Hallo allemaal, Ik ben gitta en ben geboren op 13 november 1978. Ik woon samen met mijn vriend Michael en onze kat Balou in Nieuw Vennep. In juni 2004 besloten we na lange gesprekken en veel reken momenten te stoppen met de pil. ik was er van overtuigd dat het een lang verhaal zou worden. Echter werd ik na 28 dagen niet ongestelt en is mijn vriend 4 dagen daarna op een zondag met spoed na de etos op schiphol gereden om een test te halen. Na dat hij is thuis gekomen ben ik gelijk de test gaan doen en deze was Postief. Allebei aan het stuiteren van geluk, wie had dat gedacht dat het raak zou zijn. Twee weken later en mijn grote vriend was meneer de wc pot en dit was niet alleen ’s ochtends. Begin augustus kreeg ik zelf het gevoel dat het niet goed zat met ons kindje en ik kon niemand uitleggen waar het gevoel vandaan kwam, maar het bleef aan mij knagen. In week 11 viel ik op weg naar mijn werk.Plat op me buik, Compleet in paniek de verloskundige gebeld en ik mocht gelijk komen. Zij gingen luisteren naar het hartje. Daar was die zeiden ze en hoewel ik hem niet gehoord had was ik enorm blij dat hun het wel hoorde. 4dagen later gingen mijn vriend en ik naar het ziekenhuis voor de termijn echo van 12 weken. Aangezien het hartje het deed liepen we zeer ontspannen heen. We kregen nu toch een mooie foto van onze kleine! Het bleef stil en de woorden "we hebben geen goed nieuws " kwamen mega hard aan. Ik gaf mezelf als eerste de schuld omdat ik gevallen was. De vraag van mijn vriend was ook mijn vraag hoe kan het dat de verloskundige het hartje heeft gehoord? Dat kan niet want het kindje is met 8 weken al gestopt met leven. We werden naar huis gestuurt en als ik vragen had kon ik bellen. Verdoofd waren we toen we thuis waren. Mijn zwangerschapsdagboek werd er gelijk bij gepakt en de foto werd er in geplakt met een stukje tekst. Met het doorlezen van het boek kwam ik er achter dat mijn gevoel juist was, het kindje is gestopt een dag voordat ik opschreef dat ik me zorgen maakte De dag erna kwam de enen vraag naar de andere vraag op. De grootste was WAT NU? Na 2 weken (14 weken zwanger)en de kleine nog steeds in me, ging ik naar het ziekkenhuis voor een curratage. Zo ziek als wat liep ik aan het einde van de middag het ziekenhuis weer uit. Leeg van binnen, ik voelde me eenzaam. Van mijn vriend kreeg ik thuis een ster genaamd Ukkepuk. Ook heb ik een doos gemaakt met kaarten, het eerste pakje en het dagboek. Een jaar na mijn miskraam ben ik na lang door zeuren bij mijn huisarts door verwezen naar het ziekenhuis omdat mijn cyclus een grote chaos was en ik er geen goed gevoel bij had. Bij de eerste afspraak was gelijk duidelijk wat ik heb. PCOS, dit is een vorm van onvruchtbaarheid dit houd in dat ik wel eitjes in mijn eierstok heb maar dat deze niet los komen en als ze wel een keer los komen niet dominant genoeg zijn om te worden bevrucht. Op 21 sept 2005 zijn we naar het ziekenhuis gegaan voor een echo van mij eierstokken en daar was heel duidelijk een kralenkrans zichtbaar, wat duid op pcos. Eind september ben ik aan primolut gegaan om een menstruatie op te wekken en begin oktober ben ik begonnen met de eerste behandeling van clomid. Op de 21ste dag ben ik gaan bloedprikken en helaas had clomid niet geholpen. Echter bleef de menstruatie ook uit en moest ik van het ziekenhuis toch een test doen en deze was positief! Op 11 juli 2006 is onze zoon Mika Anthony geboren. Een wolk van een zoon en eindelijk zijn we het gezin waar we zo lang op gewacht hebben.

Inmiddels is onze Mika bijna twee jaar en in deze twee jaar heeft hij al meerdere malen in het ziekenhuis gelegen. Ondanks dat brengt hij veel plezier en bijzondere momenten met zicht mee.

We zijn trots op hem!