Hallo!

Ik ben Kersje. Hier kan je mijn verhaal lezen:

 Na onze trouw in de zomer van 2005 wouden we graag aan kinderen beginnen. Ik stopte al voor de trouwdag met de pil.

In september nog steeds geen maandstonden. Vlug een test doen! Negatief...

In oktober een afspraak met de gynaecoloog. Die verzekert dat ontpillen toch wel een half jaar kan duren. Toch maar een echo gedaan om te kijken of er iets was... En of er iets was! De beruchte stralenkrans. Ik blijk PCO te hebben. Groot verdriet. Waarom ik? Veel huilen en angst om nooit kinderen te hebben. De gynaecoloog stelt voor dat we terug komen als we klaar zijn voor een hormoonbehandeling. We besluiten dat we dat niet zijn en zullen eerst wat afwachten.

Met kerstmis krijg ik voor de eerste keer een bloeding, eerste cyclus: vijf maanden. Ik zoek op het internet vanalles op over PCO. Ik besluit yoga te gaan doen, bij een homeopaat te gaan en een koolhydraatarm dieet te volgen.

Vier maanden later krijg ik weer een bloeding. En een eisprong gehad ervoor, dat voel ik (gelukkig) heel goed.

Vooruitgang! Nu eisprong op reis (ja, al een jaar verder) en maandstonden met cyclus van drie maanden! We spreken af, als ik niet zwanger ben tegen het einde van het jaar toch maar naar de gynaecoloog te gaan. Dit duurt ons te lang...

18 september 2006: ik voel een eisprong...rekbaar slijm...klussen maar!Twee weken later, gevoel ongi te moeten worden. Blij, dit was maar een cyclus van twee maanden en ik had toch weer mijn eisprong juist gevoeld... Ik heb constant honger en pijn in mijn buik.Na drie dagen toch nog geen maandstonden. Weer verdriet. Toch allemaal niet juist. Mijn ventje vindt dat ik een test moet doen. Omdat ik zoveel honger heb. En... POSITIEF! Spontaan zwanger geworden! We kunnen ons geluk niet op...

We krijgen onmiddellijk een echo om de zwangerschapsduur te bepalen. Zalig! Net vijf weken, maar toch al iets te zien! Van de stralenkrans op mij eierstokken van de PCOS niets meer te zien... 

Zes weken zwanger. Ik sta op en merk dat ik bloed verlies. Paniek! Pijn in mijn buik. Direct echo. Die wijst uit dat er bloed in mijn baarmoeder zit, maar het kindje zit er nog en het hartje klopt. Het bloedverlies verdwijnt na enkele dagen.

Acht weken zwanger. Opnieuw bloedverlies. Opnieuw paniek, echo. Alles blijkt opnieuw in orde. OEF! Toch maar drie weken platliggen. We zijn heel erg opgelucht als we de twaalf weken halen. Nu kan het genieten beginnen!

20 weken zwanger. echo gekregen, prachtig toch! we krijgen een jongetje! 

32 weken zwanger. echo gekregen, alles ziet er goed uit. Ons kindje ligt wel in stuit (komt meer voor bij tweehoornige baarmoeder). De gynaecoloog zegt dat we moeten rekening houden met een keizersnede.

33 weken zwanger. Ik sta op met pijn in mijn buik, maar ga toch maar werken. Het zal wel over gaan. Maar het wordt alleen lastiger. Heel de dag harde buiken die echt lastig zijn. Een collega voert me naar huis omdat het niet meer gaat. Ik denk dat een beetje rusten wel zal helpen en leg me in de zetel. Bel toch maar mijn ventje. Intussen merk ik dat de pijn steeds weggaat, maar ook steeds terugkomt. Met een bang hartje timen: elke 10 minuten. We bellen naar het ziekenhuis en die zeggen om langs te komen voor de zekerheid. Mijn baarmoederhals blijkt verkort te zijn, ons kindje is ook gedraaid. De monitor toont geen weeënactiviteit, maar ik heb nu al pijn, vooral in mijn rug, om de drie minuten. Het gaat allemaal heel snel. Ik krijg longrijping voor de baby en weeënremmers, intraveneus. Ik moet in bed blijven. Heel veel schrik...

Twee dagen later heb ik steeds minder contracties (ja, het blijken contracties te zijn, ook al zien we niets op de monitor). Het infuus wordt afgelegd met de belofte het onmiddellijk weer aan te leggen als ik iets voel. Een half uur later verlies ik een hoop bloed. Het infuus wordt onmiddellijk weer aagelegd in een hogere dosis, maar het heeft geen zin meer. Een uur nadien heb ik al twee centimeter ontsluiting. Een uur daarna vijf centimeter. Ik ga bevallen. Bij elke wee daalt ons zoontje zijn hartslag. Hij houdt het niet meer uit daarbinnen! De weeënremmers worden afgekoppeld en het gaat weer beter met hem.

Wij hebben alletwee veel schrik...voor het kindje, zal alles goed zijn? We bedenken een naam (hadden we nog niet) en men informeert ons over hoe alles zal verlopen. Ik kan tenminste natuurlijk bevallen, een keizersnede is niet meer nodig. Dat is toch nog iets.

De bevalling is gedaan voor ik het goed en wel besef. Op een uurtje ga ik van vijf naar tien centimeter en na twintig minuten persen is hij er. Ik hoor hem direct wenen, en dat stelt me gerust: de longrijping heeft gewerkt! De gynaecoloog legt hem eerst enkele seconden bij mij (oh, wat ben ik dankbaar voor die luttele seconden, ze duurden een eeuwigheid voor mij!) en dan waren ze ermee weg. De couveuse in, naar neonatologie. Wat een wonder, we zijn zo blij maar ook zo bang. Hoe zal hij het doen?

Mijn placenta wil niet loslaten, dus verdoving en uithalen. Ik moet ook genaaid worden van de knip. Dan moeten we wachten tot de verdoving is uitgewerkt. Zo lang tot we ons kindje mogen zien!

Eindelijk! We mogen naar onze Daan gaan kijken. Hij is zo mooi, maar zo magertjes... alhoewel hij goed zwaar is voor de duur van de zwangerschap. 44,5 cm en 2 kg 135g. Een flinke, zeggen ze daar. En hij doet het goed. Dat is een troost voor mij, want ik mis mijn dikke buik en de trappelende voetjes...

Ik wil borstvoeding geven, dus...kolven maar! Daan krijgt mijn melk via een sonde rechtstreeks in zijn maagje. Dat gaat goed. Na een week couveuse mag hij naar een verwarmd bedje. Daar leert hij drinken van een flesje. Als dat goed gaat, mag hij leren drinken van de borst. Drie kwartier van roepen en schreeuwen, maar hij kan het!

Nadat ik nog een dag blijf slapen in het ziekenhuis blijkt dat hij na 24 uur borstvoeding gekregen te hebben nog 20 gram bijgekomen is. Hij mag naar huis! Dit is één van de leukste momenten die we met hem hadden tot nu toe. Ons kindje, ons Daantje, in de auto, en mee... na drie weken thuis te zitten zonder hem, melk af te kolven en naar het ziekenhuis te brengen, mag hij eindelijk mee! We zijn dolgelukkig. Hij weegt 2,5 kg nu.

Zomer 2007. Daan is drie maanden en drinkt alles volop van de borst. Ik heb in het begin heel veel last van stuwing gehad (had meer melk door het kolven dan wat Daan opdronk), maar nu loopt het allemaal heel goed. Daan komt geweldig goed bij en groeit heel hard, ongelofelijk! Ik merk echter dat hij zijn hoofdje steeds naar dezelfde kant draait. Zijn hoofdje is ook afgeplat langs één kant. De kinderarts stelt de diagnose : plagiocephalie. We moeten oefeningen doen met hem en we gaan ook naar een ostheopaat met hem. Intussen maken wij ons klaar om aan de verhuis te beginnen. Mijn ventje heeft werk gevonden in Engeland en in september zijn we weg!

november 2007. We zijn hier nu een twee maanden in Engeland. Met Daan zijn hoofdje gaat het goed - het is al veel ronder geworden en hij komt niet meer in aanmerkig voor een helmpje te dragen... oef! Daan krijgt zijn eerste groentepapjes (hij is al zes maanden, wat gaat dat snel!). Dat is weer een stukje loslaten. Meteen komt in mijn hoofd de gedachte aan een broertje of zusje... Wat zou het fijn zijn met twee kindjes in huis! Ik vraag me af wanneer mijn cyclus zal terugkeren en of hij zal terugkeren. Ik verlang al heel hard naar een nieuwe zwangerschap. Ik vond zwanger zijn zo heerlijk...Maar ik wil nu nog niet stoppen met de borstvoeding, het gaat zo goed en we genieten er allebei van!

januari 2008. Ons ventje is ziek geweest - RSV. Gelukkig betert hij snel, hij is wel een beetje vermagerd... Daan wil niet van een lepel eten, papjes, dat zegt hem niets. Hij slaapt 's nachts ook vreselijk slecht - wil elke twee à drie uur aan de borst... ik ben doodop. We stoppen met hem te proberen groente - en fruitpapjes te geven en beginnen met hem vast voedsel aan te bieden volgens de Rapley methode (hem zelf stukjes laten nemen en opeten). In het begin valt het eten meer op de grond dan iets anders, maar na een paar weken krijgt hij toch al wat binnen! En wat een verandering! Hij is veel gelukkiger, en ik ook! Het is zalig om hem bezig te zien... Zijn favorieten : peer, meloen, mango, knolselder, worteltjes, rijst en olijven. Ik probeer nu ook meer regelmaat in de dag te krijgen en een goed slaapritueel te ontwikkelen. Nog steeds geen maandstonden gezien...

februari 2008. Daan begint plots door te slapen (zeven à acht uur aan een stuk slapen, terwijl dat dat ervoor twee à drie uur was). Ik voel me opeens superfit! Geweldig! Twee weken nadien : de eerste maandstonden zijn daar! Oef! Daar zat ik op te wachten... nu maar afwachten hoe lang de eerste cyclus zal duren. Spannend!! De borstvoeding gaat nog steeds goed, maar zou kunnen zorgen voor het ontregelen van de cyclus, het blijft afwachten op de volgende menstruatie dus. Maar we zijn vertrokken! En Daan ook, want hij kan kruipen... wat gaat het allemaal snel!

19 maart 2008. Ik voel een eisprong... rekbaar slijm...klussen maar! Vijf dagen later, heb ik het gevoel ongi te moeten worden (zeurende menstruatie-achtige pijn). Lap, denk ik, te korte luteale fase. Dat blijkt nogal eens voor te komen bij borstvoeding. Maar geen maandstonden te zien... Dan, twee weken na de eisprong, steekt die zeurende pijn opnieuw de kop op. Nog steeds geen menstruatie... Dus een testje tegenaan gegooid... POSITIEF!! We zijn zo snel terug zwanger!

6 weken zwanger. Ik begin weer bloed te verliezen. Bij de vorige zwangerschap gebeurde net hetzelfde... Met een angstig hartje een echo laten maken... Een kloppend hartje! We zijn heel erg opgelucht. Bloedingen lijken een normaal iets te zijn bij mijn zwangerschappen...

10 weken zwanger. Ik krijg nog een echo, en het kleintje in mijn buik is heel erg goed gegroeid. 3,30 cm is het al, en het ziet er al uit als een echt kindje, beweegt en al! Ongelofelijk en heel erg ontroerend... De uitgerekende datum wordt vastgesteld op 10 december. Ik ben intussen regelmatig misselijk (meer dan bij mijn eerste zwangerschap) en heel erg moe, maar voor dat kleine wonder in mijn buik doe ik alles! Daan is intussen één jaar geworden! Ik heb rond zijn verjaardag een paar nostalgische buien gehad, ik moest heel erg terugdenken aan de periode een jaar geleden, de bevalling en zijn couveusetijd... Wat zal het dit keer zijn? Maar ik ben heel erg dankbaar dat ik Daan mocht zien opgroeien dat eerste jaar en dat er nu al terug leven groeit in mij!

14 weken zwanger. Weer een echo gehad, alles zag er piekfijn in orde uit. Ons kleine prutske lag rustig te slapen, maar krabde toch eventjes achter zijn/haar oortjes... Superlief!! Nu zijn we helemaal gerust... De misselijkheid is beter, de vermoeidheid nog niet echt. Maar dat komt wel, hoop ik! Daan kan intussen alleen stappen, hij is beretrots. Hij wordt zo snel groot!!

20 weken zwanger. De structurele echo is achter de rug en onze kleine schavuit is helemaal goedgekeurd! Het is een jongetje, zo blijkt... een kleine broer voor Daan!!! Hij lag rond te kruipen en te bewegen, het lijkt weer zo'n actief kindje te worden... Zijn gewicht werd geschat op 400 gram. Klein he? Maar toch ook al groot... Baarmoederhals was nog mooi gesloten, en meer dan vier centimeter lang. Dat is dus alweer een geruststelling. Nu op naar de 26 weken, dan is onze kleinste jongen levensvatbaar! We zijn intussen net gestopt met de borstvoeding voor Daan. Het was moeilijk, zo afbouwen en stoppen terwijl Daan er duidelijk niet aan toe was, maar het is voor het goeie doel... die kleine rakker in mijn buik zo lang mogelijk laten blijven zitten...

Ons geluk kan niet op... Daan wordt grote broer!! We kijken vol verwachting uit naar de komst van ons tweede kindje.