Mijn naam is Anneken, ik ben 27 jaar en woon in België - Oost-Vlaanderen.

Ik wil hier even mijn verhaal neerschrijven zodat iedereen op dit forum dit kan lezen. 

In mijn vorige relatie besloten mijn vriend en ik voor een kindje te gaan in september 2003.  Het was toen héél snel raak en we waren in de wolken met de zwangerschap.  De dag voor we naar de gynaecoloog moesten voor een eerste echo... bloedverlies.  Een grote ongerustheid!  De dag erna, januari 2004 werd ongerustheid werkelijkheid.  Enkel een vruchtzakje te zien, geen embryo.  Ik was toen 12 weken ver.  1 weekje gewacht op miskraam, maar vruchtzakje kwam niet mee.  De week daarop vruchtzakje was groter geworden maar geen embryo.  Ik moest naar het dagziekenhuis voor een curretage.  Op mijn eentje ben ik die dag vertrokken, ik voelde mij zo leeg, alleen... dacht dat niemand mij begreep. Die avond ben ik alleen terug naar huis gereden, ik verwerkte het volledig anders dan mijn vriend.  HIj zweeg, ik wou het tegen iedereen vertellen.

Hoe groot ons verdriet ook was, we besloten niet om bij de pakken te blijven zitten en gingen al snel voor een nieuwe zwangerschap. Juli 2004...opnieuw zwanger!  Groot geluk maar evenveel bezorgdheid... Zou het deze keer nu goed lopen.

September 2004, eerste echo... 2de zwangerschap, 12 weken...  Tijdens het onderzoek vraagt de gynaecoloog mij of ik bloedverlies gehad.  Mijn hart slaat om bij die vraag!  Wat bedoelt hij?  Is er iets mis?  Niks te zien... alleen 1 grote grijze massa.  "Mevrouw, ik vrees dat ik slecht nieuws heb..."  Een MOLA-zwangerschap.  1 op 10.000 vrouwen komt dit tegen... wel ik was er toch wel 1 van. Dag erna onmiddellijk binnen voor curretage.  Bij het ontwaken kreeg ik te horen dat ik een nachtje moest blijven.  Ik had 1,5 liter bloed verloren.  Mijn vriend is toen een half uurtje op bezoek geweest met mijn schoonbroer en schoonzus.  Hij had geen rijbewijs, het was te moeilijk.

Wat daarop volgde waren weken van bloed afnemen om te zien of de HCG-waarden genoeg daalden.  Bij een MOLA-zwangerschap zijn die waarden namelijk veel hoger dan bij een normale zwangerschap.  Wanneer die niet binnen de 8 weken onder 0 staan, moet men tot 2 (!) jaar wachten voor een nieuwe zwangerschap.  Bij ons was dit gelukkig niet het geval. Januari 2005 kregen we opnieuw groen licht!

 Juli 2005, opnieuw zwanger! Ondertussen had mijn vriend mij ten huwelijk gevraagd, in oktober zouden we trouwen.  Ons geluk kon niet op.  September 2005, opnieuw bloedverlies.  Voor mij hoefde het eventjes niet meer.  Ik was op, wou me bezig houden met  het huwelijk, verstand op nul.  Over de laatste miskraam is weinig of niets gezegd... over de vorige trouwens ook niet veel.  Waar sommige koppels sterker door worden zijn wij volledig ten onder gegaan.  Oktober getrouwd... december zo goed als alles voorbij.  Geen relatie meer, ieder ging zo een beetje zijn eigen weg.  Uiteindelijk in maart 2006 de stap gezet.  Gedaan huwelijk, gedaan relatie. 

Augustus 2006 : Een nieuw begin voor mij.  Een fantastische vriend, met 2 kindjes : Rint (4) en Bindert (1) Een nieuw gezinnetje.  Mijn vriend krijgt tijdens de scheiding het hoederecht toegewezen waardoor beide kindjes permanent bij ons wonen en slechts om de 14 dagen een weekendje bij mama gaan.  We gaan er het beste van maken!

November 2006: we gaan samenwonen.  Ik trek in bij mijn vriend. Wat volgt is een prachtige tijd, die is het trouwens nog steeds!  Nog nooit heb ik zo'n liefde gekend voor iemand, had nooit gedacht dat dit bestond.  Ondanks sommige tegenkantingen van buitenuit.  Hij gescheiden met 2 kindjes, ik gescheiden.  Sommige mensen gaven ons niet lang... maar kijk... december 2007 en we zijn er nog steeds hoor!

Jammer dat ook wij een verlies moesten verwerken : Augustus 2007 stop ik met de pil.  Een kindje van ons 2 is meer dan welkom.  Mijn vriend zijn jongste is ondertussen 2, een broertje of zusje mag er nog wel bij. 31 oktober een positief testje! In ronde 3 zwanger!  Perfect!  Groot geluk... al houden we rekening met mijn verleden en vertellen het nog niemand.  Onmiddellijk gebeld met gynaecologe : ondertussen ben ik overschakeld naar een vrouw, had de indruk dat die meer begreep wat er in mij omging dan mijn vorige 'mannelijke' gynaecoloog.  Ze geeft mij een afspraak op 16 november, normaal moeten we dan een hartje zien kloppen.

16 november 2007: met een bang hartje naar de gynaecoloog.  Mijn vriend aan mijn zij... trouwens de eerste keer dat ik niet alleen naar een gynaecoloog ga.  Zijn steun is enorm. Tijdens het onderzoek niet veel te zien, misschien nog een beetje pril, volgende week nieuwe afspraak.  Na het onderzoek véél bruinverlies, 's avonds bloedverlies.

19 november langs huisarts voor bloedprik... HCG-waarde : 3... opnieuw een miskraam.  Ik kan het bijna niet geloven maar toch is het zo.  Telefonisch contact gehad met gynaecologe.  Een héél goed gesprek gehad.  We gaan een paar testjes doen op chromosomen en stolling.  Wel zegt ze er bij dat er slechts 15% kans is dat we iets gaan vinden.  Aan ons om te beslissen of we willen wachten of niet... van haar krijgen we alleszins groen licht.  Ze zegt er bij dat het waarschijnlijk toch de natuur zal zijn die in de toekomst zal beslissen of er een kindje komt of niet.  Je moet enkel als koppel beslissen of je eventuele miskramen samen gaat kunnen verwerken.

Het antwoord hierop : Ja!  We staan samen sterker dan ooit in onze schoenen.  We zijn beiden 27 jaar en zien elkaar liever doodgraag.  We laten ons niet van de wijs brengen.  Iedere miskraam is er eentje die we nooit zullen vergeten.  Maar we zijn er beiden zeker van dat er een kindje van ons op de wereld zal komen.  Misschien niet onmiddellijk... maar ooit....

24/01/2008

Een positieve zwangerschapstest, de 1ste ronde  na mijn miskraam en al prijs!  Ik moest normaal een kijkoperatie op 25 januari doen naar aanleiding van mijn curretages in het verleden, om te zien of er geen vergroeiingen zijn, maar blijkbaar heeft de natuur weer anders beslist, ze is me gunstig!  Contact opgenomen met de gynaecologe: ze is blij voor ons, maar is toch een beetje verschoten van hoe snel het allemaal loopt.  Laten we hopen dat het nu goed mag lopen.

07/02/2008

Een dag om nooit te vergeten!  Vandaag 1ste echo gehad.... en ja hoor!  Een mooi hartje dat klopt.  Fantastisch!  Dit heb ik in de 4 zwangerschappen nog nooit meegemaakt!  Een hartje zien kloppen, ik ben al wat gerustgestelder nu.  7 maart een nieuwe afspraak, mijn geluk kan voorlopig niet op!