hallo wij zijn nancy en bart, een koppel sinds 4/08/00. in september 2005 beslissen we om te stoppen met de pil en mijn lichaam met rust te laten, zodat mijn cyclus gewoon opgang kan komen. nadat we gestopt zijn met de pil komen mijn regels maar niet, natuurlijk waren wij al ongerust, we waren wel al gestopt met de pil maar het was niet de bedoeling van onmiddellijk zwanger te worden. na een negatieve zwangerschapstest hebben we toch maar beslist dat we naar de gynea zouden gaan, zij kon ons misschien vertellen wat er mis was met mijn lichaam. begin december was het zover, ik mocht op consultatie gaan en ik kreeg daar niet zo’n goed nieuws te horen. volgens de gynea heb ik het PCO-syndroom, dwz dat er verschillende eitjes samen groeien en mijn hormonen snel een bepaalde waarde bereiken, maar doordat deze nog niet rijp genoeg zijn stoppen ze met groeien en krijg ik geen eisprong, dus ook geen regels. ik met de tranen in mijn ogen, met de moed in de schoenen en een voorschrift en een potje voor sperma-onderzoek naar huis. daar zat mijn vriend op mij te wachten. ’k heb eerst mijn verhaal vertelt en dan kwam het moeilijkste van het ganse verhaal, ik moest hem vragen om een ’kwakje’ te laten onderzoeken. heb je dit al eens gevraagd aan je vriend of man? bij ons was het onmiddellijk ambras, ’t was niet omdat er met mij iets aan de hand was dat het bij hem ook mis was, enz. heb dan voor alle rust te bewaren in ons huishouden alles opgeborgen en gezegd als hij het niet wil doen het ok was, ik zou gewoon aan mijn eigen lichaam denken en hopen dat alles in orde zou komen. om te bepalen in welke periode van mijn ’cyclus’ ik was moest ik bloed laten nemen en de uitslag afwachten, de dokter ging mij dan vertellen met welk medicijn ik mocht beginnen en hoeveel. de bloeduitslag die klopte niet met wat mijn lichaam deed, ik had mijn eisprong net gehad dus moest ik mijn regels krijgen binnen de 14 dagen, maar dat was niet zo, dus mocht ik beginnen met 10 dagen duphaston te nemen om mijn regels op te wekken. nadat de 10 dagen om waren was ik binnen enkele dagen ongesteld, ik was nog nooit zo blij met mijn regels. vanaf dag 3 tot dag 7 moest ik 1 tablet clomid 50 mg innemen om een eisprong te krijgen, maar op de controle echo’s van dag 12, 14 en 17 was er niks bijzonder te zien. omdat het toch de bedoeling was om nog niet onmiddellijk zwanger te worden maar eerst alles in orde te krijgen, vond mijn gynea het geen goed idee om verder te doen met de hormonen, ze had liever dat we stopten en als we er klaar voor waren terug kwamen om verder hormonen te gebruiken of misschien nog verdere stappen te ondernemen. wonder boven wonder kreeg ik na de behandeling met clomid na 33 dagen mijn regels, ik natuurlijk blij, want in mijn gedachten was ik er al aan het fantaseren dat alles toch goed zou komen met mij, en ik kreeg gelijk, sinds dien krijg ik mooi om de 28 dagen mijn regels. we hebben besloten om er nu volledig voor te gaan en sinds juni gebruik ik ovulatietesten om te zien of ik wel werkelijk een eisprong heb, bij de eerste ronde in juni had ik 1 test met precies 2 streepjes, waarvan er 1 wat uitgelopen was, dus ik dacht dat het niks was, want het was ook nogmaar dag 12 van mijn cyclus, maar na een paar dagen waren het enkel nog 2 streepjes en anders niks meer, maar ja, we hebben toen onze kans verkeken. nu ben ik al 2 cyclussen aan het testen met andere testers en ik krijg geen enkele positieve test, vorige maand kreeg ik mijn regels na 22 dagen, en nu is het afwachten wanneer ze in augustus komen. ’t is allemaal niet gemakkelijk, en zeker niet als er wat druk vanuit de familie komt, de grootouders langs mijn kant en de familie van mijn vriend zijn kant die vragen er bij elk bezoek naar. en als er dan nog nichten en neven zijn die jonger zijn en al voor de 2e keer zwanger waarvan de baby’s iets meer dan 1 jaar gaan schelen, dan is het toch eventjes slikken. mijn vriend zegt dat ik het mij allemaal niet moet aantrekken en dat het wel zal komen, ik zal er mij dan maar moeten bij neerleggen zeker. September’06: bezoek aan de gynea, mag mijn volgende cyclus terug starten met clomid, en nu al beginnen met metformine. we zullen de moed maar niet opgeven zeker en jullie op de hoogte houden!

Op aanraden van mijn gynea heb ik een afspraak gemaakt in het uz te Gent, bij prof. De Sutter. Ik mag pas in december gaan. hopelijk kan zij mij helpen.

September 2007: tijd om ons profiel wat aan te passen

't Is al een hele tijd geleden dat ik hier ben geweest, maar ik kon het niet opbrengen. Er is veel gebeurd de afgelopen maanden.

In december ben ik naar het uz geweest, maar niet bij prof. de sutter, ze was er niet, z ze hadden mij wel opgebeld om een afspraak te maken bij een andere dokter, die kon mijn dossier al beginnen opstellen, we hebben dus een gesprek gehad met dr. Capri.

Na ons vraaggesprek met dr. Capri, zei hij dat ze me niet konden helpen omdat mijn gewicht te hoog was. ik mocht een nieuwe afspraak maken als ik hoogstens 90 kg woog. Dat was een harde klap in mijn gezicht.

Je moet weten ik heb na vele pogingen van vermageren een maagring laten steken in 2002, maar door alle problemen is die in 2004 er terug uitgehaald. De chirurg had mij toen een voorstel gedaan om een 'gastric-bypass' te laten doen, maar ik kende daar niks van en ik was gewoon te ziek, ik wou die maagband eruit en het was genoeg geweest, ik zou het wel 'nog' eens gewoon proberen.

Bij mijn thuiskomst van het uz heb ik eerst een goed potje zitten huilen, en ben dan beginnen zoeken naar de uitleg over de operatie die de chirurg mij 2 jaar eerder had voorgesteld.

Ik ben toen op een forum terecht gekomen en wat ik daar zag dat was echt prachtig. Mensen die 110 kg vermagerd waren door een operatie. ik heb daar veel gelezen en vragen gesteld en uiteindelijk heb ik een afspraak gemaakt met mijn chirurg om er eens met hem over te praten. Hij zei onmiddellijk dat hij mij ooit had terugverwacht maar hij wist niet wanneer. Dat was toen eind januari 2007. De operatie is uiteindelijk op 26 maart 2007 uitgevoerd. Wanneer ik dit neerschrijf zijn we september 2007 en ik ben ondertussen al 34 kg kwijt, ik zit bijna aan 90 kg. Het jammere is dat ik zeker 1 jaar moet wachten om zwanger te worden, terwijl ik er zo naar uitkijk, maar ja, als ik nu zou zwanger worden dan zou mijn kindje alleen maar afvalstoffen krijgen, en dat is ook niet goed.

Ik zit nu 6 maanden na mijn gastric-bypass al over de helft van mijn te verliezen kilo's. Om een goed BMI te hebben heb ik mijn gewicht eens bekeken en ik zou graag tussen 60 en 65 kg wegen. Hopelijk blijf ik zo vermageren en kan ik snel de draad terug opnemen om zwanger te worden.

24 maart 2008

We zijn nu bijna 1 jaar na mijn ingrijpende operatie ern ik weeg nu nog 81 kg, mijn regels komen nog steeds niet regelmatig maar ik heb op eigen initiatief 5 dagen clomid genomen en nu hou ik met ovulatietesten in de gaten of ik een eisprong krijg of niet.  

Wat is dat jaar snel voorbij gegaan, ik sta nog niet op mijn gewenste gewicht maar ik ben op de goede weg.  

19 april 2008: We zijn zwanger!!! Wat raar, na zo lang te hebben verlangd naar dit moment, we kunnen het niet vatten.  Hopelijk gaat alles goed.

2 mei 2008: Onze droom is voorbij.  Ik heb bruin slijmverlies en hevige buikpijn, als het morgen niet over is zal ik de gynea bellen.

3 mei 2008: We mogen langsgaan bij de dokter, tijdens de echo ziet ze nog 'iets' zitten in de baarmoeder maar ze geeft ons weinig hoop.  Ik ben dez morgen iets groot verloren en ik denk ook dat het niet goed gaat.

Volgende keer beter zeker!

Groetjes