Hallo,
Ik ben Ellen en ons verhaal begint in juli 2002 wanneer ik en Bart na 7 jaar samenzijn met ons tweetjes besluiten om aan gezinsuitbreiding te gaan doen.
Omdat ik reeds 10 jaar aan de pil was veronderstelden we dat dit niet voor direct ging zijn. Heel verrast waren we dus toen ik op 12 september 2002 reeds positief testte. Na een fijne zwangerschap zonder ongemakken mochten we dan op 21 mei 2003 onze lieve dochter Julie verwelkomen. De bevalling was wel zwaar en duurde lang (22u.) en doordat ons meisje door deze lange arbeid veel vruchtwater op haar longetjes had gekregen moest ze helaas naar de couveuse.
Niet plezant natuurlijk, vooral omdat ze toch ’n mooi gewicht enzo had (3,590kg. en 50,5cm.)
Ik heb deze tijd als niet echt fijn ervaren en mss is het daarom wel dat ik in ’n postnatale depressie gesukkeld ben...gelukkig heb ik veel gehad aan gesprekken met ’n therapeute. Ook de steun van familie en vrienden hielp me er uiteindelijk bovenop (alsook de medicatie natuurlijk)
Door deze mindere ervaringen waren we niet zo snel geneigd om aan verdere gezinsuitbreiding te doen. Maar na 2 jaren wikken en wegen besloten we het toch er terug op te wagen, tenslotte werden we ook niet jonger (33 alweer) en anders vonden we het leeftijdsverschil met Julie ook te groot worden. Zodus besloten we in augustus 2005 om voor ’n broertje of zusje voor haar te gaan en wat we niet verwacht hadden gebeurde toch weer.
Op 27 oktober 2005 testte ik al positief en na weer ’n zorgeloze zwangerschap besloot ons ventje op de 1ste dag van de grote vakantie dat het tijd werd om zich voor te stellen (1 juli 2006).
Deze keer duurde de bevalling gelukkig niet zo lang als de vorige keer (7u.) en met Thijs bleek alles perfect in orde te zijn. Een hele opluchting! Hij woog zelfs 3,995kg. bij een lengte van 50,5cm. dus allemaal prima.
Maar waar ik voor vreesde kwam ook wel uit: ik heb ook na deze bevalling ’n tijdje een dip gehad maar gelukkig niet van heel lange duur.
Het was vooral de combinatie om ineens voor 2 kindjes te zorgen die me zuur opbrak.
Nu, zovele maanden later, kan ik wel oprecht zeggen dat ik enorm gelukkig ben met m’n kindjes en dat zij m’n alles zijn.
Dit geluk wil ik graag aan jullie tonen dus hieronder volgen een aantal foto’s van m’n kindjes.
Ik ben Ellen en ons verhaal begint in juli 2002 wanneer ik en Bart na 7 jaar samenzijn met ons tweetjes besluiten om aan gezinsuitbreiding te gaan doen.
Omdat ik reeds 10 jaar aan de pil was veronderstelden we dat dit niet voor direct ging zijn. Heel verrast waren we dus toen ik op 12 september 2002 reeds positief testte. Na een fijne zwangerschap zonder ongemakken mochten we dan op 21 mei 2003 onze lieve dochter Julie verwelkomen. De bevalling was wel zwaar en duurde lang (22u.) en doordat ons meisje door deze lange arbeid veel vruchtwater op haar longetjes had gekregen moest ze helaas naar de couveuse.
Niet plezant natuurlijk, vooral omdat ze toch ’n mooi gewicht enzo had (3,590kg. en 50,5cm.)
Ik heb deze tijd als niet echt fijn ervaren en mss is het daarom wel dat ik in ’n postnatale depressie gesukkeld ben...gelukkig heb ik veel gehad aan gesprekken met ’n therapeute. Ook de steun van familie en vrienden hielp me er uiteindelijk bovenop (alsook de medicatie natuurlijk)
Door deze mindere ervaringen waren we niet zo snel geneigd om aan verdere gezinsuitbreiding te doen. Maar na 2 jaren wikken en wegen besloten we het toch er terug op te wagen, tenslotte werden we ook niet jonger (33 alweer) en anders vonden we het leeftijdsverschil met Julie ook te groot worden. Zodus besloten we in augustus 2005 om voor ’n broertje of zusje voor haar te gaan en wat we niet verwacht hadden gebeurde toch weer.
Op 27 oktober 2005 testte ik al positief en na weer ’n zorgeloze zwangerschap besloot ons ventje op de 1ste dag van de grote vakantie dat het tijd werd om zich voor te stellen (1 juli 2006).
Deze keer duurde de bevalling gelukkig niet zo lang als de vorige keer (7u.) en met Thijs bleek alles perfect in orde te zijn. Een hele opluchting! Hij woog zelfs 3,995kg. bij een lengte van 50,5cm. dus allemaal prima.
Maar waar ik voor vreesde kwam ook wel uit: ik heb ook na deze bevalling ’n tijdje een dip gehad maar gelukkig niet van heel lange duur.
Het was vooral de combinatie om ineens voor 2 kindjes te zorgen die me zuur opbrak.
Nu, zovele maanden later, kan ik wel oprecht zeggen dat ik enorm gelukkig ben met m’n kindjes en dat zij m’n alles zijn.
Dit geluk wil ik graag aan jullie tonen dus hieronder volgen een aantal foto’s van m’n kindjes.
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
Mijn banners:
