Hoi! Ik ben dus Ilona, 23 jaar en mijn vriend ( verloofde ondertussen ) is er 26. In september worden we man en vrouw en eind augustus hopen we dat ons huisje bewoonbaar is. Graag zouden we dan in blijde verwachting zijn van onze eersteling. Ik zou dan in blijde verwachting willen zijn beter gezegd, mijn vriend heeft dit liever vandaag nog dan morgen pas. Maar ik zie het niet echt zitten om met een dikke buik te trouwen. Ik zou het liever die dag aan iedereen verkondigen, lijkt me leuker zo een extra verrassing Ach ja, we zullen wel zien wat er komen zal! 26/09/2005 Sinds 2 dagen nu man en vrouw , helaas nog niet zwanger, maar ja. Misschien zit de stress er voor iets tussen... En ons huisje is ook nog niet af door ziektes en andere onvoorziene omstandigheden... Maar hopelijk kunnen we nu ongestoord verder werken en eind dit jaar nog verhuizen... Op www.achterdehoven.be is ons droomhuisje te bewonderen 02/12/2005 elfde cyclus en de eerste cyclus met ovu-testjes. Een dure bedoening wel, maar ik was het beu om op het einde van de maand af te wachten en niet zeker te weten of ik nu overtijd was of ik een lange cyclus had. Nu heb ik de laatste drie dagen van november positief getest en we hebben geklust of ons leven er vanaf hing Nu is het wachten tot ongeveer 13, 14 december en dan kijken of de regels komen... 18 januari 2006: Nog steeds niet zwanger... Mijn man en ik gaan ons beiden laten testen wanneer we deze deze cyclus nog niet zwanger blijken te zijn... 10 februari 2006: Na een week misselijk zijn en barstende hoofdpijn vandaag laten bloed trekken en we mogen er zo goed als zeker van zijn dat we zwanger zijn! Mijn waardes zijn vol aan het stijgen, volgende week nog eens terug om bloed te trekken dan staat het echt zwart op wit! Eindelijk, JIPPIE!!!!!!!!!!!! 17 februari: De uitslag van de 2e bloednamen is zeer positief! ben sinds 13 februari thuis gebleven van het werk. Wij moeten vanaf dag 1 thuis blijven wegens besmettingsgevaar. En ik was zo moe en misselijk dat ik thuis ben gebleven, maar nu blijkt dat niet mijn zwangerschap de oorzaak hiervan was, maar de griep! Dat is nu allemaal achter de rug en ik geniet met volle teugen van mijn zwangerschap!!! 15/06/2006: Bijna vijf maandjes zwanger en sinds vandaag kan mijn man ons kindje ook voelen! Volgens de gynaecoloog hebben we wel een heel beweeglijk kindje, dus dat beloofd voor de komende maandjes... 11/10/2006: Om 13.20 bevallen van een wolk van een baby! Na een supersnelle bevalling (kleine 20 minuutjes) lag onze kleine Lotte in onze armen. 2kg970 en 49cm groot! Hieronder nog enkele foto’s van onze grote dag En van onze huwelijksreis

Op 14/12/2007 om 2.u30 is ons gezinnetje voor een tweede maal vergroot! Onze zoon Kobe kwam ter wereld, een flink baasje van 4kg010 en 53cm groot! Weer een zwangerschap met vele voortijdige weeen en veel rust... Niemand had gedacht dat hij zo groot zou zijn, omdat ik maar 8kg was bijgekomen. Op het einde had ik dan ook veel last, mijn buik was gewoon te klein geworden...

Op 13/12 (de uitgerekende datum) kreeg ik om 20.30 een eerste wee. Doordat ik al zo dikwijls weeen gehad had, maar deze vielen telkens stil, sloeg ik er geen er op en wou ik eerst niet naar het ziekenhuis vertrekken. Gelukkig hield Stefan voet bij stuk en vertrokken we toch. Eerst mijn schoonmoeder nog gebeld om bij Lotte te blijven en weg waren wij. Elke wee voelde heviger en langer aan, maar nog bleef ik denken dat we een uurtje later weer thuis zouden zijn. Eens aan de monitor zei de vroedvrouw dat ons kindje zijn weg naar buiten aan het zoeken was! Het stond dus vast, deze keer zou het doorzetten! EINDELIJK Ik had dik vier cm opening bij aankomst en dat werden er al snel 6. De vroedvrouw van de nacht belde de anestesist op voor de epidurale verdoving, want nu zou het wel eens heel snel kunnen gaan.
De anestesist bleef echter een uur (!!!!!!) lang weg, maar net op tijd was hij er om de verdoving nog te kunnen zetten. Wat een opluchting! Net voor hij er was brak immers mijn water en ik was bang dat het nu zo snel zou gaan dat het niet meer mogelijk zou zijn...

Eens verdoofd overviel de vermoeidheid me van de laatste weken en ik zou zo kunnen slapen hebben. Toen de vroedvrouw me nog maar eens onderzocht, bleek onze jongen een sterrekijkertje te zijn! Moest ik op mijn zij gaan liggen en dan weer heel recht gaan zitten zodat hij zich toch nog zelf kon draaien (oef). Ook bleek uit het onderzoek dat mijn vliezen onderaan nog niet gebroken waren, dat ik bovenaan een scheurtje had en langs daar dus water verloor. Mijn vliezen werden dan door de vroedvrouw zelf verder gebroken.
Nu had ik volledige ontsluiting en mocht ik lichtjes beginnen persen tot het hoofdje bleef staan. Om 2.25 was het dan zover, ik mocht vrijuit gaan persen! Nu ging het heel snel, zonder knip of scheur, na twee maal doorpersen lag onze jongen om 2.30 op mijn buik!

Ons gezin is nu compleet :)