____________________________ wie ben IK ____________________________

Ik ben van 1978 (29 jr), getrouwd, nederlandse en woonachtig te Belgïe.

____________________________ vooraf, DE FEITEN ____________________________

Ik heb PCOS, oftewel door een hormoonstoornis rijpen mijn eicellen niet genoeg en krijg ik geen eisprongen. Of tenminste, héél af en toe. Ik weet niet eens hoe lang mijn cyclus is, ik menstrueer misschien 2 keer per jaar..

____________________________ proberen om ZWANGER TE WORDEN ____________________________

Eind Maart (2005) zijn wij naar de gynaecoloog gestapt omdat we onze kinderwens waar wilden maken. Met die 2 menstruaties per jaar, en de diagnose PCOS die 3 jaar geleden al was gesteld door een vroegere gynaecoloog, vond ik het totaal onzinnig om dat eerst zonder hulp te proberen. Ik heb op internet rondgevraagd naar een gyn die hier goed mee omging (was net hierheen verhuisd en had hier nog geen arts) en zo terecht gekomen bij iemand waar goed over gesproken werd, ik kreeg de indruk dat het een doortastende, begripvolle en vriendelijk man was. En dat klopte. Hij vond dat we gelijk hadden door meteen naar hem toe te komen, al scheelde het natuurlijk wel dat ik de diagnose al kon voorleggen en dat de echo die hij meteen maakte een overduidelijk pcos beeld liet zien, met ruim 15 niet-gesprongen eitjes. Omdat we dus ’net begonnen’ stelde hij mij een suikerverlagend medicijn voor, gebruikt door diabetespatienten genaamd metformine (merknaam Glucophage). Dit omdat ik door mijn PCOS insuline-resistent bent, dit zorgt er weer voor dat de hormonen hun werk niet (kunnen) doen. Eerst moest ik een bloeding opwekken met duphaston (een paar dagen slikken, een paar dagen bloeding afwachten en dan beginnen met de metformine). Ik begon met 500 mg per dag, een lage dosis. Het liefst moest ik die dosis langzaam ophogen, zolang ik de bijwerkingen kon verdragen. Hij vertelde dat het experimenteel was, maar dat hij er wel al positieve resultaten mee had gehad. Hij is betrokken bij veel studies, oa naar dit medicijn voor dit doeleinde en hij klonk betrokken en verstandig, we hebben dat dus zo gedaan (ook al vond ik het zelf wat raar, een diabetes medicijn, maar inderdaad, we begonnen net dus ik vond dat ik het sowieso moest proberen). De bedoeling was om de metformine 4 maanden te gebruiken, met de hoop dat ik in die tijd een cyclus zou krijgen die aanvaardbaar was, dan konden we een periode ’gewoon’ proberen zwanger te worden, zonder verdere medicatie. Nu, de bijwerkingen vielen me goed tegen, ik kon het amper verdragen en hoewel ik een paar keer probeerde de dosis op te hogen naar 1000, het lukte niet. Ik bleef dus 500 per dag slikken wat vrij weinig is, en daar was ik al goed ziek van. Na 6 weken was ik 6 kilo kwijt (op zich positief) door het overgeven en de diarree (minder). Ik had enorme buikpijnen, en heb toen met tegenzin de pillen moeten laten staan omdat ik er fysiek onderdoor begon te gaan. Ik heb toen gebeld voor een nieuwe afspraak om te kijken hoe het nu verder moest.

____________________________ we zijn NU AL ZWANGER?! ____________________________

Een week nadat ik de metformine liet staan had ik echter een positieve zwangerschapstest. Op die afspraak verscheen ik zwanger in spreekkamer. Ik was totaal in shock, zo belachelijk snel terwijl ik die hele metformine al had opgegeven!! Eigenlijk was het de eerste echte ronde raak (terwijl ik nog niet eens wist dat we al echt een ’ronde’ hadden). 

____________________________ we krijgen EEN TWEELING ____________________________

De eerste weken heb ik wat problemen gehad waaronder een bloeding, maar op 6 weken zagen we dan een hartje kloppen. Wat zalig! Een week later was nog alles in orde, alleen....toen zagen we 2 hartjes kloppen. We bleken zwanger te zijn van een tweeling. We hadden hier wel wat rekening meegehouden vanwege de erfelijksheidsfacor aan mijn kant, maar door dat ene kloppende hartje hadden we het al aan de kant geschoven (daarbij leek de kans dat ik zelfs 2 eitjes tegelijk zou lossen ook niet zo groot). En, je verwacht het toch niet echt. Het was even schrikken maar al heel snel waren we gewoon dubbelbij :-) Zo verwacht je een lange, moeilijke weg, zo krijg je 2 babies in je schoot ’geworpen’. Nog 1 á 2 weken later bleek het te gaan om een ééneiige tweeling. Weg erfelijksheidsfactor (twee-eiig kan erfelijk zijn wegens een dubbele eisprong, één-eiig splitst zichzelf en is puur toeval). Wel kwam er een nieuwe zorg bij. Er was maar 1 placenta voor 2 kinderen, en dus risico op het Tweeling Transfusie Syndroom, kortweg TTS (heel kort en simpel gezegd, de placenta is dan oneerlijk verdeeld qua bloedtoevoer). De kans op een tweeling is 1,5 % De kans op een eeneiige tweeling is 0,5% In 70% van die eeneiige zwangerschappen delen ze de placenta. De kans op TTS is dan weer 10 á 15 %

____________________________ slecht nieuws DE TWEELING HEEFT TTS ____________________________

Ik deed op advies van onze arts mee aan een studie naar TTS in leuven, voor het goede doel, de extra controle en de hopelijk fijne (gratis) echo’s. Maar toen we daar voor de tweede keer kwamen op 17 augustus, op 17 weken zwangerschap, werd er inderdaad TTS geconstateerd. Nu was mijn zwangerschap, ondanks de wonderlijke start, geen roze wolk. Zeker de laatste weken waren bijzonder zwaar, achteraf dóór de TTS (een explosief groeiende buik die veel problemen oplevert, ik zag er op 15 wkn al enórm zwanger uit). Maar hoewel die roze wolk er niet meteen was, de wolk vol roze toekomstdromen, daar viel ik keihard vanaf. Onze kindjes leefden nog, maar hadden het zwaar. Heel erg zwaar. Een groot, groot nadeel was dat het nog zo vroeg in de zwangerschap was, ze waren nog zwak, en er was geen enkele kans op overleving buiten mijn baarmoeder. De weg naar levensvatbaarheid was nog minstens 10 weken, en dan nog.. Tot overmaat van ramp bleek ik ook al 2 cm ontsluiting te hebben, wat het nog moeilijker zou maken die tijd te overbruggen. Vast stond, dat als we iets wilden ondernemen om ze te redden, er geopereerd moest worden. Dat kon wel voor weeen zorgen, wat slecht was uiteraard, zeker met het oog op de ontsluiting. De volgende dag werd ik geopereerd. We kozen ervoor om beide babies te helpen. In het ergste geval moesten ze 1 navelstrengetje afbinden om de andere baby te helpen, in het beste geval branden ze enkel bepaalde bloedvaten op de placenta dicht zodat beide babies nog kans hadden. Echter, bij de operatie bleek dat 1 baby net was overleden. Haar navelstrengetje werd afgebonden om de bloedcirculatie te stoppen. De bloedvaten werden gelaserd. Er leefde nog 1 baby. De kans op problemen als gevolg van TTS waren groot voor haar; beschadiging aan de hersens, de nieren.. Het was een zeer reeele verwachting werd ons verteld. Maar het was ons kind, en daar konden we nog niet bij stilstaan. Er zou een paar weken later een mri scan gemaakt moeten worden om het vast te stellen, en daar waren we nog niet. Die middag en avond had ik weeen. ’s Avonds werd er nog een echo gemaakt, daar zag ik onderin een stil kindje liggen. Het kindje dat juist steeds zo druk was op de echo’s. Bovenin lag de andere baby, die wat kalmer was. Het hartje klopte nog, we hadden nog hoop op 1 kindje. Het was een raar besef, als ik dit kindje nog levend ter wereld zou brengen over weken hopelijk zelfs maanden, zou de andere baby al die tijd óók in mijn buik zijn. Maar veel tijd om erbij stil te staan was er niet.. Als ik het weekend goed door zou komen, het was nu donderdag, zouden ze mijn baarmoedermond dichtbinden en moest ik plat tot de baby mocht komen. Nooit heb ik gedacht dat ik zo kon verlangen om maandenlang plat in bed te moeten liggen. De volgende ochtend werd ik opgehaald voor een echo. De hele nacht lag ik aan de weeenremmers. Ik was in een soort shocktoestand en liet alles over me heen komen. Ze begon aan de echo en zweeg. Ik keek niet naar het scherm, ik was te bang iets te zien wat ik niet wilde zien. En ik kon de confrontatie met mijn dode kindje niet aan. Ze had slecht nieuws. Die nacht was ook ons ander babietje overleden.

____________________________ het verlies van IREM & TARA____________________________

Ik werd van de weeenremmers gehaald, ik moest gaan bevallen. Die avond, om 18u30 en 18u58 zijn onze tweelingdochters geboren. Klein. Stil. Compleet. Van ons. Ik was vervuld van trots. Ik voelde mij een moeder, ik wás een moeder. Dit waren onze dochters, door ons gemaakt, door mij gedragen en gebaard. De trots kon nog geen plaatsmaken voor verdriet. 2 weken lang had ik wel pijn, vond ik het vreselijk, miste ik de buik, onze babies, maar was ik te trots om echt plaats te hebben voor de Grote Pijn. Na die 2 weken sloeg ze echter genadeloos toe om voorlopig niet meer weg te gaan. Onze dochters, Irem en Tara, hadden geen kansen om door te leven in mijn buik, en daarbuiten evenmin. Het was een wrede speling van de natuur, het lag enkel en alleen aan de placenta. Onze dochters waren perfect in orde ware het niet van de problemen veroorzaakt door TTS. Dit was in augustus 2005. Op een nacontrole in oktober werd gezegd dat mijn slijmvlies erg dik was, en dat de reden was van mijn aanhoudende buikpijn. Echter, de pijn werd steeds erger en ook het nabloeden hield maar niet op. Uiteindelijk heb ik met veel moeite een spoedafspraak gemaakt en toen bleek dat er placentaweefsel was achtergebleven. Dit begon te ontsteken en ik was nog net op tijd. Meteen aan de anti-biotica dus en de dag erna volgde een curretage om mijn baarmoeder schoon te maken. Helaas moest ik daarna een maand aan de pil om alles goed te laten herstellen. Met kerst 2005 was ik ook daar klaar mee, en begon ik terug met de glucophage.

____________________________ opnieuw ZWANGER WORDEN ____________________________

Nu was het 2006, ik was terug aan de metformine en we kunnen nu weer écht proberen zwanger te worden. Mijn cyclus is vrij lang en onregelmatig maar ze is er. In April is er even wat verwarring, waarschijnlijk vond er een vroege miskraam plaats. We gingen verder, ik slikte 500mg, alles wat ik verdroeg en we hoopten het beste. In Juli stelt de gynaecoloog wat verder onderzoek voor omdat het ons emotioneel al zoveel heeft gekost. Wij stemden ermee in, maar wilden het nog heel eventjes uitstellen ivm de drukte in deze periode. Niet alleen was het 19 augustus een jaar nadat we irem en tara verloren, 25 augustus 2006 zou ook onze trouwdag worden. Als we dat achter de rug hadden, dán de onderzoeken, in september dus. Begin augustus had ik nog een controle echo, hierop was te zien dat ik 2 dagen ervoor een eisprong had gehad. We kregen een beetje hoop, we hadden toevallig gevreeen op het goede moment zo bleek nu. Net deze maand dat alles op een wat lager pitje stond hadden we blijkbaar onbewust goede timing gehad.

____________________________ we zijn WEER ZWANGER ____________________________

2 weken later was er nog geen teken van een opkomende menstruatie, maar mijn intuitie nam het van me over, ik dacht vrij zeker te weten dat ik zwanger was. Een test gekocht en de volgende dag gedaan, inderdaad, zwanger !! Dit was op 16 augustus 2006. Het was 17 augustus 2005 geweest dat we het slechte nieuws kregen dat onze tweeling aan TTS leed. Een jaar zo rond, ronder was niet mogelijk geweest, wauw. En zo stonden we een paar dagen later zwanger aan het graf van onze meisjes. En zo trouwden we 9 dagen later in de wetenschap dat er weer een kindje aankwam. Bij de taart en champagne hebben we het onze gasten, enkel directe familie en naaste vrienden, met groot plezier verteld. Het bleek 1 kindje te zijn, wat voor ons een opluchting was. Een tweeling is nog altijd meer dan welkom, maar wederom een tweeling met een gedeelde placenta, die spanning zou ondraagbaar geweest zijn denk ik. De spanning voor 1 kindje was al extra emotioneel nu.

____________________________ het verloop van ZWANGERSCHAP # 2 ____________________________

De zwangerschap verliep goed, tot een week of 30 zonder noemenswaardige problemen !! Vanaf toen begon het zwaar te wegen, letterlijk en figuurlijk. Met 33 weken ben ik opgenomen in het ziekenhuis, de baarmoedermond was verstreken en ik had weeen. Er is longrijping toegediend en ik moest aan de weeenremmers, na een paar dagen ging ik weer van de remmers af en toen leek het door te zetten......maar uiteindelijk stopte het weer! Het was een fysiek maar zeker ook emotioneel zware, spannende week, maar de baby bleef toch nog even zitten dus ik kon weer naar huis. Veel rusten, en ik was helemaal op, de weeen bleven komen maar als puntje bij paaltje kwam nam het tóch weer af... Ik begon erg veel vocht vast te houden, kwam in no time nog even heel veel kg’s aan en ik was simpelweg óp. Ik wilde dolgraag de grens van 37 weken halen, maar dan....pff, dan mocht het van mij ook wel meteen komen! Toen ik 36 weken zwanger was leek het dan toch echt te zijn, naar het ziekenhuis en inderdaad, de bevalling was begonnen! Nog 4 weken prematuur, maar in onze ogen hadden we eerder 3 weken gewonnen. Verder bleek ik nu zwangerschapsvergiftiging te hebben dus het was ook tijd dat het kwam nu.

____________________________ ze is GEBOREN!____________________________

En zo werd op 31 maart om 22.28 uur onze prachtige dochter Nova geboren !! Ze woog toch een mooie 2980 gram, niet slecht voor 4 weken prematuur. Helaas moest ze wel de couveuse in en daarna nog in een verwarmd bedje, maar alles ging verder goed met haar. We zijn dolgelukkig met ons meisje, en genieten met volle teugen. Alle drie onze meisjes hebben hun plekje in ons hoofd en hart, Nova mogen we ook in onze armen houden en daar zijn we zeer dankbaar voor.

____________________________ Ruim een JAAR LATER____________________________

 Nova is nu, op het moment van schrijven, 13.5e maand. Het is één brok vrolijkheid! Ze is altijd blij, kerngezond en eigenlijk nooit ziek en ze past zich moeiteloos aan elke situatie aan. Zo'n kind waarmee je op je gemak om de wereld kan reizen, of zoals wij wel eens zeggen 'makkelijk in het onderhoud'. Zo'n eerste jaar is een jaar apart, het gaat vliegensvlug en alles maar dan ook alles draaide om mijn prachtige kind. En toch ben ik niet zo'n babymoeder, in tegenstelling tot veel moeder kon ik niet wachten tot ze een beetje groter zou zijn. En nu met haar 13 maand vind ik haar nog zoveel leuker en liever en mooier !! Dat eerste zware jaar is geweest, ik had een lichte postnatale depressie en veel oud (en minder oud) zeer kwam boven; het besef dat we 2 zulke dames verloren zijn, mijn overleden moeder, mijn familie die ik mis door de afstand.. Maar nu gaat het allemaal beter en leuker en ik begin ook mezelf weer wat terug te vinden. De laatste jaren ging het allemaal om kindjes maken, zwanger zijn, verlies, weer maken, weer zwanger zijn, de extra spanning, premature weeen, vroeggeboorte....nu gaat het ook weer om mijzelf en dat is goed. In September begin ik met een HBO opleiding Journalistiek in Tilburg, en deze zomer verhuizen we weer terug naar Nederland. Het gaat goed zo!