Ik ben Merel en ik ben 31 jaar. In februari 2007 heb ik mijn spiraal laten verwijderen met de wens om zwanger te raken.

Het is inmiddels bijna december en we zijn een flink aantal pogingen verder. Er is helaas nog geen nieuws maar ik ben wel wat wijzer op het gebied van mijn cyclus. Ik houd al ruim 2 jaar bij hoe lang mijn cycli zijn, dat ze onregelmatig zijn wist ik dus al. Kort geleden ontdekte ik dat dat een reden kan zijn voor verminderde vruchtbaarheid. Daarom ben ik afgelopen menstruatie begonnen met temperaturen: elke ochtend vóór het opstaan een thermometer in mijn mond, kijken of ik een eisprong kan ontdekken.

-----------------

Januari 2008, en er is een hoop gebeurd. Op 28 december heb ik een miskraam gehad na een zwangerschap van 5 weken. Ik wist nog niet dat ik zwanger was, dat ontdekte ik toen ik ondraaglijke krampen kreeg die wel weeën leken. Een uur later kwam het vruchtje naarbuiten, heel confronterend.

-----------------

Maart 2008, nog steeds niet zwanger. Ik begin het steeds moeilijker te vinden, vooral de weken tussen vruchtbare dagen en menstruatie zijn lastig. Elke periode heb ik wel een hele depri dag ertussen, gewoon omdat het allemaal zo tegenvalt. Het afwachten is niks voor mij, ik ben daar veel te ongeduldig voor.

-----------------

April 2008 - EINDELIJK zwanger! Nu duimen dat het niet weer mis gaat. Maar eigenlijk heb ik goede hoop, alle kramp ten spijt.

Afgelopen zaterdagnacht werd ik wakker met hevige scheuten buikpijn. Ik schrok, dacht meteen aan mijn miskraam, maar wist daardoor gelijk dat ik zwanger was. Zondag had ik ongesteld moeten worden, dus ik stuurde manlief naar de drogist op het station voor een test. Hij kwam met 4 tests thuis (de schat!) en ja hoor, het was raak!

-----------------

Juni 2008, de magische grens van het eerste trimester voorbij. En maar goed ook want ik heb me knap beroerd gevoeld! Het gaat inmiddels stukken beter en heb vandaag vernomen dat alles groeit en bloeit daarbinnen. Maar ben nog steeds mezelf niet en dat blijft lastig. Naast misselijkheid (die nu bijna over is) heb ik weinig eetlust. Ik kom maar langzaam aan en zit na het afvallen nog steeds onder mijn oude gewicht. Maar wat niet is kan nog komen. Sommigen zouden misschien wel met me willen ruilen.

Druk aan het klussen in huis en tegelijk plannen voor uitstapjes en vakantie aan het maken. Nog niet echt toe aan baby-inkopen, hoewel we ons wel aan het oriënteren zijn.

-----------------

Augustus 2008, de 20 weken echo gehad. Wat een wonder! Wat een geweldig gezicht is dat. Alles erop en eraan, alles beweegt, helemaal compleet. We weten wat het is maar vertellen het niet. We vertellen iedereen dat we het niet hebben kunnen zien... Voelt een beetje huichelachtig maar dat geeft ons iets meer houvast om het voor ons te houden.

Het inkopen is inmiddels in volle gang, en ontzettend leuk om te doen. Veel tweedehands (daar houden we van) tenzij iets nieuw toch frisser of beter is. Het kamertje moet er ook aan geloven. Het duurt nog even voor dat klaar is, maar het begin is er.

Na misselijkheid en verlammende vermoeidheidsklachten heb ik inmiddels ook bekkeninstabiliteit. Wist je dat dat heel eenvoudig te behandelen is? Ik was er altijd een beetje bang voor, en het is ook aardig pijnlijk. Maar de therapeute heeft enkele sessies nodig om mijn bekken weer 'in positie' te brengen en dan nog wat spierversterkende oefeningen om het in de rest van de zwangerschap te voorkomen. Wat een opluchting! Zal ik dan eindelijk van alle kwaaltjes af zijn?

De misselijkheid is sinds week 18 weg, de vermoeidheid heb ik sinds ik halve dagen werk ook onder de knie. Nu alleen die pijn nog.