Hai, mijn naam is Esther van Riet - van Deursen en ben moeder van 2 Boys, Maurice 24-12-1988 en Rico 05-10-1991 en zwanger na een eerdere miskraam, van mijn derde kindje. Ik ben getrouwd met Michiel en samen krijgen we nu een kindje. De Boys zijn uit een eerder huwelijk. Wij zijn dol op dieren en hebben ook een huisje vol... 4 poezen dames en 1 witte kater, een zoon van 1 vd dames! En drie honden, 1 teefje en 2 reuen. Ik was erg zenuwachtig voor deze zwangerschap omdat Rico het Down Syndroom heeft en ik bang was of dit kindje wel helemaal gezond zou zijn... Rico heeft geen erfelijke vorm van het Down Syndroom, maar toch is het een heleboel onzekerheid dat je tijdens een nieuwe zwangerschap voelt.... Ik ben nu 35 en werk bij de thuiszorg als verzorgende C 4 ochtende in de week en regelmatig een avonddienst. Ik zal proberen of ik wat foto’s hierbij kan plaatsen van mijn twee BOYS Groetjes Esther 
16-12-2005 Maandag de 12e hebben we helaas een MISKRAAM gekregen. Het bleek dat ik al 10 weken zwanger was. Het was al een klein mensje..... We zijn er heel verdrietig om maar begrijpen dat dit gebeurt is met een reden. Ons kleintje hebben we begraven in de tuin en is zo voor altijd bij ons. ************************************************* Op 15 juli 2006 waren we opnieuw zwanger!! Na een zwangerschap van 42 weken is eindelijk JAIDY ANNA-WILL GEBOREN 04-04-2007 --- 16.35 --- 3900 gram & 54 cm. Op woensdag 4 april werden we om 8 uur in het ziekenhuis verwacht. Eerst ging ik aan het ctg apparaat om tekijken hoe hetr stond met mijn weeen.. helaas niets meer. (Iedere keer vielen mijn weeen weer weg en het zette niet door en zorgde ook niet voor ontsluiting) Om half tien komen ze het infuus inbrengen voor de wee opwekkers! Ook wordt er een electroon in Jaidy der hoofdje geprikt om zo haar hartslag goed te kunnen volgen (echt een eng idee) Een ander apparaat registreede inwendig hoe mijn baarmoeder samentrok... Dus ik lag met twee draden beneden dus kon ook niet lekker van het bed! Infuus werd door een co-assistent in gebracht en ging heel klungelig! Eerst prikte ze in mijn zenuw... en daarna door mijn ader heen. Erg pijnlijk. Toen deed ze nog iets fout maar ik keek al niet meer hoor... Het bloed spoot door de kamer enne daar kan ik niet echt goed tegen dusss. Toen het infuus eindelijk goed en wel zat ging om 9.55 het infuus aan... Binnen een uur voelde ik dat de weeen lekker opgang kwamen. Maar als mijn lichaam weer daar aangewend was, stagneerde het weer.. Dus hup, na een uur, de pomp weer harder laten druppelen... We begonnen met 1 1/2 ml per uur & steeds kwam daar iets bij. Tussendoor werd hij steeds iets hoger gezet en kwamen ze controleren en kan ik even plassen. Het electroon om Jaidy der hoofd deed niets dus werd ik gewoon weer aan het ctg gelegd Ze hebben het daarna nog een keer ingebracht maar weer deed het apparaat niets... Toen die co-assistent het voor de derde keer wilde aanbrengen vroeg ik of ze daar onmiddelijk mee wilde ophouden!! Het hartje was prima te horen via het ctg & ik vond het genoeg zo. Ze sprak me tegen maar ik zei luid en duidelijk dat het genoeg was en dat er van het hoofdje nu afgebleven werd!! Toen de pomp op 3 1/2 stond waren de weeen erg heftig maar nog weg te puffen. Daarna werd het infuus naar 4 1/2 ml gebracht want in twee uur tijd was er maar 1cm bijgekomen, en dan te bedenken dat de weeen erg heftig werden!Ik had helaas pas 5-6 cm ontsluiting Toen het infuus omhoog ging was het ongeveer 15.15 En toen brak de hel los! Binnen 20 min had ik persdrang en vroeg mijn zus of ik soms persdrang had? Toen ik dit bevestigde heeft Michiel de verpleging geroepen maar die hadden zoiets van dat kan nog helemaal niet, puf het maar weg! Toen ze zagen dat ik daar erg veel moeite mee had werd de gyn erbij geroepen. En wat bleek er stond nog een klein randje dus ik mocht beginnen, en toen moest ik met speod naar een andere kamer gebracht worden... Toen werd in de paniek door die co- assistent het bed niet goed van de rem gehaald waardoor het bed scheef kwam en ik met mijn pols klem kwam te zittten tussen de deur en het bed. En dat was geen pretje!! Mijn god ik schreewde dat ze me pijn deed. In de verloskamer aangekomen was ik al vol aan het persen.... Maar iedere keer riepen ze dat het nog niet mocht... Omdat hun nog niet klaar waren. Toen ik eindelijk mocht persen voelde dat als een verlichting! Maar ik merkte dat ik de kracht er niet goed meer voor had!! En ik me hel erg bewust was van de spanning daar beneden op mijn huid. Ik raakte toen in paniek. Ik begreep niet waarom ik er de kracht niet voor kon vinden. Ze zeiden maar kom op je hebt nog een wee, hup een hap lucht en persen! Maar ik had inderdaad wel nog iets van een wee maar niet meer die persdrang! Toen ik na een tijd erg moe werd en ik het allemaal niet meer zag zitten begon ik erg te huilen, ik begreep het gewoon niet! Ik zei hun dat ik bang was, en ik het niet kon! Tussendoor zakte ik steeds even weg, iets van slapen. Toen hadden ze al beter moeten weten!! Om een gegeven moment werde ze boos, dat ik beter mijn best moest doen, maar ik kon de kracht echt niet vinden.... Toen gingen ze me inknippen. Weer deed die co-assistent het, en weer deed ze het verkeerd. Eerst liet ze de verdoving over mijn benen lopen... Toen prikte ze verkeerd en was ik niet goed verdoofd. De schaar hield ze verkeerd en knipte twee keer niet door... ppfff Dat deed zeer!! De echt Gyn nam het over en die knipte meteen in 1x goed door! Toen moest ik weer volop persen en heb ik alle kracht gegeven die ik kon vinden...... Na twee keer goed hard persen kwam na een oerkreet van mama daar kleine Jaidy ter wereld!! Na 50 min persen EN OP EIGEN KRACHT VAN MAMA, want wat bleek, doordat ze tegen die deur aan was gereden was het infuus gesneuveld en deed dus niets meer! Blij dat ons kleine meisje helemaal gezond is!! Om half negen waren we weer thuis, dood op en Jaidy erg misselijk van de snelle uitdrijving, er zat nog vruchtwater in haar maagje, dus ze moest veel spugen. Maar gelukkig was dat na 24 uur over!! Ons gezinnetje is compleet! Liefs Es
16-12-2005 Maandag de 12e hebben we helaas een MISKRAAM gekregen. Het bleek dat ik al 10 weken zwanger was. Het was al een klein mensje..... We zijn er heel verdrietig om maar begrijpen dat dit gebeurt is met een reden. Ons kleintje hebben we begraven in de tuin en is zo voor altijd bij ons. ************************************************* Op 15 juli 2006 waren we opnieuw zwanger!! Na een zwangerschap van 42 weken is eindelijk JAIDY ANNA-WILL GEBOREN 04-04-2007 --- 16.35 --- 3900 gram & 54 cm. Op woensdag 4 april werden we om 8 uur in het ziekenhuis verwacht. Eerst ging ik aan het ctg apparaat om tekijken hoe hetr stond met mijn weeen.. helaas niets meer. (Iedere keer vielen mijn weeen weer weg en het zette niet door en zorgde ook niet voor ontsluiting) Om half tien komen ze het infuus inbrengen voor de wee opwekkers! Ook wordt er een electroon in Jaidy der hoofdje geprikt om zo haar hartslag goed te kunnen volgen (echt een eng idee) Een ander apparaat registreede inwendig hoe mijn baarmoeder samentrok... Dus ik lag met twee draden beneden dus kon ook niet lekker van het bed! Infuus werd door een co-assistent in gebracht en ging heel klungelig! Eerst prikte ze in mijn zenuw... en daarna door mijn ader heen. Erg pijnlijk. Toen deed ze nog iets fout maar ik keek al niet meer hoor... Het bloed spoot door de kamer enne daar kan ik niet echt goed tegen dusss. Toen het infuus eindelijk goed en wel zat ging om 9.55 het infuus aan... Binnen een uur voelde ik dat de weeen lekker opgang kwamen. Maar als mijn lichaam weer daar aangewend was, stagneerde het weer.. Dus hup, na een uur, de pomp weer harder laten druppelen... We begonnen met 1 1/2 ml per uur & steeds kwam daar iets bij. Tussendoor werd hij steeds iets hoger gezet en kwamen ze controleren en kan ik even plassen. Het electroon om Jaidy der hoofd deed niets dus werd ik gewoon weer aan het ctg gelegd Ze hebben het daarna nog een keer ingebracht maar weer deed het apparaat niets... Toen die co-assistent het voor de derde keer wilde aanbrengen vroeg ik of ze daar onmiddelijk mee wilde ophouden!! Het hartje was prima te horen via het ctg & ik vond het genoeg zo. Ze sprak me tegen maar ik zei luid en duidelijk dat het genoeg was en dat er van het hoofdje nu afgebleven werd!! Toen de pomp op 3 1/2 stond waren de weeen erg heftig maar nog weg te puffen. Daarna werd het infuus naar 4 1/2 ml gebracht want in twee uur tijd was er maar 1cm bijgekomen, en dan te bedenken dat de weeen erg heftig werden!Ik had helaas pas 5-6 cm ontsluiting Toen het infuus omhoog ging was het ongeveer 15.15 En toen brak de hel los! Binnen 20 min had ik persdrang en vroeg mijn zus of ik soms persdrang had? Toen ik dit bevestigde heeft Michiel de verpleging geroepen maar die hadden zoiets van dat kan nog helemaal niet, puf het maar weg! Toen ze zagen dat ik daar erg veel moeite mee had werd de gyn erbij geroepen. En wat bleek er stond nog een klein randje dus ik mocht beginnen, en toen moest ik met speod naar een andere kamer gebracht worden... Toen werd in de paniek door die co- assistent het bed niet goed van de rem gehaald waardoor het bed scheef kwam en ik met mijn pols klem kwam te zittten tussen de deur en het bed. En dat was geen pretje!! Mijn god ik schreewde dat ze me pijn deed. In de verloskamer aangekomen was ik al vol aan het persen.... Maar iedere keer riepen ze dat het nog niet mocht... Omdat hun nog niet klaar waren. Toen ik eindelijk mocht persen voelde dat als een verlichting! Maar ik merkte dat ik de kracht er niet goed meer voor had!! En ik me hel erg bewust was van de spanning daar beneden op mijn huid. Ik raakte toen in paniek. Ik begreep niet waarom ik er de kracht niet voor kon vinden. Ze zeiden maar kom op je hebt nog een wee, hup een hap lucht en persen! Maar ik had inderdaad wel nog iets van een wee maar niet meer die persdrang! Toen ik na een tijd erg moe werd en ik het allemaal niet meer zag zitten begon ik erg te huilen, ik begreep het gewoon niet! Ik zei hun dat ik bang was, en ik het niet kon! Tussendoor zakte ik steeds even weg, iets van slapen. Toen hadden ze al beter moeten weten!! Om een gegeven moment werde ze boos, dat ik beter mijn best moest doen, maar ik kon de kracht echt niet vinden.... Toen gingen ze me inknippen. Weer deed die co-assistent het, en weer deed ze het verkeerd. Eerst liet ze de verdoving over mijn benen lopen... Toen prikte ze verkeerd en was ik niet goed verdoofd. De schaar hield ze verkeerd en knipte twee keer niet door... ppfff Dat deed zeer!! De echt Gyn nam het over en die knipte meteen in 1x goed door! Toen moest ik weer volop persen en heb ik alle kracht gegeven die ik kon vinden...... Na twee keer goed hard persen kwam na een oerkreet van mama daar kleine Jaidy ter wereld!! Na 50 min persen EN OP EIGEN KRACHT VAN MAMA, want wat bleek, doordat ze tegen die deur aan was gereden was het infuus gesneuveld en deed dus niets meer! Blij dat ons kleine meisje helemaal gezond is!! Om half negen waren we weer thuis, dood op en Jaidy erg misselijk van de snelle uitdrijving, er zat nog vruchtwater in haar maagje, dus ze moest veel spugen. Maar gelukkig was dat na 24 uur over!! Ons gezinnetje is compleet! Liefs Es  |  |
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
Mijn banners:
