Hallo, Ik ben Lydia (25-06-1982) en mijn man heet Bart (13-10-1980). Sinds 1 februari hebben we een huis gekocht in Alphen aan den rijn. Ik kom gewoon uit alphen en Bart komt uit bodegraven. We zijn na een miskraam en 1 menstruatie weer zwanger geraakt en alles gaat goed met deze kleine. We weten dat we een zoontje krijgen maar de naam houden we nog even voor onszelf. Ik ben op dit moment (10-07-2006) 26 weken en 1 dag zwanger. We zijn uitgerekend op 15 oktober. Het is ons eerste kindje dus het is allemaal heel spannend. De babykamer is zo goed als klaar zodat Bart in de bouwvak vakantie ook echt vakantie heeft en niet van alles hoeft te doen al had ie dat helemaal niet erg gevonden. We genieten allebei heel erg van deze zwangerschap en onze ouders ook. Voor mijn ouders is het hun eerste kleinkind want ik ben de oudste van 3. Mijn zusjes zijn 12 en 14 dus die zullen hoop ik voorlopig nog geen moeder worden. Voor Bart zijn ouders is dit het 3e kleinkind. Ze hebben al 2 kleinzonen echt 2 schatten van kinderen. We vinden het allemaal heel spannend en ik hoop snel mijn kindje in mijn armen te kunnen nemen.

Op 20 oktober 2006 is ie dan eindelijk geboren! Jayden Maarten Cornelis Het was een moeizame bevalling omdat de ontsluiting niet vorderde. Ik zal vertellen hoe het is gegaan. 18-10: Om 4 uur in de ochtend voel ik krampen in mijn buik. Ik neem de tijd op en ze komen om het kwartier. Om half 6 ging de wekker van Bart en ik zei tegen hem dat ik volgens mij weeen heb maar dat ze nog niet regelmatig komen. Hij besluit om toch maar naar zijn werk te gaan. De weeen blijven onregelmatig komen. Soms om het kwartier dan om de 10 min. en soms pas na een half uur weer. Bart belt me regelmatig om te vragen hoe het met de weeen staat. ’s Middags was ik moe dus ik besloot om te proberen om te gaan slapen. Ik heb heerlijk geslapen en heb geen wee meer gevoeld. Ik dacht shit, vals alarm. ’s Avonds rond een uur of half 8 besluiten we om een stukje te gaan wandelen. Misschien komen de weeen dan weer op gang. Rond 20.15 hadden we wel trek en we gingen op weg naar de McDonalds. 21.15 waren we weer thuis. Om half 10 voel ik weer die krampen in mijn buik. Zou het nu dan toch eindelijk beginnen. We nemen de tijd op. Ze komen om de 10, 11, 12 minuten. Nog steeds niet om de 5 minuten dus. Dit ging 1,5 uur zo door en vanaf 23.00 uur kwamen ze om de 4 á 5 minuten. Om 1 uur ’s nachts mochten we dan de verloskundige bellen. Zij kon niet meteen komen omdat ze midden in een bevalling zat. Uiteindelijk belde ze om 3 uur om te vragen hoe het ging en dat ze bezig was om de bevalling af te ronden en dat ze er over ongeveer een uur zou zijn. Om 4 uur donderdag ochtend was ze er eindelijk. Ze deed een inwendig onderzoek en wat bleek?? Ik had nog geen ontsluiting!!! Wat een teleurstelling was dat. Ze zou tussen 08.00 en 08.30 terug komen om te kijken hoe ver ik dan zou zijn. Bart en ik hadden de hele nacht niet geslapen dus we waren doodmoe. Bart besloot thuis te blijven omdat de weeen regelmatig kwamen. We gingen proberen om te slapen. Om 08.15 kwam de verloskundige weer. Weer een inwendig onderzoek en weer geen ontsluiting! Ze zei dat we moesten afwachten en dat ze ´s middags nog even zou bellen om te vragen hoe het ging en ´s avonds zou er een andere verloskundige bij ons langs kijken om nog een keer te kijken of ik intussen wel ontsluiting heb. De hele dag heb ik weeen om de 5 minuten gehad. Donderdag avond om 7 uur kwam die andere verloskundige. Zij deed ook een inwendig onderzoek en had beter nieuws! Ik had 3 cm ontsluiting. Wat een opluchting was dat. Zij vertelde toen dat je gemiddeld een uur over 1 cm doet dus ze zou om 22.30 terug komen en dan verwachtte ze dat ik dan al 6 cm ontsluiting zou hebben. Intussen zijn mijn 2 tantes en mijn nichtje langs gekomen om mij te steunen en mijn moeder was er ook al de hele dag. De weeen blijven aanhouden en om half 11 is de verloskundige er weer. Weer een inwendig onderzoek en ik had nog steeds 3 cm ontsluiting! De verloskundige vond het beter voor mij om naar het ziekenhuis te gaan omdat ik al zo lang bezig was en uitgeput was dus ze belde de gynaecoloog op om te zeggen dat ik eraan zou komen. Ze legde uit dat als ik in het ziekenhuis zou zijn ze een CTG zouden maken en dan een infuus zou krijgen om de weeen krachtiger te maken. Dus donderdagavond 23.00 uur waren we met zijn allen op weg naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen meteen aan de CTG en de zuster zou met de gynaecoloog overleggen wat ze zouden doen. Om 23.45 komt de zuster met het nieuws dat ik eerst bij moest gaan slapen omdat ik straks anders geen kracht meer zou hebben bij de uiteindelijke bevalling. Ik zou een pijnstiller krijgen en die zou rond een uur of 5 in de ochtend uitgewerkt zijn en dan zouden ze gaan kijken hoe of wat. Dus ze zetten een bed bij voor Bart want die had natuurlijk ook nauwelijks geslapen. Mijn moeder en mijn tantes gingen naar huis. Langzaam zakte ik weg door de pijnstiller die ze in een spier in mijn been hadden gespoten. Na ongeveer een uur geslapen te hebben moest ik naar de wc. Daar heb ik een tijdje gezeten want ik kon niet meer opstaan. Waarschijnlijk kwam dat door de pijnstillers. Uiteindelijk lag ik weer in bed en niet veel later voelde ik dat mijn vliezen waren gebroken. Toen begon mijn lichaam vanzelf te persen. Dat was een heel raar gevoel. Toen ze gingen kijken had ik al 9 cm ontsluiting maar ik mocht niet mee persen. Om half 3 in de nacht van donderdag op vrijdag hebben ze mijn moeder gebeld dat ik 9 cm ontsluiting had en dat ze ongeveer een uur de tijd had om te komen voordat ik mocht persen. Ze zou bij de bevalling zijn, dus heeft ze mijn vader wakker gemaakt. Maar omdat het nog wel een uur kon duren en het ziekenhuis maar 15 á 20 min. rijden is had ze eerst nog koffie voor mijn vader gezet en gingen tussen 03.00 en 03.15 weg van huis. Ik lag inmiddels met enorme persdrang te schreeuwen dat ik moest poepen. Maar mocht nog niet persen omdat ik nog maar 9 cm had. Uiteindelijk kwam de zuster kijken nadat Bart 100x op het belletje had gedrukt. Ze kon de haartjes van de baby al zien en toen mocht ik eindelijk mee persen. 2 x persen en hij lag om 03.34 op mijn buik. Wat een opluchting! En mijn moeder....... die was 2 minuten te laat....... wat ik heel erg jammer vond. Maar zij was allang blij dat ik hem er zonder moeite uit heb geperst. Ik zat natuurlijk onder de pijnstillers dus ik heb alles in een roes meegemaakt wat ik eigenlijk wel jammer vond want heel veel moest ik navragen aan Bart. Maar al met al is alles toch nog goed gekomen en waren we om 06.30 alweer thuis met onze kerngezonde zoon.

Op 31 mei zijn we gestopt met de pil dus gaan we voor een 2e kindje. We kunnen niet wachten dus we hopen dat het snel zover is.

16-03-08 Inmiddels is het zover we zijn nu 20 weken en 2 dagen zwanger en weten dat het een meisje wordt. Ben al aan het inkopen geslagen en je kan gewoon niks laten liggen. Ben nog lang niet klaar dat is 1 ding dat zeker is. We zijn nu ook getrouwd sinds 12-12-07 en alles gaat prima. Ook Jayden kan sinds vorige weekend lopen dus alles loopt op rolletjes hier. We hebben onze slaapkamer opgeknapt voor ons meisje want die zal de eerste maanden in een wiegje op onze kamer verblijven. Aangezien we maar 2 slaapkamers hebben is dit de enige optie. Na een tijdje mag ze een kamer delen samen met haar grote broer totdat we gaan verhuizen naar een groter huis met een tuin. Dat is onze volgende droom! 

 07-06-08 Hier even een update. Alles gaat goed. Ben alleen met 23 weken al gestopt met werken omdat ik ontzettende last heb van mijn banden en bekken. Krijg ook fysiotherapie hiervoor. Met de baby gaat het goed. Ze groeit goed en lag op 29 weken met het hoofdje beneden. Afgelopen dinsdag naar de verloskundige geweest en toen lag ze weer met het hoofdje boven. Hoop dat ze nog gaat draaien voor de bevalling. Moet trouwens wel in het ziekenhuis bevallen omdat ik onder behandeling van de cardioloog sta. Ik heb waarschijnlijk het WPW syndroom. Is niet uit te leggen maar moet je maar even op internet kijken wat dat precies is. Ik loop dus bij de cardio omdat ik toen ik zwanger was van Jayden 2 keer naar SEH ben geweest omdat mijn hartslag boven de 180 en 200 BPM kwam. En toen ik 18 weken zwanger was van deze ook. Toen was die gemiddeld 160-170. Vandaar dat ik van de gynaecoloog naar de cardioloog moest voor zijn mening en nu beval ik dus in het ziekenhuis. Ik vind dat helemaal niet erg. Ben ik in ieder geval in het ziekenhuis als er wat gebeurt. Nu is het aftellen al een beetje begonnen. Het is weer spannend allemaal!