lachwekkend want de kleine lag 3 weken voor op de groei. Als die zo door groeit zou het wel eens rond 17 februari kunnen beginnen. Hieronder staat de bevalling beschreven zoals ik hem heb gezet in Robin zijn dagboek...

6 februari 2007 7.00 Als mama wakker wordt moet ze heel nodig plassen en dus ga ik snel naar de wc, papa is dan aan het douche want die moet zo gaan werken. Als ik terug in bed lig en papa mij gedag komt zeggen zeg ik tegen hem dat ik in bed aan het plassen ben. Op het moment dat ik het zeg dringt het tot me door dat ik 1) niet in bed hoor te plassen. 2) ik net daarvoor geplast heb dus ik kan helemaal niet aan het plassen zijn. En 3 dit dus iets anders moet zijn. Dan ineens dringt het tot me door dat mijn vliezen gebroken zijn en ren ik naar de wc. Papa komt achter me aan en vraagt me wat er aan de hand is. Ik vertel hem dat je gaat komen want mijn water is gebroken. Papa kan alleen maar zeggen “nee, dat kan niet, ik moet naar school. Als we van de eerste schik bekomen zijn en allebei heel erg moeten lachen weten we niet zo goed wat we moeten doen. Ik probeer echt heel goed na te denken en terug te halen wat de verloskundige allemaal verteld had tijdens de bevallingsbijeenkomst van die week daarvoor. Ik weet niets meer en bedenk dat tante Chantal het wel zal weten en bel haar om 7 uur s’morgens op. Ik vraag haar of zij nog weet wat we moesten doen als de vliezen braken. Tuurlijk weet ze dat nog en dus dreunt ze alle punten even voor ons op. 1.Als er bloed bij zit, de verloskundige bellen 2.Als het vruchtwater groen is, de verloskundige bellen 3.Als je om de 5 minuten weeën hebt, de verloskundige bellen. Pas daarna vraagt ze waarom ik dit om 7 uur s’morgens wil weten en vertel ik haar dat de vliezen gebroken zijn. Samen besluiten we dat aangezien ik geen van de 3 punten heb ik de verloskundige niet hoef te bellen. We bedenken nog dat er nog een 4de punt was maar kunnen er even niet opkomen. Ik hang op en daar zitten we dan. We moeten lachen van de zenuwen als dan ineens de telefoon weer gaat. Het is tante Chantal die zich ineens het 4de punt weer herinnerd, namelijk; 4.Als je voor de 37 weken zwanger bent, verloskundige bellen. En aangezien ik echt pas op 35 weken en 2 dagen zit gaan we dus bellen. De verloskundige komt direct naar ons toe en na te hebben gecontroleerd of alles met de jouw in orde is verteld ze ons dat we richting het ziekenhuis gaan. Als we naar het ziekenhuis gaan probeer ik oma (leny) te bellen maar die neemt niet op, ook bel ik met tante Jaqueline en tante Susanne. Als we in het ziekenhuis zijn melden we ons bij de balie, daar blijken ze nog niet helemaal wakker zijn want ze vragen “wat we komen doen”. Sta je daar met een dikke buik van hier tot Tokio om 7.15 tja kom niet echt op visite of zo…. Maar goed… We worden na te hebben uitgelegd dat we hier zijn om een kindje te krijgen naar een kamer gebracht waar ze gaan controleren hoe het met jouw gaat. Jij doet het prima en aangezien mama geen weeën heeft mag ik naar de afdeling. Zodra we op de afdeling zijn beginnen de weeën en eigelijk beginnen ze best heftig. Als ik eenmaal een half uurtje daar ben worden ze zo vervellend dat ik het niet echt leuk vind om op een kamer te liggen met 3 andere dames die kijken naar hoe ik een wee zit weg te puffen. Als de verpleegster komt ziet ze direct dat ik me niet prettig voel worden ik verhuist naar de verloskamer. De weeën komen zo om het kwartier en zijn nog goed op te vangen. We krijgen te eten en de tijd gaat voorbij zonder dat er echt iets gebeurt. We bellen iedereen dat het nog wel even kan duren en fantaseren samen over hoe het straks allemaal zal zijn als je er bent. Rond een uur of 3 worden de weeën heftiger en stelt de verpleegster voor om even lekker onder de douche te gaan. Dit doen we en het is heerlijk omdat ik de weeën echt super goed kan opvangen onder de douche. We blijven heerlijk bijna 2 uur onder de douche zitten en gaan daarna weer naar “onze” verloskamer terug. Inmiddels is het een uur of half 6 en sneeuwt het enorm buiten. De weeën worden nog iets heftiger en gaan naar om de 7 a 8 minuten. Nog altijd ben ik niet getoucheerd en heb ik dus geen idee hoe lang het nog gaat duren. Pas om 11 uur s’avonds komt de gynaecoloog en blijk ik pas 2 centimeter ontsluiting te hebben. Ik ben best teleurgesteld wat dat schiet niet echt op. Inmiddels ben ik behoorlijk moe en aangezien het nog wel even kan duren vragen we of papa ook een bed kan krijgen. Als dat allemaal geregeld is krijg ik een slaapmiddel zodat ik even kan bijkomen. Helaas werkt dit ongeveer anderhalf uur en ben ik daarna weer klaarwakker. Papa is inmiddels even gaan slapen en ik zit samen met een verpleegster elke 7 minuten de weeën weg te puffen. Ze leert me hoe ik het beste kan puffen en sleept me echt door de nacht heen. De volgende ochtend om 11 uur is het niet meer te houden, ik ben moe en heb veel pijn en zie voorlopig het eind nog niet. De gynaecoloog komt en nog altijd blijk ik niet meer dan 2 centimter te hebben.

07-02-07 Omdat ik nog altijd maar 2 centimeter ontsluiting heb besluiten ze dat het tijd wordt voor weeën opwekkers, en om dan ook iets tegen de pijn te doen een ruggenprik. Ik wordt naar de verdovingskamer gereden en daar zetten ze de ruggenprik, iets wat me altijd heel pijnlijk heeft geleken maar wat ik door de pijnlijke weeën als niet eens meer voel. Als ik weer terug ben op de verloskamer voel ik even een heerlijke verlichting en 2 uurtjes heb ik even weeën die goed te doen zijn. Papa gaat even naar huis om te douche terwijl ik even bijkom. Helaas is na 2 uur de ruggenprik uitgewerkt en zakt het middel naar mijn onderbenen. Deze voel ik totaal niet meer wat erg onhandig is want nu kan ik niet meer gaan staan om de weeën op te vangen. Het is rond 1 uur als het middel volledig is uitgewerkt en ik echt de meest heftige weeën om mijn oren geslingerd krijg. Ze komen inmiddels om de 4 a 5 minuten en ik hoop echt met alles wat ik heb dat dit betekend dat we er bijna zijn. Om 2 uur komt de gynaecoloog om te kijken of we inderdaad al opschieten. Ik kan deze man wel iets aan doen als hij zegt dat we op 8 centimeter zitten, ik hoopte onwijs op de 10 centimeter waar we naar toe moeten. De pijn is bijna ondragelijk en ik smeek hem om een keizersnee. De man probeert nog even wat humor de verloskamer in de krijgen door mij er op te wijzen dat een keizersnee 6 weken pijn pijn pijn doet. Ik kan deze man inmiddels wel wurgen maar wordt hierin tegen gehouden door het feit dat ik mijn benen niet meer voel en ik dus niet kan lopen. Ik heb het idee dat ik echt niet meer kan en voel de weeën (vooral bijzonder heftig in mijn benen en onderrug) nog heftiger worden. Na 32 uur slaat ook de vermoeidheid keihard toe en ben ik echt aan het einde van mijn latijn. Ik schreeuw echt alles bij elkaar en het kan me niet meer schelen wat ze van me denken. Rond 4 uur voel ik dat ik persdrang krijg en mag ik rustig meepersen. Het meepersen geeft direct verlichting en om 10 voor 5 blijk ik volledige ontsluiting te hebben. De gynaecoloog wordt gebeld en direct als ze er is mag ik echt gaan meepersen bij de weeën. Het persen is pijnlijk maar vooral erg fijn omdat ik zo; 1) eindelijk een doel heb en iets mag gaan doen en 2) ik er nu toch echt vanuit ga dat het niet lang meer gaat duren. Na 7 a 8 keer meepersen zien we je hoofdje en ik zelf kan het ook zien omdat papa een spiegel ophoudt. Het geeft me enorme kracht als ik de haartjes van je hoofdje kan zien en bij de volgende wee geef ik extra kracht omdat ik zo graag wil dat je er nu eindelijk bent. Deze wee zorgt er voor dat je hoofdje “staat” een erg pijnlijk iets aangezien je halve hoofd er nu dus uit is en de rest nog niet. Om scheuren te voorkomen moet ik proberen de rest van de wee weg te puffen en jeetje dat is bijzonder pijnlijk. Na 35 uur hopen dat de weeën weg blijven hoop ik nu dat er heel snel eentje gaat komen, want bij de volgende wee dan mag ik je er helemaal uitpersen. De geboorte 7 februari 2007 18.07 Als ik voel dat de wee komt zuig ik zoveel mogelijk lucht in mijn longen,ik ben er helemaal klaar voor en zodra de wee op zijn hoogtepunt is geef ik alle kracht die ik heb. Ik voel hoe je hoofdje langzaam verder naar buiten komt en dan ineens een enorme vloedgolf vruchtwater en je bent er, jij ons kleine wondertje wordt op mijn buik gelegd en ik kan alleen maar zeggen hoe mooi ik je vindt, er gaan op dat moment echt zoveel gevoelens door mij heen dat ik niet met een pen (of in dit geval laptop) kan beschrijven hoe ik me voel. Ik kijk door mijn tranen van emotie naar beneden en zie je daar liggen mijn mannetje, waar ik de laatste maanden zoveel al van had gevoeld, je voetjes, je handen, je billen die in de lucht staken en hier lig je dan ineens geboren uit mijn buik, waarin je van niets groeide naar zoiets moois. Naar iets waar ik zo naar heb verlangt, iets waar ik lang op heb moeten wachten maar als je je bedenkt dat iets heel klein naar zo iets groots kan uitgroeien dan is het eigenlijk maar zo kort geweest. Ik voel me op slag moeder en wil je met alles wat ik heb beschermen. Dan halen ze je weg want ze willen testen doen omdat je 4,5 week te vroeg bent. Papa gaat met jouw mee en ik blijf achter. Ik zweef ergens tussen groot geluk en pijn in, ik wil de pijn die ik voel vergeten en alleen maar denken aan jouw mijn kleine Robin.

7 februari 18.35 We moeten nog even aan de slag omdat de placenta er ook nog uit moet. Ik denk dan nog dat dat zo gedaan is maar dit valt behoorlijk tegen. Ik krijg uiteindelijk weer weeën opwekkers zodat ik weer weeën krijg en de placenta naar buiten kan persen. Als de weeën weer op gang zijn en ik tijdens de eerste meepers drukken er ook 3 mensen op mijn buik. Hierdoor ontstaat er zoveel druk op de placenta dat die er met een enorme explosie uit komt en volledig uit elkaar klapt. De hele kamer zit onder het bloed en verbouwereerd staan de artsen te kijken. Dan voel ik hoe ik langzaam begin weg te zakken en ik geef aan dat ik me niet goed voel. Ik verlies heel veel bloed en ik voel het ook werkelijk uit me weg lopen. Ik krijg een weeënremmer om de weeën te stoppen, een infuus met bloedplasma om de circulatie op gang te houden en talloze andere infusen om me weer enigszins bij te krijgen. Terwijl ze bezig zijn bel ik naar oma Leny en vertel haar dat ik een zoon heb, ze is verbaast want ze verwachtte echt een dochter. Op de achtergrond hoor ik opa Reinier slikken als ik zeg dat je Robin Reinier heet. Daarna bel ik naar tante Jaqueline maar hier kan ik me zelf nog maar weinig van herinneren want ik werd ineens overvallen door heftige weeën. Ik heb ook 2 scheurtjes maar die hoeven niet gehecht en dus wordt ik gewassen en krijg ik om even op adem te komen ook nog een zuurstofmasker op. Ik merk dat ik langzaam weer wat bij kom en voel ineens overal pijn. Ik smeek om iets wat er voor zorgt dat ik geen pijn meer voel en uiteindelijk krijg ik morfine wat er voor zorgt dat ik in een soort “trip” raak. Ik weet van voor niet meer dat ik van achter leef en het feit dat ik een kindje heb dringt de eerste uren ook niet echt tot me door. Pas rond een uur om half 10 (Je werd om 6.07 geboren) ben ik weer terug bij leven en wordt ik met bed en al naar de couveusekamer gereden. Daar lig je dan, in een gewoon bedje want je doet het zo goed dat je geen couveuse nodig hebt. Ondanks dat je net als alle baby,s uitziet als een gekreukelde oude krant vind ik je de mooiste baby die er is. Ze halen je uit het wiegje en leggen je op mijn buik neer. Voor het eerst kan ik je nu goed bekijken en je kijkt me diep in mijn ogen. Ik voel zoveel liefde door me heen gaan dat ik er zelf van schik. Ik wist niet dat je direct zoveel van een kleintje kon houden maar doe het echt met heel mijn hart en van mijn tenen tot aan mijn kruin. Het eerste bezoek. Dan rond half 11 komen de opa,s en oma,s naar het ziekenhuis. De rest van de familie moet thuis blijven en mogen morgen pas komen want de doktoren vinden het voor mama beter als het rustig blijft. Alle opa,s en oma,s zijn in tranen en je ziet de emotie van hun gezichten afdruipen. Dan gaat papa jouw laten zien, een moeilijk moment voor mij want ik had je graag zelf laten zien en gezien hoe je reageerde toen ze je voor het eerst zagen. Nu lig ik alleen in een bedje en kan alleen maar wachten tot ze terug komen. Tuurlijk vinden ze je allemaal een kanjer en mij ook omdat ik het toch goed gedaan heb zeggen ze. Ik voel me eerlijk gezegd geen kanjer, ik voel me verdrietig en gelukkig tegelijk. Ik had er opgerekend dat jij in het ziekenhuis moest blijven maar dat ik zelf helemaal niets kon en aan het zuurstof zou liggen had ik niet verwacht en dat valt tegen. Na een 3 kwartier gaan de opa,s en oma,s weer naar huis en genieten papa en ik nog even na en bespreken we hoe mooi je bent. Papa is moe en ik stuur hem lekker naar huis. Dan blijf ik alleen achter, net mama maar ik voel alleen maar hoe verdrietig ik ben. Ik lig daar in een ziekenbed, met 4 infusen, een katheter, een zuurstofmasker, ik heb pijn en voel dat ik nog altijd veel bloed verlies. Ik wil eigenlijk alleen maar slapen en hoop dat de pijn snel weg gaat. Ik ben nog even met tante Jaqueline maar weet niet meer wat we allemaal gezegd hebben. Als ik daarna een uurtje verder ben voel ik dat ik echt nog ontzettend veel bloedverlies en bel naar de verpleegsters. Daarna volgt een nacht waarin nog 12 keer een nieuw matje krijg om het bloed op te vangen en ik nog een keer morfine krijg toegediend omdat ik nog zoveel pijn heb. Die nacht slaap ik nauwelijks, ik kijk er vooral naar uit om weer naar jouw toe te gaan en je weer te zien en vast te houden. Ben tijdens de bevalling 2,5 liter bloed verloren en voel me mega slap. Krijg morfine tegen de pijn en 3 zakken plasma. Vannacht slaap in met een zuurstofmasker zodat ik me sneller beter ga voelen. Wil eigenlijk alleen naar mijn kindje toe, maar die ligt op de warmtekamer.

08-02-07 Voel me zo mega niet goed, lig met 3 infussen, een zuurstofmasker en een cateter in bed en mag alleen met mijn bed naar Robin toe. Kan daar niets want door een ontstekking in mijn arm kan ik mijn arm niet gebruiken en Robin niet vast houden. Mijn rechterbeen is nog steeds verlamt door de ruggeprik en valt dus steeds naast het bed, maar dat voel ik niet. Voel me ronduit beroerd en voel me een slechte moeder omdat ik niets kan.

10-02-07 Infussen, zuurstof en cateter zijn weer weg en ook mijn arm en been doen het weer. Kan nog niet lopen dus ga steeds met de rolstoel naar Robin toe. Gelukkig kan ik nu wel een flesje geven, maar het badje en de luier moet Ro nog altijd doen.

12-02-2007 Ik mag naar huis. Voel me nog zo moe en kan nauwelijks lopen, maar wil aan de ene kant graag naar huis maar aan de andere kant breekt mijn hart als ik Robin alleen achter moet laten.

13-02-2007 Mijn eerste nacht thuis is goed gegaan al voel ik me echt mega beroerd. Na s,middags naar het zieken huis te zijn geweest gaat het niet goed en val ik flauw. Verloskundige is geweest en krijg nog meer pillen.

14-02-07 tot 19-02-07 Elke dag gaan we 3 keer naar het ziekenhuis op en neer om een flesje te geven. Robin doet het super goed en groeit echt als kool.

20-02-2007 Joepie Robin is thuis !!!!

Onderstaand stukje is weer een fragment uit het dagboek van Robin.

22-02-2007 (ROBIN 2 DAGEN THUIS !!!) Om 8 uur s,avond lig ik op de bank en ik voel me slecht. Op eens voel ik dat ik bloed verlies en dat het veel is. Ik spring overeind van de bank en op de bank ligt al een behoorlijke plas bloed. Ik roep papa erbij en ren zelf naar de wc, daar zie ik de enorme hoeveelheid bloed die ik verloren ben en ik zeg papa direct 112 te bellen. Papa weet even niet wat hij moet, maar als hij ziet hoeveel bloed er op de grond ligt weet hij dat het meenes is. Van de mevrouw aan de telefoon moet ik weer gaan liggen en mijn benen omhoog leggen en daarom ga ik terug naar de bank. Daar ga ik liggen en ik krijg het ineens heel koud. Ik besef me dat jij boven ligt en ik zeg papa zo snel mogelijk tante Jaqueline te bellen en te zeggen dat ze hierheen moet komen om voor jouw te zorgen. Als de ambulance er is en de ziekebroeders boven komen krijg ik gelijk een infuus ingebracht om zoveel mogelijk plasma naar binnen te krijgen. Ik krijg het ineens heel koud en raak langzaam in shock. Ik moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis omdat ik veel bloed verlies. De ene meneer wil de brandweer bellen zodat ze me horizontaal uit huis kunnen takelen over het balkon. Ik zie dit echt niet zitten en smeek echt huilend of ik alsjeblieft zelf de trap af mag lopen. Na 4 zakken plasma mag ik het 1 keer proberen en ik ga op mijn tandvlees de trap af. Beneden aan de trap staat de brancaar klaar en als ik er op ga liggen komt tante Jaqueline net aangerend. Ik ben blij dat ze er is want nu kan papa met mij mee en ben jij ook in goede handen. Als we naar beneden rijden zeg ik nog tegen de ambulancebroeder dat hij zachtjes moet doen omdat ik anders gezien wordt. (was dus niet helemaal helder meer, want er stonden inmiddels allemaal mensen te kijken) In de ambulance pompen ze nog een zak plasma naar binnen en met zwaailicht en sirene gaan we op weg naar het ziekenhuis. Ik heb het inmiddels echt steenkoud terwijl er 4 dekens op me liggen. In het ziekenhuis kom ik op de spoedeisende hulp terecht en daar wordt eerst nog een infuus aangebracht en plakken ze allemaal stickers op mijn borst. Omdat ik nog altijd bloed verlies en mijn bloeddruk daalt wordt de gyneacoloog direct gebeld en komt ze naar beneden. Ze maakt een echo en we zien dat er nog een stuk placenta van 6 cm in mijn baarmoeder zit. Dit moet eruit zegt ze, we gaan opereren !!! Om 10.00 wordt ik naar de operatiekamer gereden en daar moet ik wachten tot alles klaar is en de artsen (die allemaal van huis moeten komen) er zijn. Als ik de kamer in wordt gereden voor de operatiekamer word mijn bed ophoog gepompt om er voor te zorgen dat ik over kan stappen op het operatiebed. Tijdens die pompen gaat het niet helemaal goed en klikken de 2 bedden volledig in elkaar vast. Na wat gehannis zijn de bedden eindelijk los en krijg ik een heerlijk verwarmt dekentje. Dan ga ik de operatiekamer in en ik zie hoe bezorgt papa naar me kijkt, ik zeg hem dat alles heus goed komt en dan gaan de deuren dicht. In de operatiekamer wordt alles gereed gemaakt en dan krijg ik een narcose. Om 12.15 wordt ik pas weer wakker maar lig niet op de kraamafdeling zoals belooft. Ik begrijp niet waar ik ben en zie naast me een hartmonitor heftig knipperen en een zak bloed hangen. Ik roep iemand zodat ze kunnen vertellen wat er aan de hand is. Ik kom er achter dat ik op de intensive care lig en bloed krijg omdat ik tijdens de operatie weer 2,5 liter bloed ben verloren. Ik wil hier helemaal niet zijn en vraag of ik alsjeblieft weg kan naar Jouw en papa. Omdat ze me in de gaten willen houden moet ik voorlopig daar blijven en komen jij en papa even naar mij toe. Na een 15 minuten moeten jullie weer weg en blijf ik alleen achter. Ik heb enorme dorst maar mag niet drinken, bij godsgratie mag ik af en toe aan een sponsje sabbelen en dat is alles. Omdat ik me niet gedrag als een voorbeeldige patiënt mag ik een half uurtje later toch weg van de intensive care en wordt naar de kraamafdeling gereden. Daar zitten papa en jij op mij te wachten en ik ben blij dat ik jullie weer zie. Ik ben even met de opa,s en oma,s en met tante Jaqueline om te zeggen dat alles ok is, ze hebben allemaal een paar angstige uurtjes achter de rug want ze waren echt even bang dat mama het niet zou redden. Gelukkig is alles goed en ze zijn allemaal blij me te horen. Tante jaqueline was echt heel erg geschrokken want die had thuis de ravage gezien in de wc. Deze nacht krijg ik in totaal 4 zakken bloed en ik voel me met elke zak beter worden. De fles krijg je van de verpleegster en ze geniet er duidelijk van even voor jouw te mogen zorgen.

25-02-2007 Joepie, nu gaan we echt naar huis... Met zijn drieetjes kunnen we nu echt gaan genieten. (laat nu die roze wolk maar komen)

02-04-2007 De meeste visite is nu wel geweest en nu gaan we genieten van de rust. Robin doet het super en groeit echt als kool. Hij sliep van vrijdag op zaterdag ineens door en heeft nu zo af en toe dus een nachtje geen voeding meer.

27-04-07 Zware tijden gehad, Robin veranderde ineens in een enorme huilbaby. Hij huilde van s’morgens half 7 tot half 11 s’avonds. Ik zag het niet meer zitten en ben de kinderarts gaan bellen. Hier konden we gelijk terecht, nu hebben we hyper allergene voeding om te zien of hij last heeft van een allergie.

09-05-07 Robin is van een huilbaby echt 100% gedraait naar een heerlijk mannetje die de hele dag heerlijk ligt te lachen. Hij kan nu ook dingen grijpen en daar kan hij uren zoet mee zijn.

01-07-07 Inmiddels is Robin bijna 5 maanden en jeetje wat gaat het allemaal snel. Hij draait de hele dag van rug naar buik, lacht heel veel en pakt alles wat hij pakken kan en stopt het dan vervolgens in zijn mond. Wel is gebleken dat hij een koemeld-eiwit intolerantie heeft en heeft hij nu speciale voeding waar hij het super goed op doet.

14-07-07 Vandaag eerste tandje ondekt bij Robin. Hij vindt het reuze interresant want hij zit er steeds aan met zijn tong. Hij heeft er heel weinig last van gehad.

Inmiddels is onze kleine man alweer 9 maanden, heeft hij 6 tanden, kan hij gaan staan en loopt hij langs de tafel. Het is een heerlijk vrolijk mannetje en een echte allemans vriend.

Wil je foto,s en zijn verhalen lezen kijk dan op  www.robinzon.kijkonzebaby.nl

07-02-08 Onze kleine mannetje is alweer 1 jaar oud. Wow, wat is de tijd omgevlogen !!

01-03-08 Papa had ze al maar ook mama krijgt alweer de kriebels !!!

10-03-08 Nog een paar nachtjes en dan gaan we verhuizen !!!! Dan willen we nog 2 maanden wachten zodat we goed en wel zijn uitgeklust in het nieuwe huis en dan gaan we voor een broertje of zusje voor Robin

10-04-08 Omdat het bij Robin zo lang duurde voor ik zwanger werd, zijn we er deze maand alvast maar voor gegaan. We dachten dat het zeker wel weer een jaar zou duren dus we konden alvast maar bezig zijn....

29-04-08  3 zwak positieve testen (zie profiel) maar durf het gewoon niet te geloven, dan zijn we dus gewoon in de eerste maand zwanger !!!!!! Morgen nog een test doen.

03-05-08  Na inmiddels 12 testen die allemaal positief zijn begint het echt door te dringen. Het is allemaal nog heel onwerkelijk en gewoon niet te geloven. Inmiddels is met het besef ook de angst begonnen en maak ik me om elk pijntje zorgen. Hopelijk gaat het dit keer gewoon goed en kan ik genieten van een zorgeloze zwangerschap.

Mei/ Juni Inmiddels al 2 echo,s gehad en alles was prima in orde. Blijf elke keer bloednerveus voor de echo,s maar gelukkig hoef ik me tot nu toe nergens zorgen over te maken.

11-07-08 Naar de gynaecoloog geweest en hartje geluisterd. Het geluid is precies hetzelfde als het geluid bij mijn angelsound dus dat is wel lekker, want hiermee kan ik mezelf steeds gerust stellen

14-07-08 Gekriebel in mijn buik, zou dit nu al de baby zijn die ik voel ???

18-07-08 Het gekriebel en geplop in mijn buik voel ik nu elke dag dus ik ben er nu van overtuigd dat ik de kleine echt al voel.  Heerlijk om weer te voelen !!!