Hoi, Ik ben skeetje, althans zo noemt mijn man me. Ik ben inmiddels 30 jaar. 5 jaar geleden kregen mijn man en ik een relatie. Al heel snel wisten we dat we kinderen wilde. We zijn 1 april 2003 getrouwd. Toen stond helemaal niets ons in de weg. Mijn cylcus is altijd al een zooitje geweest. Zo belande ik dus ook al regelmatig in het ziekenhuis omdat ik bleef vloeien of omdat er helemaal niets kwam. In december 2004 zijn we officieel naar de gyn. gegaan omdat het niet lukte. Na een kuur primuliet kreeg ik Clomid 50 mg voorgeschreven. Mijn eisprong laat nog wel eens op zich wachten dus dat moest netter geregeld worden. Uiteraard volgde er een heleboel ovulatieecho’s om te kijken of het eitje wilde groeien. Zo nauwkeurig dat we precies wisten wanneer ik vruchtbaar was. Van deze gelegenheid hebben we dan ook gebruik gemaakt. Het wonder geschiede, we waren zwanger. Ik kon mijn geluk niet op. 30 oktober 2005 zou ik uitgerekend zijn! Helaas ging het mis. Na 7 weken verloor ik ons kindje. Ik heb gehuild al een kind. Ontroostbaar... Er volgde nog meer maanden van Clomid slikken. Er gebeurde helaas helemaal niets. Rond de uitgerekende datum ben ik oververmoeid en oververspannen thuis komen zitten. Ik trok het niet meer. Ik zou een kindje krijgen deze periode, helaas mocht dat niet zo zijn. Mijn collega moest vertellen dat ze zwanger was door de pil heen. Ik trok het echt niet meer. December 2005 werd de Clomid opgehoogd naar 100 mg. Mijn cylcus was weer flink van slag. Menstruatie bleef uit in januari en in februari na 5 zwangerschapstesten moest ik weer een kuur primuliet. Even 2 maanden rust zodat we konden beginnen met IUI. Het zaad van mijn man was inmiddels ook nagekeken. Het was niet slecht maar wel langzaam. Opzich geen reden om on druk te maken. In oktober begonnen met Puregon spuiten voor de IUI. Te vroeg gestopt door een communicatiefout met het ziekenhuis, november over. Weer gespoten, tussentijdse bloeding. December weer gespoten. Eitje te laat. Lab dicht ivm de kerstvakantie. In januari 2007 kreeg ik van de gyn. te horen dat ik niet goed reageerde op de Puregon wat overgens een paardemiddels is (alsdus de gyn). Ik kreeg het advies mee om eerst maar eens 40 kilo af te vallen. Daarna mocht ik terugkomen en ging ze verder met de behandeling. Ik kan dit niet alleen, ik heb dan ook een aanvraag voor een maagband de deur uit gedaan. Ik wacht nog steeds op toestemming...In juli heb ik toestemming gekregen voor mijn operatie. Echter wil de chirurg mij een grotere en duurzamer operatie geven. Ik krijg een gastric bypass en wordt op 5 november 2007 geopereerd. Binnen een jaar zal ik ruim 50 kilo afvallen (dat ik tenminste wat ze voorspellen). Wie weet kan ik volgend jaar november mijn kinderwens weer oppakken.

Mijn kinderwens is niet minder geworden, ik moet er alleen wat langer op wachten... Heb je vragen? Je mag me alles vragen, ik ben vrij open over de hele situatie. Stuur me gewoon een PBtje en ik zal het beantwoorden. Groetjes, Skeetje