Ik ben 32 jaar en mama van 3 schatten Ik wist met 5 weken dat ik zwanger was van de 3e. Alles veranderde. misselijk, mijn broeken gingen strak zitten, ik was snel moe. En daarbij deed het paard waar ik trouw op reed anders. Net of ie wilde zeggen dat ik niet meer mocht rijden. Hij stond met het poetsen 5 keer op mijn voet AUW!!! En dat doet ie anders nooit hoor! Dat was ook mijn laatste rit op ’mijn’ paardje.

Ik ben alsmaar maar misselijk geweest tot aan mijn 6e maand. En vreselijk moe. Ik kon gewoon weg niets meer en lag maar op mijn bed. Normaal ben ik een bezig bijtje dus dan zit je je te verbijten om het feit dat je echt niets kan. Je lichaam laat het gewoon niet toe.

Ik heb wel veel steun aan mijn manneke en al zegt hij zelf dat hij niet weet hoe het voelt, hij zou het niet graag over willen nemen de rol van zwangere. Geheel de zwangerschap sukkelt er al een bekkeninstabiliteit. Dat probeer ik steeds op te vangen door niet te veel te belasten. maar met al 2 kids in de rondte kan je niet eeuwig met je benen op de bank of op bed

En nu, de laatste loodjes, 8 maand en AUW!! mijn bekken!! Ik kan bijna geen stap verzetten. Gelukkig ligt de kleine erg laag waardoor mijn ribben gespaard blijven. (Bij mijn 2e waren ze goed gekneusd.) Nog even en dan zullen we onze kleine in onze armen hebben. 36 weken ver en alles is goed. Het wordt nu geschat op ongeveer 2200gram. dat is niet zo veel, maar geen reden voor zorgen. met het maken van de echo stak het de tong uit! Die durft! Met 37 weken wordt er een CTG-scan gemaakt om te zien of het hartje sterk en regelmatig is. Ik heb zelf steeds meer last van bekkeninstabiliteit. Geen pretje. Maar het hoort er bij hè

16 November 2006: Nou, na een stormige dag is dan eindelijk onze dochter geboren! Het begon niet zo leuk. 06:00 uur, Ik verloor een beetje bloed maar kort daarop was dat heel veel. Oeps.. Nu ga ik toch zeker naar het ziekenhuis. Geen risico’s lopen. 07:00 uur, In het ziekenhuis moest ik ook meteen blijven. Hoe dan ook de baby komt vandaag nog, zeiden ze me. Nou inderdaad, om 13:03 uur, 5 uurtjes verder was ze er. Ingeleid, om 08:00 uur, dat wel, want ik had verder geen weeën, totaal niets. Maar een goede afloop en dezelfde dag nog naar huis kunnen dat is wel fijn, toch?

Van de 2e wisten we het met 6 weken dat ik zwanger was. je kent het wel, strakke broeken, pijnlijke borsten. Eventjes ochtendziek geweest. Maar verder een droomzwangerschap. Met 13 weken kreeg ik in eens veel pijn in mijn rechterzij. Ik verloor ook bloed. In het ziekenhuis dachten ze bandenpijn. Ik ben in totaal 3 keer het ziekenhuis ingereden in 1 week tijd met hevige pijnen. De 4e keer was mijn lief het beu en is met mij de spoed in gegaan. Daar constanteerde ze nierbekkenontsteking. Ik heb 4 dagen in het ziekenhuis gelegen. Thuis verloor ik een gigantische niersteen die de huisarts in zijn vitrine heeft gelegd, met grote ogen stond hij me aan te kijken hoe groot die steen was. Daarna was alles terug gewoon.

Ik heb wel veel last van gekneusde ribben gehad en gelukkig kwam onze zoon 10 dagen eerder dan de uitrekendatum.

9 September 2001: Vanaf de eerste wee 03:00 uur op zondagochtend. Na de eerste perswee luisterde de verloskundige naar de hartslag, die was te traag. Reden om er spoed achter te zetten. zo gedaan. Bij de 2e perswee is onze jongen geboren. Om 05:48 uur is onze zoon geboren.

Mijn eerste zwangerschap verliep moeizaam. Ik was zeer moe en had blackouts. Erg misselijk en veel overgeven. Dat heb ik 7 maanden gehouden. De laatste 2 maanden waren heerlijk. Wel heb ik daarvan 2 weken moeten rusten omdat de kleine in mij niet genoeg meer groeide. Dat heeft ze gelukkig in die 2 weken ingehaald en was alles in orde.

18 November 1999: Na 42 weken ben ik gestript. Mocht dat niet helpen zou ik ingeleid worden. Dat was niet nodig. Dezelfde dag om 18:00 uur begonnen de weeen. De verloskundige kwam kijken en vertelde me dat het deze dag niet meer zal gebeuren. Had zij het even mis! Om 22:00 uur weer gebeld dat ik persween had. Rond half elf was het hele team er en om 23:54 uur is onze dochter geboren.

Nu had ik nogal bedenkingen om nog voor een kleintje te gaan. Mijn manneke wil maar al te graag, maar ik ben een beetje huiverig geworden na de laatste bevalling. En toch ben ik overstag. Ik ga er weer voor

Demi de oudste, Rowan de zotste en Ôcièn de uk.

(Ôcièn 1/17 maand)

28 november 2007, 5 weken en 6 dagen oud.

11 januari laatste regels
22 dagen overtijd -> Cyste links (3,2cm)

Yasminelle voorschrift:
7 maart: 1e dag 2 pillen √
8 maart: 2e dag 2 pillen √
9 maart: 3e dag 2 pillen √
10 maart: 4e dag 2 pillen √
11 maart: 5e dag 2 pillen √

wachten op regels. (±3/4 dagen)
18 maart nog altijd niets
Nieuwe medicatie zwaarder, 5 dagen innemen

Duphaston 10mg voorschrift:
19 maart: 1e dag 2 pillen √
20 maart: 2e dag 2 pillen √ (licht bloedverlies s'avonds)
21 maart: 3e dag 2 pillen √ zware pijn en regels zijn door
22 maart: 4e dag 2 pillen √
23 maart: 5e dag 2 pillen √
24 maart: Ik ga direct door aan de pil gezien mijn regels al gearriveerd zijn.

1e dag meteen beginnen met pil ±2 maand, liever 3.

15 april: regels. √
21 april terug beginnen met pil.
6 mei: bruinverlies?
11 mei: Laatste pil!!!!
16 mei: regels blijven. (officieel 13 mei regels)
22 mei: pijn in mijn onderbuik, al enig dagen links lichte pijn ter hoogte van eierstok
5 juni: veel last van onderbuik, gevoelig gehele onderbuik bij licht aandrukken, bij benen opgetrokken, of bukken, pijn??
12 juni: hoogtepunt en daarna ineens veel minder pijn??
26 juni: regels!!!! (soort vliesje mee, en is een vreemd donker kleurtje, verlies niet zo veel)
2 juli: regels gedaan. Blijf een zeurend gevoel links houden.
7 juli: lichte steekjes rechts.
8 juli: felle/zeurderige pijn links. (eisprong?)
9 juli: pijn is wat afgezwakt.
11 juli: PCO vastgesteld.