Onze spruit Matthias 20/12/2005-27/07/2006

Op 20 December om 7u zijn de ween begonnen, ik had geen tijd om ze te ’timen’ want al snel kwamen ze als een sneltrein en werden ze pijnlijker. om 8u20 zijn we vertrokken naar de kliniek. ik lag aan de monitor om 8u45 met 4cm. Toen kwamen mijn weeën al om de 2 minuten, met dus maar enkele seconden adempauze tussen. Mijn water is spontaan gebroken net toen ik op het ziekenhuisbed ging liggen. Om 9u45 had ik 6cm en kreeg ik mijn epidurale waar ik een uur op moest wachten omdat ik eerst nog een infuus moest krijgen en mijn nachthemdje nog moest aandoen dat nog in de auto lag. Na het steken van de epidurale, om 10u15 had ik al 8cm. Om 10u45 had ik volledige onsluiting en om 11u32 was hij er dan, onze Matthias!! hoera! Hij woog 4190 en mat 54 cm. hoofdomtrek 36cm Het is echt een schattig bolleke. een heel lieveke Hij heeft een hele grote eetlust en groeit enorm. Op 4.5 weken begint hij te lachen haha! Op 12/02/06, dus 9 weken is hij al 64.5cm en 6.860 gram. En het stopt niet, hij blijft maar groeien! haha ons bolleke, waar gaat dat eindigen. Misschien wel aan 2meter? Nu 2 maanden verder, Op 12/04/06, is hij al 70cm en 8kg560. Op 22 April krijgt hij zijn eerste groentenpapje want aan eetlust heeft hij geen gebrek. Pas na 2 weken lukt dat echt goed en slaapt hij voortaan de ganse nacht door. Op 10 juni krijgt hij dan zijn eerste fruitpapje, dat is geen probleem meer. Op 6.5 maanden is hij al 75cm en 9690g. Maar voor de rest is hij een hele lieve en goedgezinde schattenbol, zoals je ziet op de fotos he

------------Matthiasje is gestorven------- Hij was 7 maand en 5 dagen toen hij plots dood lag in zijn bedje. Dit is gebeurd bij de onthaalmoeder. Ze hebben matthias nog gereanimeerd, dan heeft hij nog 2 dagen aan de apparaten gelegen. Na 30uur ongeveer vertelden ze ons dat er geen hoop meer was, dat hij hersendood was. Toen ik de nummer van de onthaalmoeder op mijn gsm zag verschijnen, dinsdag 25 Juli om 11u57 nam ik onmiddelijk de telefoon op en zei ik ’ja’. dat was de eerste maal dat ze me belde, matthias ging er al 4 maanden. Ik wist onmiddelijk dat er iets heel erg was. Eerst kreeg ik geen antwoord, maar dan zei ze ’er is iets met matthias, de 100 is gebeld, ik ben hem aan het reanimeren, je moet onmiddelijk komen’. ik heb alles laten vallen en ben onmiddelijk vertrokken, tegen 150 km per uur, 12 minuten later was ik daar. De 100 was daar al toegekomen en de politie. Ik vraag is hij dood, leeft hij nog, maar ik kreeg geen antwoord, ’ze zijn nog met hem bezig’ zeiden ze. is hij dan dood, ’ja’, zegt er dan toch iemand. Enkele minuten later hoor ik iemand zeggen ’we vertekken naar het ziekenhuis’. Ze hadden een hartslag. Je kunt je niet voorstellen hoe opgelucht ik was. Maar iedereen keek pessimistisch. Ik mocht mee in de ambulance, en ik mocht bij hem zitten toen ze zijn catheters staken op de spoedgevallen. Toen ze hem op de intensieve zorgen moesten installeren, moesten we hem echter 2 uur alleen laten. Ik wou alleen maar bij hem zijn. De dokter gaf ons heel slecht nieuws. Hij zei ’Dit ziet er heel slecht uit, ik vrees het ergste maar ik hoop dat ik me vergis’. een zware zware klap was dat. Ik was blij dat de dokter weg was, de hoop groeide weer want ’ze gaan altijd uit van het slechtste scenario’, en ’er moeten nog zoveel testen gebeuren, misschien geven die wel goed nieuws’. Want tenslotte was hij toch gereanimeerd, dus dat was toch een grote stap in de goeie richting. We kregen een kamertje in de kliniek, we mochten veel meer bij matthias dan de officiele uren, er kwam ook bezoek. De volgende dag worden er testen gedaan, ze zijn heel erg slecht. Maar onze hoop laten we nog niet varen. In de late namiddag komt de dokter weer langs. hij zegt dat er geen hoop meer is, matthias is hersendood. Ze zijn hier 100% zeker van, morgen doen ze nog een onderzoek voor alle zekerheid, maar morgennamiddag moeten we de apparaten afzetten. Vreselijk. Ik wil alleen maar bij matthias zijn, hem heel dicht bij mij voelen. Hij wordt op een groot bed gelegd, zodat ik naast hem kan gaan liggen. Hij ruikt niet meer naar matthias, hij lijkt niet meer op matthias, want dat was een vrolijk ventje vol gelaatsexpressie. maar nu kan ik hem voelen, al voelt hij niks meer, alleen zijn lichaam leeft nog. Ik blijf heel de nacht bij hem liggen. Donderdagochtend komen er nog enkele mensen afscheid nemen. Daarna komt een pastoor hem dopen. Dit was een heel mooi moment, we zijn erg onder de indruk en we willen dat deze pastoor ook zijn afscheidsviering zal verzorgen. We nemen 1.5 uur de tijd samen, mama en papa, om afscheid van hem te nemen, we nemen hem vast en praten tegen hem, vertellen hem nog allerlei dingen, dan vragen we de dokters om de tubes weg te nemen. Hij ligt op onze schoot. 4 minuten later stopt zijn hartje. ik voel zijn lichaam nog verslappen, als dat nog mogelijk was? Hij wordt grauw en koud. Ik wandel nog een hele tijd met hem rond in de kamer hem vertellend dat hij nu weer een kleine bébé was, want moest zijn slappe hoofdje weer ondersteunen. Dat deed ik met veel liefde. Ik gaf hem nog een laatste badje, want nu moest ik hem weggeven, aan andere mensen, aan dokters voor de autospie, aan lijkverzorgers, aan de aarde. Dit was ons laatste moment. Samen met een verpleegster zijn we in hem in het mortuarium gaan afzetten. We zijn dan nog 1 nacht in het kamertje blijven slapen. Naar huis gaan, dat viel ons te zwaar. Het is hier heel erg leeg in huis. Ik kan niets wegdoen van hem, dan is het net of ik wil hem vergeten. De eerste dagen heb ik nog gewassen en gestreken voor hem, zijn flesjes uitgewassen en gesteriliseerd. Hij is hier nog aanwezig, ik voel het en ik voel hem nog zo dicht bij mij. Hij was een hele blije en gemakkelijke baby, was altijd in zijn nopjes, als ik hem in bed legde genoot hij zo, als ik hem eruithaalde genoot hij, hij lachte altijd. hij at heel erg goed. Dat geeft mij veel troost, dat hij zo gelukkig was bij ons. De laaste 4 dagen voor zijn dood (een lang weekend) heb ik hem nog intens verwend, veel geknuffeld. ik heb het gevoel dat ik alles gedaan heb wat ik kon. Onze matthias bracht ons zoveel vreugde, alles was perfect. Ik mis matthias enorm. Ik heb het gevoel dat hij nog niet helemaal weg is en dat hij nog gaat terugkomen, dat ze gaan aanbellen aan de deur en hem weer terug afzetten. Nu is het lang genoeg geweest, breng hem nu maar weer terug. ik mis matthias, ik mis het van voor hem te zorgen en van hem gelukkig te maken, zodat hij mij ook gelukkig maakte en de papa gelukkig maakte. ik mis het mama zijn, ik mis de blije contacten met iedereen ---------------------------------------------- Mijn lief Matthiasje 20/12/2005-27/07/2006. Je was zo flink 7 maand, 79cm en 10kg geworden. we zijn zo trots op jou---------------------------------------

Je zusje is geboren 24/04/2007

Mijn liefste Matthias, op 24 April is je zusje Vicky geboren, om 12 uur. Ze is 50cm en 3455 gram. Ze lijkt zo op jou!

Je zusje is zo lief. Mama kan haar wel doodknuffelen. Ze is een kleine knabbelmuis. Ze heeft grote ogen. Ze slaapt en eet niet zo goed als jij, maar ze is toch zo schattig en zo goedgezind.