Ik zal even wat kort over mezelf vertellen.

Na een curretage op 7 weken, een miskraam op 6 weken en een curretage op 12 weken hebben we een chromosomenonderzoek laten doen.  Uit het onderzoek kwam dat ik een bloedstollingsprobleem heb.  Ik maak gemakkelijk bloedklonters aan en dat kan een verklaring zijn voor de miskramen.  Ik moet starten met bloedverdunners en die moet ik blijven nemen tijdens de zwangerschap.  Na twee keer mijn maandstonden gehad te hebben was ik terug zwanger.   Mijn uitgerekende datum zou 270207 zijn. De eerste weken had ik regelmatig bloedverlies.   Ik ben dan regelmatig op controle gegaan om mezelf gerust te stellen.  Ondertussen was ik wel heel misselijk en moest ik veel overgeven.  Ik was al 6 kilogram afgevallen.  Ik heb dan een paar dagen in het ziekenhuis gelegen aan een baxter met vitaminen en vocht en ik kreeg iets tegen de misselijkheid.  Voor de rest verliep de zwangerschap eigenlijk goed.  Naarmate de maanden verstreken bleek wel dat onze zoon vrij zwaar zou zijn.  Hij werd op vier kilo geschat. 

 En dan nu mijn bevallingsverhaal. Het zal moeilijk worden om dat kort te houden Op woensdag 21/2 ben ik gaan douchen. Ik kwam vanonder de douche als een kacheltje. Ik had het echt warm en meer vochtverlies. Ik ben dan vertrokken naar Milo zijn oma en daddy om te gaan eten. Het was heel moeilijk om het te verstoppen. De papa en ik waren echt zenuwachtig. We zijn dan rond half negen aangekomen in het ziekenhuis voor de bevalling te laten inleiden en we moesten de nacht doorbrengen op het verloskwartier al. Ik heb geen oog dichtgedaan en ik moest konstant naar toilet. Ook meer vochtverlies. Om zes uur kwamen ze dan een pilletje opsteken en moest ik aan de monitor. Er was wel al wat beweging. Een half uurtje later weer een pilletje. Rond zeven uur hebben ze me dan eens onderzocht en ik had al drie cm opening. Blijkbaar was er van de dag ervoor toch iets losgekomen. Om 8 uur hebben ze de vliezen gebroken en dan kreeg ik volle gas weeën. Ze hebben mij dan een epidurale gegeven. In het begin kon ik al bij al de weeën goed opvangen. Maar mijn rug bleef pijn doen en de epidurale werkte voor mijn rug en buik niet. Ik had ondertussen ook al een baxter gekregen om de weeën op te drijven. Na een paar uur werd er vermoed dat mijn kindje naar boven keek, een sterrekijker dus, omdat ik zoveel last had van mijn rug en omdat de epidurale niet aansloeg. Ondertussen had ik vijf cm opening nog maar. Ik moest dan op mijn zij liggen en één been omhoog, in de hoop dat de baby nog zou draaien. (De weeën waren zwaarder omdat hij zo op mijn rug drukte en niet goed kon indalen.) Maar zo waren de weeën helemaal niet meer op te vangen. Ze hebben mij dan een tweede epidurale gegeven. Maar ook die sloeg niet echt aan. Rond 13-14 uur (na een tijd was ik zo van de kaart dat ik het uur niet meer in het oog had) hebben ze mij dan nog eens onderzocht omdat de weeën vele erger werden. Ik had volledige ontsluiting! Ik mocht direkt proberen te persen, maar ik was zo uitgeput dat ik duizelde en geen kracht kon zetten. Ze hebben mij dan terug op mijn zij gelegd, zodat de baby nog wat zou zakken en ik minder lang zou moeten persen. Ik heb dan nog een extra verdoving gekregen. Om 15 uur mocht ik beginnen persen. Toen wisten we nog niet of de baby nu gedraait was of niet. Het moeilijke was dat ik wel rugpijn had nog, maar mijn buik was verdoofd, dus ik voelde de harde buiken amper. Ik perste dan op de verkeerde moment en er kwam geen schot in de zaak. De gyn praatte al over de zuignap en ze ging al preventief een knip geven. Die zuignap leek mij maar niets dus heb ik heel hard mijn best gedaan. De verpleegster voelde aan mijn buik wanneer die hard werd en dan mocht ik duwen. Op die manier ging het ineens vlot en om 15u47 is Milo uiteindelijk geboren! De gynaecoloog en de verpleegsters schrokken wel van zijn gewicht en zijn lengte. Het was wat meer dan verwacht. De zwaarste van dit jaar tot hiertoe. De moederkoek kwam vrij direkt dus dat was ook goed. En Milo zette zijn keel direkt goed open. Die eerste momenten zijn toch speciaal. Ik kon niet geloven dat er zo iemand in mijn buik heeft gezeten. Tot zover mijn bevallingsverhaal. Hier beneden staan ook al enkele foto’s van Milo.

Ondertussen zijn we oktober 2007.  Milo doet het super en hij is echt een vrolijk, lief ventje.  Je kan er zo lekker mee knuffelen en onozel mee doen.  We rollen dikwijls over de grond van het lachen.  Hij kan nu net mooi rechtop zitten en het tijgeren gaat hem ook al vrij goed af.  Het eten verloopt allemaal probleemloos, dus we hebben echt niet te klagen.  En hij slaapt al sinds 6 weken door en wordt eigenlijk nooit echt wakker 's nachts.  Alleen voor zijn diertje even terug te geven, moeten we eruit.   Op 280707 zijn we getrouwd en is Milo gedoopt.  Dus we zijn nu echt een gezinnetje in alle betekenis van het woord. 

100108:  Nog meer nieuws!  Ons tweede kindje is al onderweg.  We zijn uitgerekend voor 2 mei 2008.  En het is weer een jongetje!  We hebben ook een groter huisje gekocht waar we hopen in te trekken rond 20 februari 2008 ongeveer.  Milo maakt het ondertussen ook heel goed.  Hij heeft nu 6 tandjes,  kruipt rond op zijn buik,  trekt zich recht aan vanalles en nog wat en eet goed en slaapt goed.  We hopen dat ons tweede kindje even braaf en lief gaat zijn!

 050508:  Op 28 april is Lander geboren!  Ons tweede kindje en weer een jongetje.  Milo is superblij met zijn broertje en geeft hem konstant kusjes en knuffeltjes.  Het hele bevallingsverhaal kan je lezen op: http://kleinevanwinckels.beebiesite.nl