Lotte haar verhaal begint voor ons op 12 maart 2006. We doen een positieve zwangershapstest!!!
. Op 7 juli weten we dat ons Lotte dus een meisje wordt
. Papa’s grootste wens 
. Op 34 weken mocht ik niet meer gaan werken wegens teveel voorweeën en ontsluiting. Bij 37 weken gingen we op controle bij de gyn. We weten al wel een paar weken dat mijn bloeddruk te hoog is, maar vanavond was hij 17/10
. En ik had 3cm opening. Ze zei: "het zal toch voor deze week zijn" Die avond dus aan de monitor...de bloeddruk betert iets maar ze nemen toch bloed. Voor die uitslag moet ik de dag erna om 8u bellen. 31 oktober 2006 bel ik ’s morgens direct naar de gyn. Ze zegt dat ik maar moet binnenkomen voor nog even aan de monitor te gaan liggen. Dan zullen ze beslissen of het voor vandaag zal zijn of niet... Om 9uur hangen ze me dus aan een infuus. Ze geven me een lavement en iets daarna komen ze men vliezen breken Wat was me dat, dat deed dus veel pijn... Op dat moment vragen ze me of er een stagiare mag meeKIJKEN. Ik had daar niks op tegen... tot ook zij iedere keer begon te voelen en te leren wat alles was. Dat deed ook hel veel pijn. Ik vraag verdoving! De vroedvrouw wilde dat het kindje nog in haar shift kwam en forceerde dus vanalles... Ik heb echt af gezien! Van die verdoving heb ik dus geen plezier gehad! Op een gegeven momeny voelde ik enorme druk naar onder toe. Maar het bleef duren eer ze me naar de verloskamer reden. Toen kwam die vroedvrouw iets doen. Ze zei als je nu even meedrukt dan duw ik hier even en dan kunnen we gaan! Ik weet niet wat ze deed maar amai, die pijn heb ik nooit eerder gevoeld! In de verloskamer heb ik een keer of 5 heel hard geperst. Ik voelde het echt enorm branden elke keer. Toen zei de gyn, als ik nu had geknipt dan was ze er. De volgende wee kwam dus de knip en daar was ze dan: Ons Lotte. Pijn vergeten!!! Ze had 10/10 want ze konden geen 11 geven en toen namen ze haar mee voor de verzorging, de papa ging ook mee natuurlijk. Toen begonnen ze met mijn knip... Ik voelde de naald er in gaan, dan voeld ik het draadje dat aangetrokken werd... dan opniew die naald en terug die draad...zo een paar keer!!!Deed verschrikkelijk veel zeer!!! Maar toen kwamen ze terug met onze prachtige dochter. Ze was 45cm en ze woog 2,480kg. 3 weekjes te vroeg, aan de kleine kant, maar ze is heel sterk!!! De tweede dag zat ze wel al aan haar maximum gewicht dat ze mocht verliezen. Ze woog nog maar 2,240kg. Ik moest dus afkolven om te zien of ik genoeg melk had en om te zien wat ze juist binnen krijgt. Ik had melk genoeg, bleek dus dat ons Lotte niet genoeg kracht had om zelf te zuigen! Ik moest dus een tijdje blijven kolven om te zien dat zij genoeg binnenkrijgt! Dat is niet zo leuk maar het belangrijkste is dat ze bijkomt en mee naar huis mag!!! Op de derde dag komen ze om 6h bloed prikken om te zien of ze niet onder de lamp moet. Een paar uur later komen ze met die lamp binnenrijden en hier moet ze 2x4uur onder. Enkel om te eten mag ze er onder uit! Het eerste moment had ik het hier heel moeilijk mee, maar ik zag dat ze enorm van die lamp genoot!!! Het enige dat erg was was dat maskertje voor de oogjes, dat kroop constant naar boven! Wat een ramp, je moest het constant in het oog houden! Ze hoefde er wel maar 1 dagje onder, gelukkig! Toen we naar huis mochten, 5 dagen later woog ons Lotte 2,300kg!! Het is zo een klein poppemieke eh Dit is ons verhaal in het heel kort
. Op 7 juli weten we dat ons Lotte dus een meisje wordt. Papa’s grootste wens . Op 34 weken mocht ik niet meer gaan werken wegens teveel voorweeën en ontsluiting. Bij 37 weken gingen we op controle bij de gyn. We weten al wel een paar weken dat mijn bloeddruk te hoog is, maar vanavond was hij 17/10. En ik had 3cm opening. Ze zei: "het zal toch voor deze week zijn" Die avond dus aan de monitor...de bloeddruk betert iets maar ze nemen toch bloed. Voor die uitslag moet ik de dag erna om 8u bellen. 31 oktober 2006 bel ik ’s morgens direct naar de gyn. Ze zegt dat ik maar moet binnenkomen voor nog even aan de monitor te gaan liggen. Dan zullen ze beslissen of het voor vandaag zal zijn of niet... Om 9uur hangen ze me dus aan een infuus. Ze geven me een lavement en iets daarna komen ze men vliezen breken Wat was me dat, dat deed dus veel pijn... Op dat moment vragen ze me of er een stagiare mag meeKIJKEN. Ik had daar niks op tegen... tot ook zij iedere keer begon te voelen en te leren wat alles was. Dat deed ook hel veel pijn. Ik vraag verdoving! De vroedvrouw wilde dat het kindje nog in haar shift kwam en forceerde dus vanalles... Ik heb echt af gezien! Van die verdoving heb ik dus geen plezier gehad! Op een gegeven momeny voelde ik enorme druk naar onder toe. Maar het bleef duren eer ze me naar de verloskamer reden. Toen kwam die vroedvrouw iets doen. Ze zei als je nu even meedrukt dan duw ik hier even en dan kunnen we gaan! Ik weet niet wat ze deed maar amai, die pijn heb ik nooit eerder gevoeld! In de verloskamer heb ik een keer of 5 heel hard geperst. Ik voelde het echt enorm branden elke keer. Toen zei de gyn, als ik nu had geknipt dan was ze er. De volgende wee kwam dus de knip en daar was ze dan: Ons Lotte. Pijn vergeten!!! Ze had 10/10 want ze konden geen 11 geven en toen namen ze haar mee voor de verzorging, de papa ging ook mee natuurlijk. Toen begonnen ze met mijn knip... Ik voelde de naald er in gaan, dan voeld ik het draadje dat aangetrokken werd... dan opniew die naald en terug die draad...zo een paar keer!!!Deed verschrikkelijk veel zeer!!! Maar toen kwamen ze terug met onze prachtige dochter. Ze was 45cm en ze woog 2,480kg. 3 weekjes te vroeg, aan de kleine kant, maar ze is heel sterk!!! De tweede dag zat ze wel al aan haar maximum gewicht dat ze mocht verliezen. Ze woog nog maar 2,240kg. Ik moest dus afkolven om te zien of ik genoeg melk had en om te zien wat ze juist binnen krijgt. Ik had melk genoeg, bleek dus dat ons Lotte niet genoeg kracht had om zelf te zuigen! Ik moest dus een tijdje blijven kolven om te zien dat zij genoeg binnenkrijgt! Dat is niet zo leuk maar het belangrijkste is dat ze bijkomt en mee naar huis mag!!! Op de derde dag komen ze om 6h bloed prikken om te zien of ze niet onder de lamp moet. Een paar uur later komen ze met die lamp binnenrijden en hier moet ze 2x4uur onder. Enkel om te eten mag ze er onder uit! Het eerste moment had ik het hier heel moeilijk mee, maar ik zag dat ze enorm van die lamp genoot!!! Het enige dat erg was was dat maskertje voor de oogjes, dat kroop constant naar boven! Wat een ramp, je moest het constant in het oog houden! Ze hoefde er wel maar 1 dagje onder, gelukkig! Toen we naar huis mochten, 5 dagen later woog ons Lotte 2,300kg!! Het is zo een klein poppemieke eh Dit is ons verhaal in het heel kort  |  |
 |  |
Mijn banners:
