Hallo,

Ik ben Evelyne en ben 28 jaar, al meer dan drie jaar gelukkig getrouwd en de trotse mama van bijna drie kindjes.

Ik had bij mijn eerste zwangerschap geen enkel probleem en alles verliep vlot zonder kwaaltjes. Op 24/10/03 is onze eerste dochter geboren, wat waren we gelukkig met dat kleine meisje. Zo gelukkig dat we al na een jaar besloten om aan een tweede kindje te beginnen.

Na drie maanden proberen was het al gelukt, joepie!!!!! Maar toen ik naar de eerste controle ging op 8 weken zagen we geen hartslag. Een slag in mijn gezicht, dit hadden we nooit gedacht. Omdat het niet vanzelf afkwam heb ik na een week een curretage moeten late doen, hartverscheurend was dat ik heb gehuild gehuild en nog eens gehuild.

We besloten een maand te wachten en terug met goeie moed te herbeginnen voor dat kleintje dat we er zo graag bij wilden hebben. En we hadden geluk want we hadden direkt prijs, joepie!!!!! Mijn verdriet was niet weg maar het verzachte wel heel veel. Maar op 5 weken kreeg ik een bloeding, en heel veel. Ik dacht o nee niet weer dat kan toch niet waar zijn? En ja na een onderzoek bleek ik dat kindje ook verloren te hebben.

Veel verdriet en ongeloof, hoe kon dit nu ik was gezond en toch liep het mis?

We besloten even te wachten en terug te starten en na een maand of vier . Na drie maanden oefenen hadden we terug prijs, joepie maar dan wel heel voorzichtig. Na veel stress de eerste maanden verliep deze zwangerschap terug van een leien dakje en op 12/09/2006 zijn we opnieuw de trotse ouders geworden van onze tweede dochter. Mijn geluk kon niet op dit had ik niet echt meer verwacht na die twee miskramen.

Na een leuke periode van zwagerschapsverlof en ouderschapsverlof ging ik terug werken. Ik was na een paar weken doodmoe, ik dacht: ' dat is van al dat werk zeker, ik ben het ook niet meer gewoon ik moet er nog inkomen'. Maar hoe verder we gingen hoe meer ik met bijna 100% zekerheid voelde dat ik opnieuw zou kunnen zwanger zijn?

Op mijn gevoel af ging ik naar de winkel om een test, terwijl ik wist van dat kan toch niet? Ik ging mijn man opbellen s'middags na de test maar was toch nog ergens ervan overtuigd dat het eigenlijk niet kon en dat ik dat maar dacht. De test gedaan en ik liep maar wat rond, de eerste keer dat ik ging kijken kleurde er niets, ik dacht zie je wel dat kon niet. Nog wat rond gelopen en opgeruimd en nu ging ik die test toch wel in de vuilbak gaan gooien het was toch negatief. Maar toen ik terug keek bleek mijn vermoeden te kloppen ik was terug zwanger!!!! Het was wel even schrikken want onze dochter was nog maar net zeven maanden en ik werkte nog maar zes weken?

Oei oei wat nu gedaan? Maar na veel praten met mijn lieve man besloten we toch ons kindje te houden we wilden eigelijk toch drie kinderen, of die nu vroeger of later kwam we hadden al tegenslag genoeg gehad op dat vlak.

Op 15 weken zwangerschap kreeg ik terug een bloeding en terug hevig. Ik dacht van neeeeee dat kan toch echt niet meer hé, geen derde keer en dan al in zo'n ver stadium? Naar spoed gevlogen in volle paniek, ik zag het al voor me, ik was dat kindje ook kwijt hé? Echo genomen en alles was in orde met ons kleintje, oef. De placenta had een heel klein beetje los gelaten en de placenta lag onderraan. na 1 nachtje in het ziekenhuis is alles toch goed gebleven, oef.

Nu ben ik 32 weken zwanger van een flinke zoon en ben heel erg aan het aftellen voor de geboorte op 18/12/07 die terug met een keizersnede zal gebeuren.

Ik ben een superfiere mama en hoop dat mijn twee engeltjes die ik nog lang niet vergeten ben naar ons kijken vanuit hun sterrenhemeltje. **

Op 18/12/07 is om 08.34u onze kleine Gilles geboren, gelukkiger kunnen we nu niet meer zijn.