Hoi, ik ben 31jaar (1976) en moeder van een zoon die in juli 7 jaar wordt. We zijn bijna 2 jaar bezig geweest voordat het lukte voor een broertje of zusje voor Calvin. Helaas door een mola zwangerschap en daarna een miskraam heeft het allemaal lang geduurd. Inmiddels dus hardstikke zwanger!!!Hieronder in het heel kort een verslagje van de afgelopen twee jaar.
Januari 2005:
Eerste cyclus na stoppen met de pil
Februari 2005:
Helaas
Maart 2005:
Helaas
April 2005:
Helaas
Mei 2005:
Positieve test! Zwanger
Juni 2005:
Overdreven veel zwangerschapskwaaltjes. Flinke buik etc.
Juli 2005:
14 juli bloedverlies. Spoedafspraak bij triagekamer ziekenhuis.
Op de echo geen goed nieuws. Twijfel bij de gyn. Nog een gyn erbij. Weer nieuwe echo. Nog een gyn erbij, nog een echo.
Blijkt een mola zwangerschap te zijn. WAT????
Hierover kun je meer vinden door links in het menu te zieken voor ZWANGERSCHAP, SOMS GAAT HET MIS, MOLA ZWANGERSCHAP. Je komt dan o.a. een verhaal tegen over mola met chemo. En nog een paar andere verhalen. Allemaal van mensen die er jammer genoeg mee te maken hebben gehad.
augustus 2005:
Wekelijks bloedprikken op daling HCG ivm mola
September 2005:
Wekelijks bloedprikken op daling HCG ivm mola
Nu gaan de 6 maanden in.
Oktober 2005:
HCG is voldoende gedaald.
November 2005:
HCG goed
December 2005:
HCG goed
Januari 2006:
HCG goed
Februari 2006:
Moeilijke tijd, ik had nu uitgerekend geweest.
HCG Goed HCG goed!!!
GROEN LICHT!!! We mogen weer voor de volgende ronde gaan!!
Maart 2006:
Niet te geloven, positieve test!! Helemaal in de wolken. Nu moet het goed gaan, na alles wat er is gebeurt!! I.v.m de mola van de laatste keer krijgen we een vroege echo van 6 weken om te kijken of de mola zichzelf niet op nieuw oplaait. Gelukkig niet!! Hartje klopt uitstekend!!
April 2006:
Op en top zwanger. Jippie!!
Eng en spannend, maar we gaan ervoor.
Mei 2006:
Inmiddels toch weer vette pech gehad en een miskraam na 10weken. Het heeft weer niet zo mogen zijn. Missed aborition. De echo van de laatste keer met 6 weken was ok. Nu bleek met deze echo dat ons kindje al is gestopt met groeien op 7weken en 4 dagen.......Weer een curretage, kan het niet aan om te wachten tot het vanzelf komt. We moeten toch alweer weken in spanning zitten ivm HCG. Ons kindje zit nu al een paar weken levenloos in mijn buik. Wat kan je eigen lichaam je toch voor de gek houden. Ik voelde me zo zwanger!!Wanneer staat het geluk aan onze kant?
Augustus 2006:
(I.v.m. de mola moeten we na iedere zwangerschap weer onder controle voor het hcg. Niet net als bij de mola natuurlijk. Maar wel even een keer prikken na een paar weken om zeker te zijn dat de mola niet terugkeert)
Weer HCG vrij. Weefsel van de miskraam weer nagekeken, gelukkig geen bijzonderheden. "gewoon"pech deze keer. Bloedprikken weer achter de rug.
We zitten in de volgende ronde............
September 2006:
Ja ja, het is weer zo ver. Opnieuw zwanger.
Dit is onze vierde zwangerschap. Zwanger worden is niet ons probleem, zwanger blijven dus.
Laten we hopen dat we ons tweede kindje in april mogen gaan vasthouden! Erg spannend. We zijn onzeker na alles wat er is gebeurt, maar toch is het ook goed zo. We zijn op ons hoede maar weten ook te genieten. Ondanks dat je je vertrouwen in jezelf kwijt raakt voelt het goed deze keer. We zullen zien.
Donderdag 21 september 2006:
De tweede echo gehad!! Alles goed!! Jippie a Jee!! Volgens de telling zaten we vandaag op 10weken+5dagen. Volgens de echo op 11weken+3dagen. We lopen een beetje voor dus. Maar we houden de datum gewoon rond 15april hoor.
We waren helemaal happy dat alles oké is. Durven nu eindelijk weer wat vertrouwen te hebben.
Zondag 8 oktober
Alweer de 13 weken voorbij!!! Spannend blijft het nog steeds. Kan niet wachten tot we naar de gyn mogen en dat we leven voelen. Dat geeft toch weer wat meer geruststelling.
Vrijdag 20 oktober
We zijn alweer bijna 15weken. Althans volgens de telling dan. Want volgens de echo zijn we bijna 16weken! Jaja, alles is goed!!!!! Hiep hoi. Gisteren weer op controle geweest bij de gyn en we kregen weer een echo. Helaas maar een hele korte ,maar alles was goed. De kleine zwaaide fanatiek naar ons. Hihi. Volgens de meting bij de echo lopen we net als vorige keer nog steeds 5 dagen voor. Maar ze mogen de uitgerekende datum pas aanpassen als het verschil tussen uitrekenen en echo meer dan een week is. Nou ja,prima laten we het toch gewoon zo.
Krijg echt al een flinke buik nu hoor!!! Ben ook echt helemaal gebroken na een dag sjouwen.
En calvin.......die is helemaal de trotse grote broer. Nu al! Echt een topper hoor die zoon van ons.
2 november:
Alweer een paar weken verder. Ik probeer zo positief mogelijk te denken maar merk aan mezelf dat ik toch iedere keer weer een terugval krijg. Dan ben ik reuze bang en onzeker dat we te horen zullen krijgen dat het ook nu weer mis is gegaan. Volgende week mogen we weer terug. Ben nu alweer blij als die dag voorbij is.
donderdag 9 november
ALLES IS GOED!!!! De echo was echt mega gaaf. Ons prulleke was zo goed in beeld. Alle vingerkootjes waren zo wat zichtbaar. Alles zag er goed uit. Omdat we met onze 17,5 week nog wat aan de vroege kant zaten voor de complete 20weken echo mogen we over 3 weken nog een keer!!!! Jippie dus! Alles zag er goed uit volgens de echoscopiste. Maar de gyn had ons al gewaarschuwd dat we waarschijnlijk nog een keer terug zouden moeten. Nou met alles wat we hebben meegemaakt is geen controle me te veel. Liefst zou ik iedere week gaan. Haha. Nu ben ik dus weer helemaal gerustgesteld. Gaan we eindelijk maar eens voor namen en spullen!!!
Maandag 20november 2006:
Vandaag weer voor de controle geweest. En joepie, weer een echo. Alles weer goed! We hebben eindelijk gezien wat de toekomst ons brengt. Een zoon!!!! Helemaal top! Calvin voelt zich nu helemaal de grote broer! (Hij wilde toch net iets liever een broertje dan een zusje,haha). Volgende week krijgen we het vervolg van de 20weken echo.
Ik voel onze smurf nu ook af en toe bewegen. Nog niet overduidelijk trappen. Maar wel bubbelige fladders. Ook als ik mijn hand op mijn buik leg, kruipt ie er soms echt tegenaan. Vandaag is een topdag! Nu nog maar eens goed onszelf verdiepen in de jongensnamen.
vrijdag 1 december 2006
Hoi hoi hoi, weer een echo gehad!! Gisteren het vervolg gehad van de 20-weken echo. Dit omdat we de vorige keer aan de vroege kant waren met amper 18weken en dus niet alles kon worden opgemeten. Nou wij gaan met liefde en plezier voor weer een live-movie van onze smurf. Hij had het erg druk en was daardoor ook dit keer weer moeilijk te volgen voor de echo. Haha.
Calvin is meegeweest. Hij kreeg een eigen foto mee van zijn broertje! Supertof dat die mevrouw daar aan dacht. Echt mega attent!
Alles wat in beeld is geweest was goed. Ook dit keer weer duidelijk gezien dat het een jongen was. Hihi. Maar we hebben nog steeds geen naam. Poeh hey, moeilijk hoor. Moet wel een beetje bij Calvin passen toch.......... Nog maar eens goed voor gaan zitten dus.
Verder alles goed. De kleine heeft het erg druk en dat is af en toe gewoon irritant. Het is ook nooit goed he. Wil je leven voelen duurt het te lang naar je zin voordat je iets merkt. En voel je het dan zou je af en toe willen dat het wat rustiger er aantoe ging.
Voor mijn bekken ben ik bij de therapeut. Gaat redelijk. Als ik niets doe gaat het goed, maar ja dat is ook zo wat he. We doen het er maar mee.
Volgende week sinterklaas!!!! Calvin is al helemaal in de ban van, en zo benieuwd wat hij krijgt, of niet krijgt. Ach gossie. Hij wordt dit jaar nog maar eens extra verwend tot over zijn oren. Nu kan het nog he, met eentje. Daar mag ie nog wel even van profiteren hoor. Volgend jaar gelooft ie misschien al niet meer dus........
18 december 2006
Sinterklaas was een groot succes!!!! Calvin was helemaal in zijn sas met al die mooie kado’s!. Gelukkig een geslaagd feest dus.
Zelf ben ik ook nog in de watten gelegd met kaartjes voor El Passionata in Amsterdam de dag na kerstmis! Die lieve sint toch.
Vandaag weer op controle geweest bij de gyn. Alles was prima. We kregen weer een echo en meneer groeit goed volgens schema. Voor alle zekerheid nog maar eens gevraagd of het toch echt wel een jongen is. (je hoort soms toch nog wel dat ze foutjes maken) en het is zonder twijfel. Dus we gaan er nu voor 100% vanuit dat we geen jurkjes moeten kopen.
Met mijn bekken gaat het heel slecht. Ik heb er dagen bij zitten dat ik bijna niet kan lopen. Toch moet ik veel blijven bewegen, want rust roest is de mening van de arts en therapeut. Maar het valt soms niet mee. Rustig aan dus. We doen ons best.
1 januari 2007
Een nieuw jaar, een nieuw begin.
Spannend, want nu met 25weken gaan we echt al een beetje aftellen.
De kleine is onwijs druk. Een kleine acrobaat of kickbokser lijkt het af en toe wel.
Dat kan soms wel lastig zijn maar meestal ervaar ik het als heerlijk.
Maagzuur begint ook weer een heerlijk kwaaltje te worden...............bah. Dat is dus echt wat minder hoor.
Morgen gaan we meubeltjes kijken!!!
22 januari 2007
Voor de meubeltjes zijn we inmiddels geslaagd. En waar.....gewoon bij ikea! Lekker betaalbaar en helemaal mooi. Klaar voor weinig dus.
Nou ja, klaar? De meubeltjes staan dan wel klaar in de doos, maar de kamer is nog niet af. Wel al gladgezet met stuc, maar nu nog sauzen, kozijnen en deur verven. Nog een hoop werk te doen dus. Als dat af is kan ik pas uit gaan zoeken wat ik nog van Calvin heb en wat ik nog moet kopen. Eerder gaat dat niet, daar hebben we geen plaats voor. Hmf.
De kleine is een kleine judoka lijkt het wel. Je ziet mijn buik nu af en toe echt op en neer schieten. Bultje hier, bult daar. Haha, toch weer raar om te zien hoor. Hij kan ook heerlijk op mijn blaas staan te rampeneren of de wave uitvoeren tegen mijn maag. De rennies zijn dan ook niet aan te slepen.
Met mijn bekken gaat het slecht. Ik kan niet veel meer. Ben blij als ik de dag weer doorben. Veel rusten, afwisselend zitten, liggen, lopen. Dan gaat het net. Calvin is gelukkig al zo groot dat ik die niet hoef te dragen, dat zou ik nu echt niet kunnen. Neemt niet weg dat het huis af en toe een puinhoop is. Maar ja, we gaan al aftellen dus we nemen het voor lief.
Nog 12 weekjes ongeveer................
22 februari 2007
Alweer een paar weken verder. Gemakkelijker gaat het niet. Gelukkig heb ik therapie en dat scheelt in ieder geval een beetje.
De kleine doet het goed.
Mijn buik is enorm, en de kilo’s zijn er aangevlogen. Maarja, dat komt wel weer goed.
Mijn bekken is nog steeds een puinhoop. Ik doe niet veel op een dag en hoop stiekem dat de kleine zich vroeg aankondigt. 37weken.......zou mooi zijn.
Vorige week een groeiecho gehad en meneer woog toen al 2000gram. Volgens de echo liep ik dus meer dan een week voor op schema.
We zullen zien. Over 2 weken weer controle en dan 3 weken daarna (eind maart) nog een groeiecho. (wie weet is die kleine er dan al, dat is wel een raar idee).
Nog even volhouden.
12 maart 2007
Vandaag weer op controle geweest. Alles okidoki met de kleine. Met mij wat minder. Ik kan geen boe of bah meer zeggen. Alles is me te veel. Als ik calvin van school heb gehaald (dat is bij ons om de hoek en dan ga ik zelfs met de fiets omdat ik door dat bekkengedoe niet zo ver kan lopen) en dan ben ik al uitgeput. Iedere middag als ik kans zie ga ik ff op bed liggen en slaap ik als een blok.
De gyn vond mijn buik ook wel groot........daar heb je wat aan he. Maar nu wil ze over 2 weken als we de groeiecho hebben gehad. Toch kijken of ze de bevalling misschien eerder kunnen laten beginnen. Ik hoop het zo. Ben al die pijn zo beu. Voor calvin vind ik het ook zo sneu, die vind het maar niks dat ik zoveel pijn heb en niets kan. Dat moet zo’n kind van die leeftijd toch niet op te merken...........mopje.
Nog 2 weken volhouden dus en maar hopen dat ze me tegemoet komen. Ik heb hoop!!!
28maart 2007
Afgelopen week weer een groeiecho gehad. Hij doet het prima. Nu weegt hij zo’n 3600gram en zit met alles op de bovenlijn van de groeicurve. Zeker geen kleintje dus. Volgende week weer terug. Dan ben ik 38weken en willen ze kijken of ze de bevalling eventueel in gaan leiden. Ik hoop het zo! Want ik zit er niet op de wachten met dat rottige bekken om dan met 40weken een kindje van 10pond te moeten baren....pfff. Nog even volhouden dus.
4 april 2007
Vandaag controel bij de gyn gehad. Ik heb 2cm ontsluiting en mijn baarmoedermond is al aan het verweken. Ik mag morgenochtend terugkomen om in te leiden!!!!!!!!!!
5 april 2007
Onze zoon Kay is om 22.14uur geboren!!!
10april 2007
Mijn bevalling:
Op donderdag 5 april moesten we om 6.30uur het ziekenhuis bellen. Dan zouden we horen of het niet te druk was om de bevalling in te leiden.
We moesten ons om 7.30uur melden.
Ik werd meteen aan de CTG gelegd om te kijken hoe het de kleine in mijn buik vergaat.
Alles prima dus we gaan door met de inleiding.
Inmiddels is het half 9 en worden de vliezen doorgeprikt en het infuus gestoken voor de weeënopwekkers.
Ze beginnen bij 1, de dosis voor de opwekkers gaat ieder half uur met het dubbele omhoog. Dit tot maximaal stand 12.
Op een gegeven moment zit ik op stand 12. De weeën zijn heftiger aan het worden maar ik kan ze nog goed opvangen. Er zit nog pauze tussen.
Toch komen ze niet regelmatig genoeg en wordt er overlegd met de gyn om de dosis nog verder te verhogen. Maar ons kleintje vind het niet zo leuk meer en steeds vaker zakt de hartslag weg. De dosis mag niet omhoog.
Om 14.oouur wordt overlegd met mij en de vk over de ruggenprik. Omdat het toch allemaal niet zo wil vlotten en ze verwachten dat het nog wel even gaat duren wordt het door hun aangeraden de prik te laten zetten. Dit omdat het onze tweede is en ze bij de anesthesy dan vanaf een 6cm vaak niet meer willen prikken aangezien de tweede vaak sneller komt.
Dus mag ik naar de anestesist en krijg ik een epidurale. Het is een leuke arts met humor. Doordat mijn rug sterk ontwikkeld is is het helaas niet gemakkelijk de epi te plaatsen en duurt het even. Maar uiteindelijk zit ie. Heerlijk. Ik kom lachend en kletsend weer terug op de verloskamer.
Om 15.00uur heb ik 4-5cm ontsluiting.
Jammer genoeg is het wisseling van dienst en neemt een ander team het over. Gelukkig ook dit keer hele lieve mensen.
Bij het toucheren om 15.30uur heb ik 3-4cm ontsluiting????? He!!! Daar baal ik van. Hoe kan dat nou. Heeft de eerdere vk het niet goed of is deze wel erg krenterig met het weggeven van cm. Maar ze kan er niet meer van maken zegt ze. Pfff ik ben nu erg blij met mijn epidurale hoor!
We blijven positief en denken dat die kleine er toch rond een uur of 19.00wel zal zijn. Het zal toch niet net zo lang duren als bij de eerste....
Toch wil de ontsluiting niet zo ver vorderen dat we aan de 10cm komen.
De hartslag valt te ver terug en dus wordt er bij mij een buisje ingebracht zodat ze bij het hoofdje kunnen komen. Er wordt een spray in gespoten om het hoofdje wat te verdoven en vervolgens zetten ze een sneetje in zijn hoofde zodat ze wat bloed af kunnen nemen. Zo kunnen ze kijken of het zuurstofgehalte nog voldoende is.
Gelukkig is de uitslag van het lab binnen 5minuten terug en is het nog ok.
Om iets over 21.00uur mag ik gaan persen. De weeën komen inmiddels al een uurtje of 2 door de epi heen en ik kan ze ook niet meer tegenhouden. Dit zijn persweeën!! De epi werkt niet meer.
Maar hoe ik mijn best ook doe om 3 keer krachtig mee te persen. Onze uk wil niet. Hij blijft stug zitten waar hij zit. Hij daalt wel verder in, maar houdt het dan voor gezien.
Een hoop geklets en gefluister. Ik vraag of ze open kaart willen spelen en niet willen smoezen. Maar onder het persen heb ik toch wel in de gaten dat het niet gaat zoals zou moeten. Ze praten me moed in maar dat valt niet mee.
Tijdens de persweeën is de gyn (die heeft het overgenomen van de vk rond de avond) flink aan het duwen en trekken. Dit is niet meer te doen!
Ik krijg 3 keer een knip. Auw. De verdoving was niet voldoende. Dan uiteindeiljk begint het flinke branderige gevoel en weet ik, nu duurt het niet lang meer. Maar ow wat een pijn, dit houd ik niet lang vol.
Er wordt gezegd te persen en als ze zegt puffen moet ik puffen. Maar zo ver komt het niet. Ik hoef niet te puffen want ineens is ie er. Hij is met z’n hoofdje naar opzij geboren en had schouderdystocie. Dat wil zeggen dat hij vast zat met de schouder achter het schaambeen. Daarom kon hij er niet uit! Pffff. Wat was ik blij dat het voorbij was. De placenta was er gelukkig zo.
Inmiddels was het 22.14uur!~
Onze Kay weegt 3780gram en is 50cm groot!~
En knap dat ie is!!!!!!
Daarna nog hechten en wassen, om 01.30uur was ik op de kraamafdeling. Veel geslapen heb ik niet. Helemaal trots!
De volgende dag lekker naar huis. Jammer genoeg wel nog 3 dagen last gehad van naweeën. Dat was geen pretje.
Morgen de hechtigen eruit als het meezit, de stuwing is er nu ook. DUs met een paar dagen zijn we weer een beetje de oude aan het worden.
Heerlijk.
Nou, dat was het tot zover.
Zaterdag 14 april:
Een week oud alweer. En het is net alsof hij er altijd al is geweest. Hij hoort al helemaal bij ons. Ook de oudste vind het allemaal prima en is helemaal trots. Tot nu toe geen jaloezie. Gelukkig maar.
Nu we wat verder zijn ben ik natuurlijk na gaan denken over de bevalling en heb ik alles nog eens op een rijtje geprobeert te zetten. Het verslagje hierboven is natuurlijk maar in het kort. Langzaam maar zeker komen er weer meer vlagen terug.
Waaronder veel gesmoes en toch ook wel paniek bij de gyn toen bleek dat Kay vast zat. Op dat moment had ik het niet zo in de gaten. Gelukkig maar anders was ik vast in paniek geraakt. Maar nu ik er aan terugdenk besef ik me des te meer hoe blij we mogen zijn dat Kay bij ons is. Schouderdystocie loopt niet altijd goed af......ik maak me nu nog zorgen om zijn schoudertje. En heeft hij geen zuurstoftekort gehad? In het ziekenhuis hebben ze het er niet over gehad dat we hem extra in de gaten moeten houden met zijn bewegingen aan die arm of andere dingen in zijn ontwikkeling. Hij hoeft ook niet terug naar de kinderarts. Alleen ik op nacontrole bij de gyn. Tevens ivm mijn voorgaande mola zwangerschap. Ik ga van het goede uit dat alles ok is. Maar soms ben ik wel onzeker dat hij misschien toch iets er aan over zal houden.
Verder is het een geweldig mannetje. Tot op heden heel tevreden en met weinig huilmomenten.
We genieten volop van ons wonder.
6 mei 2007:
Kay is alweer 1 hele maand bij ons!!! En wat vliegt de tijd nu al zeg. We zien hem gewoon groeien. HIj heeft al kleertjes die hij niet meer past..............zonde!!! Hij doet het prima. Vanaf 3 weken krijgt hij ’s nachts geen voeding meer. Hij wordt wel wakker maar is tevreden met zijn tutje. Hij eet nu nog maar 5 voedingen sinds afgelopen week. De tijden zijn ongeveer 07.00-11.00-15.00-19.00-23.00. Hij is heel gemakkelijk tevreden. Superkind dus!!!! Calvin is nog steeds reuzetrots en blij. Hij heeft geen jaloezie en is ook tegen ons nog steeds hetzelfde. Dus gelukkig heeft hij geen afkeer van mij gekregen nu Kay veel aandacht vraagt die lange tijd voor hem alleen was. Beide mannen doen het dus super!!!
14 mei 2007
Kay is vandaag voor de eerste keer op het consultatiebureau geweest. Hij vond het allemaal prima. Hij weegt nu 4720gram en is 53cm lang.
Wat een groei he in die paar weken. Calvin is meegeweest en was de "fotograaf". Kay heeft al een halve week last van diaree. Dus echt 10 waterluiers op een dag met huilbuien.
KAY KAN LACHEN!!!!!!!!!!!
22mei 2007
Vandaag op nacontrole geweest bij de gyn. Ik heb nog heel veel last van de spieren bij mijn schaambeen en de spieren bij de binnenkant van mijn benen/bekken. De bekkenpijn zoals ik die tijdens de zwangerschap had heb ik niet meer. Deze pijn is echt nieuw en anders. Volgens de gyn komt het omdat het tijdens de bevalling even kritiek was. Ze hebben dus zo hard getrokken en geduwd (ze hebben idioot zitten vroeten) waardoor alles overrekt is. Kan nog wel een maand of 2 duren voordat het echt minder is........pfffff. Als de klachten daarna nog niet voldoende zijn afgenomen ga ik terug naar de fysio......echt geen zin in. Dus ik hoop maar op snel herstel.
29mei 2007
7,5 Week alweer. Wat vliegt de tijd toch! Jammer genoeg is Kay al een paar weken ziek. De laatste keer bij het consultatiebureau had hij het pas een halve week en hadden ze zoiets van kijk het maar even aan. Maar het ging niet over. In het weekeind daarna nog gauw naar de spoed van de huisartsenpost gegaan omdat hij leek uit te drogen. Gelukkig had hij nog voldoende vocht en konden we weer naar huis. De maandag daarna meteen naar de huisarts om een kweek op te laten zetten. Woensdagavond nog een keer naar de spoed van de huisartsen gereden omdat zijn Fontanel helemaal begon in te deuken door vochtverlies. Gelukkig geen koorts. Hij had nog voldoende vocht dus konden we weer naar huis. Donderdagavond belde de huisarts dat ze van het lab de uitslag toch nog die dag hadden. Vrijdag kreeg hij eindelijk anti-biotica. Een knalrose goedje. Dus onze jongen heeft nu al bijna een week zijn "eerste hapje"buiten de fles gehad. Haha.
Hij is de afgelopen 2,5week niet erg vrolijk geweest. Gelukkig gaat dat nu met de medicijnen wat beter. Hij poept nu nog wel een keer of 5 heel erg dun. Maar dat is toch al de helft minder dan voorheen. Z’n goede humeurtje van de eerste weken is gelukkig weer ver terug!
7 juni 2007:
Het gaat nog steeds goed. Kay heeft nog steeds wel dunne ontlasting maar geen waterdun meer. Dat scheel al heel veel. Hij lacht nu zo veel en dat is zo stoer! Hij maakt nu ook steeds meer geluidjes, zo gezellig. Liefst ligt hij in de bak van de kinderwagen. Dan heeft ie zo veel leut. En wij dus ook.
Januari 2005:
Eerste cyclus na stoppen met de pil
Februari 2005:
Helaas
Maart 2005:
Helaas
April 2005:
Helaas
Mei 2005:
Positieve test! Zwanger
Juni 2005:
Overdreven veel zwangerschapskwaaltjes. Flinke buik etc.
Juli 2005:
14 juli bloedverlies. Spoedafspraak bij triagekamer ziekenhuis.
Op de echo geen goed nieuws. Twijfel bij de gyn. Nog een gyn erbij. Weer nieuwe echo. Nog een gyn erbij, nog een echo.
Blijkt een mola zwangerschap te zijn. WAT????
Hierover kun je meer vinden door links in het menu te zieken voor ZWANGERSCHAP, SOMS GAAT HET MIS, MOLA ZWANGERSCHAP. Je komt dan o.a. een verhaal tegen over mola met chemo. En nog een paar andere verhalen. Allemaal van mensen die er jammer genoeg mee te maken hebben gehad.
augustus 2005:
Wekelijks bloedprikken op daling HCG ivm mola
September 2005:
Wekelijks bloedprikken op daling HCG ivm mola
Nu gaan de 6 maanden in.
Oktober 2005:
HCG is voldoende gedaald.
November 2005:
HCG goed
December 2005:
HCG goed
Januari 2006:
HCG goed
Februari 2006:
Moeilijke tijd, ik had nu uitgerekend geweest.
HCG Goed HCG goed!!!
GROEN LICHT!!! We mogen weer voor de volgende ronde gaan!!
Maart 2006:
Niet te geloven, positieve test!! Helemaal in de wolken. Nu moet het goed gaan, na alles wat er is gebeurt!! I.v.m de mola van de laatste keer krijgen we een vroege echo van 6 weken om te kijken of de mola zichzelf niet op nieuw oplaait. Gelukkig niet!! Hartje klopt uitstekend!!
April 2006:
Op en top zwanger. Jippie!!
Eng en spannend, maar we gaan ervoor.
Mei 2006:
Inmiddels toch weer vette pech gehad en een miskraam na 10weken. Het heeft weer niet zo mogen zijn. Missed aborition. De echo van de laatste keer met 6 weken was ok. Nu bleek met deze echo dat ons kindje al is gestopt met groeien op 7weken en 4 dagen.......Weer een curretage, kan het niet aan om te wachten tot het vanzelf komt. We moeten toch alweer weken in spanning zitten ivm HCG. Ons kindje zit nu al een paar weken levenloos in mijn buik. Wat kan je eigen lichaam je toch voor de gek houden. Ik voelde me zo zwanger!!Wanneer staat het geluk aan onze kant?
Augustus 2006:
(I.v.m. de mola moeten we na iedere zwangerschap weer onder controle voor het hcg. Niet net als bij de mola natuurlijk. Maar wel even een keer prikken na een paar weken om zeker te zijn dat de mola niet terugkeert)
Weer HCG vrij. Weefsel van de miskraam weer nagekeken, gelukkig geen bijzonderheden. "gewoon"pech deze keer. Bloedprikken weer achter de rug.
We zitten in de volgende ronde............
September 2006:
Ja ja, het is weer zo ver. Opnieuw zwanger.
Dit is onze vierde zwangerschap. Zwanger worden is niet ons probleem, zwanger blijven dus.
Laten we hopen dat we ons tweede kindje in april mogen gaan vasthouden! Erg spannend. We zijn onzeker na alles wat er is gebeurt, maar toch is het ook goed zo. We zijn op ons hoede maar weten ook te genieten. Ondanks dat je je vertrouwen in jezelf kwijt raakt voelt het goed deze keer. We zullen zien.
Donderdag 21 september 2006:
De tweede echo gehad!! Alles goed!! Jippie a Jee!! Volgens de telling zaten we vandaag op 10weken+5dagen. Volgens de echo op 11weken+3dagen. We lopen een beetje voor dus. Maar we houden de datum gewoon rond 15april hoor.
We waren helemaal happy dat alles oké is. Durven nu eindelijk weer wat vertrouwen te hebben.
Zondag 8 oktober
Alweer de 13 weken voorbij!!! Spannend blijft het nog steeds. Kan niet wachten tot we naar de gyn mogen en dat we leven voelen. Dat geeft toch weer wat meer geruststelling.
Vrijdag 20 oktober
We zijn alweer bijna 15weken. Althans volgens de telling dan. Want volgens de echo zijn we bijna 16weken! Jaja, alles is goed!!!!! Hiep hoi. Gisteren weer op controle geweest bij de gyn en we kregen weer een echo. Helaas maar een hele korte ,maar alles was goed. De kleine zwaaide fanatiek naar ons. Hihi. Volgens de meting bij de echo lopen we net als vorige keer nog steeds 5 dagen voor. Maar ze mogen de uitgerekende datum pas aanpassen als het verschil tussen uitrekenen en echo meer dan een week is. Nou ja,prima laten we het toch gewoon zo.
Krijg echt al een flinke buik nu hoor!!! Ben ook echt helemaal gebroken na een dag sjouwen.
En calvin.......die is helemaal de trotse grote broer. Nu al! Echt een topper hoor die zoon van ons.
2 november:
Alweer een paar weken verder. Ik probeer zo positief mogelijk te denken maar merk aan mezelf dat ik toch iedere keer weer een terugval krijg. Dan ben ik reuze bang en onzeker dat we te horen zullen krijgen dat het ook nu weer mis is gegaan. Volgende week mogen we weer terug. Ben nu alweer blij als die dag voorbij is.
donderdag 9 november
ALLES IS GOED!!!! De echo was echt mega gaaf. Ons prulleke was zo goed in beeld. Alle vingerkootjes waren zo wat zichtbaar. Alles zag er goed uit. Omdat we met onze 17,5 week nog wat aan de vroege kant zaten voor de complete 20weken echo mogen we over 3 weken nog een keer!!!! Jippie dus! Alles zag er goed uit volgens de echoscopiste. Maar de gyn had ons al gewaarschuwd dat we waarschijnlijk nog een keer terug zouden moeten. Nou met alles wat we hebben meegemaakt is geen controle me te veel. Liefst zou ik iedere week gaan. Haha. Nu ben ik dus weer helemaal gerustgesteld. Gaan we eindelijk maar eens voor namen en spullen!!!
Maandag 20november 2006:
Vandaag weer voor de controle geweest. En joepie, weer een echo. Alles weer goed! We hebben eindelijk gezien wat de toekomst ons brengt. Een zoon!!!! Helemaal top! Calvin voelt zich nu helemaal de grote broer! (Hij wilde toch net iets liever een broertje dan een zusje,haha). Volgende week krijgen we het vervolg van de 20weken echo.
Ik voel onze smurf nu ook af en toe bewegen. Nog niet overduidelijk trappen. Maar wel bubbelige fladders. Ook als ik mijn hand op mijn buik leg, kruipt ie er soms echt tegenaan. Vandaag is een topdag! Nu nog maar eens goed onszelf verdiepen in de jongensnamen.
vrijdag 1 december 2006
Hoi hoi hoi, weer een echo gehad!! Gisteren het vervolg gehad van de 20-weken echo. Dit omdat we de vorige keer aan de vroege kant waren met amper 18weken en dus niet alles kon worden opgemeten. Nou wij gaan met liefde en plezier voor weer een live-movie van onze smurf. Hij had het erg druk en was daardoor ook dit keer weer moeilijk te volgen voor de echo. Haha.
Calvin is meegeweest. Hij kreeg een eigen foto mee van zijn broertje! Supertof dat die mevrouw daar aan dacht. Echt mega attent!
Alles wat in beeld is geweest was goed. Ook dit keer weer duidelijk gezien dat het een jongen was. Hihi. Maar we hebben nog steeds geen naam. Poeh hey, moeilijk hoor. Moet wel een beetje bij Calvin passen toch.......... Nog maar eens goed voor gaan zitten dus.
Verder alles goed. De kleine heeft het erg druk en dat is af en toe gewoon irritant. Het is ook nooit goed he. Wil je leven voelen duurt het te lang naar je zin voordat je iets merkt. En voel je het dan zou je af en toe willen dat het wat rustiger er aantoe ging.
Voor mijn bekken ben ik bij de therapeut. Gaat redelijk. Als ik niets doe gaat het goed, maar ja dat is ook zo wat he. We doen het er maar mee.
Volgende week sinterklaas!!!! Calvin is al helemaal in de ban van, en zo benieuwd wat hij krijgt, of niet krijgt. Ach gossie. Hij wordt dit jaar nog maar eens extra verwend tot over zijn oren. Nu kan het nog he, met eentje. Daar mag ie nog wel even van profiteren hoor. Volgend jaar gelooft ie misschien al niet meer dus........
18 december 2006
Sinterklaas was een groot succes!!!! Calvin was helemaal in zijn sas met al die mooie kado’s!. Gelukkig een geslaagd feest dus.
Zelf ben ik ook nog in de watten gelegd met kaartjes voor El Passionata in Amsterdam de dag na kerstmis! Die lieve sint toch.
Vandaag weer op controle geweest bij de gyn. Alles was prima. We kregen weer een echo en meneer groeit goed volgens schema. Voor alle zekerheid nog maar eens gevraagd of het toch echt wel een jongen is. (je hoort soms toch nog wel dat ze foutjes maken) en het is zonder twijfel. Dus we gaan er nu voor 100% vanuit dat we geen jurkjes moeten kopen.
Met mijn bekken gaat het heel slecht. Ik heb er dagen bij zitten dat ik bijna niet kan lopen. Toch moet ik veel blijven bewegen, want rust roest is de mening van de arts en therapeut. Maar het valt soms niet mee. Rustig aan dus. We doen ons best.
1 januari 2007
Een nieuw jaar, een nieuw begin.
Spannend, want nu met 25weken gaan we echt al een beetje aftellen.
De kleine is onwijs druk. Een kleine acrobaat of kickbokser lijkt het af en toe wel.
Dat kan soms wel lastig zijn maar meestal ervaar ik het als heerlijk.
Maagzuur begint ook weer een heerlijk kwaaltje te worden...............bah. Dat is dus echt wat minder hoor.
Morgen gaan we meubeltjes kijken!!!
22 januari 2007
Voor de meubeltjes zijn we inmiddels geslaagd. En waar.....gewoon bij ikea! Lekker betaalbaar en helemaal mooi. Klaar voor weinig dus.
Nou ja, klaar? De meubeltjes staan dan wel klaar in de doos, maar de kamer is nog niet af. Wel al gladgezet met stuc, maar nu nog sauzen, kozijnen en deur verven. Nog een hoop werk te doen dus. Als dat af is kan ik pas uit gaan zoeken wat ik nog van Calvin heb en wat ik nog moet kopen. Eerder gaat dat niet, daar hebben we geen plaats voor. Hmf.
De kleine is een kleine judoka lijkt het wel. Je ziet mijn buik nu af en toe echt op en neer schieten. Bultje hier, bult daar. Haha, toch weer raar om te zien hoor. Hij kan ook heerlijk op mijn blaas staan te rampeneren of de wave uitvoeren tegen mijn maag. De rennies zijn dan ook niet aan te slepen.
Met mijn bekken gaat het slecht. Ik kan niet veel meer. Ben blij als ik de dag weer doorben. Veel rusten, afwisselend zitten, liggen, lopen. Dan gaat het net. Calvin is gelukkig al zo groot dat ik die niet hoef te dragen, dat zou ik nu echt niet kunnen. Neemt niet weg dat het huis af en toe een puinhoop is. Maar ja, we gaan al aftellen dus we nemen het voor lief.
Nog 12 weekjes ongeveer................
22 februari 2007
Alweer een paar weken verder. Gemakkelijker gaat het niet. Gelukkig heb ik therapie en dat scheelt in ieder geval een beetje.
De kleine doet het goed.
Mijn buik is enorm, en de kilo’s zijn er aangevlogen. Maarja, dat komt wel weer goed.
Mijn bekken is nog steeds een puinhoop. Ik doe niet veel op een dag en hoop stiekem dat de kleine zich vroeg aankondigt. 37weken.......zou mooi zijn.
Vorige week een groeiecho gehad en meneer woog toen al 2000gram. Volgens de echo liep ik dus meer dan een week voor op schema.
We zullen zien. Over 2 weken weer controle en dan 3 weken daarna (eind maart) nog een groeiecho. (wie weet is die kleine er dan al, dat is wel een raar idee).
Nog even volhouden.
12 maart 2007
Vandaag weer op controle geweest. Alles okidoki met de kleine. Met mij wat minder. Ik kan geen boe of bah meer zeggen. Alles is me te veel. Als ik calvin van school heb gehaald (dat is bij ons om de hoek en dan ga ik zelfs met de fiets omdat ik door dat bekkengedoe niet zo ver kan lopen) en dan ben ik al uitgeput. Iedere middag als ik kans zie ga ik ff op bed liggen en slaap ik als een blok.
De gyn vond mijn buik ook wel groot........daar heb je wat aan he. Maar nu wil ze over 2 weken als we de groeiecho hebben gehad. Toch kijken of ze de bevalling misschien eerder kunnen laten beginnen. Ik hoop het zo. Ben al die pijn zo beu. Voor calvin vind ik het ook zo sneu, die vind het maar niks dat ik zoveel pijn heb en niets kan. Dat moet zo’n kind van die leeftijd toch niet op te merken...........mopje.
Nog 2 weken volhouden dus en maar hopen dat ze me tegemoet komen. Ik heb hoop!!!
28maart 2007
Afgelopen week weer een groeiecho gehad. Hij doet het prima. Nu weegt hij zo’n 3600gram en zit met alles op de bovenlijn van de groeicurve. Zeker geen kleintje dus. Volgende week weer terug. Dan ben ik 38weken en willen ze kijken of ze de bevalling eventueel in gaan leiden. Ik hoop het zo! Want ik zit er niet op de wachten met dat rottige bekken om dan met 40weken een kindje van 10pond te moeten baren....pfff. Nog even volhouden dus.
4 april 2007
Vandaag controel bij de gyn gehad. Ik heb 2cm ontsluiting en mijn baarmoedermond is al aan het verweken. Ik mag morgenochtend terugkomen om in te leiden!!!!!!!!!!
5 april 2007
Onze zoon Kay is om 22.14uur geboren!!!
10april 2007
Mijn bevalling:
Op donderdag 5 april moesten we om 6.30uur het ziekenhuis bellen. Dan zouden we horen of het niet te druk was om de bevalling in te leiden.
We moesten ons om 7.30uur melden.
Ik werd meteen aan de CTG gelegd om te kijken hoe het de kleine in mijn buik vergaat.
Alles prima dus we gaan door met de inleiding.
Inmiddels is het half 9 en worden de vliezen doorgeprikt en het infuus gestoken voor de weeënopwekkers.
Ze beginnen bij 1, de dosis voor de opwekkers gaat ieder half uur met het dubbele omhoog. Dit tot maximaal stand 12.
Op een gegeven moment zit ik op stand 12. De weeën zijn heftiger aan het worden maar ik kan ze nog goed opvangen. Er zit nog pauze tussen.
Toch komen ze niet regelmatig genoeg en wordt er overlegd met de gyn om de dosis nog verder te verhogen. Maar ons kleintje vind het niet zo leuk meer en steeds vaker zakt de hartslag weg. De dosis mag niet omhoog.
Om 14.oouur wordt overlegd met mij en de vk over de ruggenprik. Omdat het toch allemaal niet zo wil vlotten en ze verwachten dat het nog wel even gaat duren wordt het door hun aangeraden de prik te laten zetten. Dit omdat het onze tweede is en ze bij de anesthesy dan vanaf een 6cm vaak niet meer willen prikken aangezien de tweede vaak sneller komt.
Dus mag ik naar de anestesist en krijg ik een epidurale. Het is een leuke arts met humor. Doordat mijn rug sterk ontwikkeld is is het helaas niet gemakkelijk de epi te plaatsen en duurt het even. Maar uiteindelijk zit ie. Heerlijk. Ik kom lachend en kletsend weer terug op de verloskamer.
Om 15.00uur heb ik 4-5cm ontsluiting.
Jammer genoeg is het wisseling van dienst en neemt een ander team het over. Gelukkig ook dit keer hele lieve mensen.
Bij het toucheren om 15.30uur heb ik 3-4cm ontsluiting????? He!!! Daar baal ik van. Hoe kan dat nou. Heeft de eerdere vk het niet goed of is deze wel erg krenterig met het weggeven van cm. Maar ze kan er niet meer van maken zegt ze. Pfff ik ben nu erg blij met mijn epidurale hoor!
We blijven positief en denken dat die kleine er toch rond een uur of 19.00wel zal zijn. Het zal toch niet net zo lang duren als bij de eerste....
Toch wil de ontsluiting niet zo ver vorderen dat we aan de 10cm komen.
De hartslag valt te ver terug en dus wordt er bij mij een buisje ingebracht zodat ze bij het hoofdje kunnen komen. Er wordt een spray in gespoten om het hoofdje wat te verdoven en vervolgens zetten ze een sneetje in zijn hoofde zodat ze wat bloed af kunnen nemen. Zo kunnen ze kijken of het zuurstofgehalte nog voldoende is.
Gelukkig is de uitslag van het lab binnen 5minuten terug en is het nog ok.
Om iets over 21.00uur mag ik gaan persen. De weeën komen inmiddels al een uurtje of 2 door de epi heen en ik kan ze ook niet meer tegenhouden. Dit zijn persweeën!! De epi werkt niet meer.
Maar hoe ik mijn best ook doe om 3 keer krachtig mee te persen. Onze uk wil niet. Hij blijft stug zitten waar hij zit. Hij daalt wel verder in, maar houdt het dan voor gezien.
Een hoop geklets en gefluister. Ik vraag of ze open kaart willen spelen en niet willen smoezen. Maar onder het persen heb ik toch wel in de gaten dat het niet gaat zoals zou moeten. Ze praten me moed in maar dat valt niet mee.
Tijdens de persweeën is de gyn (die heeft het overgenomen van de vk rond de avond) flink aan het duwen en trekken. Dit is niet meer te doen!
Ik krijg 3 keer een knip. Auw. De verdoving was niet voldoende. Dan uiteindeiljk begint het flinke branderige gevoel en weet ik, nu duurt het niet lang meer. Maar ow wat een pijn, dit houd ik niet lang vol.
Er wordt gezegd te persen en als ze zegt puffen moet ik puffen. Maar zo ver komt het niet. Ik hoef niet te puffen want ineens is ie er. Hij is met z’n hoofdje naar opzij geboren en had schouderdystocie. Dat wil zeggen dat hij vast zat met de schouder achter het schaambeen. Daarom kon hij er niet uit! Pffff. Wat was ik blij dat het voorbij was. De placenta was er gelukkig zo.
Inmiddels was het 22.14uur!~
Onze Kay weegt 3780gram en is 50cm groot!~
En knap dat ie is!!!!!!
Daarna nog hechten en wassen, om 01.30uur was ik op de kraamafdeling. Veel geslapen heb ik niet. Helemaal trots!
De volgende dag lekker naar huis. Jammer genoeg wel nog 3 dagen last gehad van naweeën. Dat was geen pretje.
Morgen de hechtigen eruit als het meezit, de stuwing is er nu ook. DUs met een paar dagen zijn we weer een beetje de oude aan het worden.
Heerlijk.
Nou, dat was het tot zover.
Zaterdag 14 april:
Een week oud alweer. En het is net alsof hij er altijd al is geweest. Hij hoort al helemaal bij ons. Ook de oudste vind het allemaal prima en is helemaal trots. Tot nu toe geen jaloezie. Gelukkig maar.
Nu we wat verder zijn ben ik natuurlijk na gaan denken over de bevalling en heb ik alles nog eens op een rijtje geprobeert te zetten. Het verslagje hierboven is natuurlijk maar in het kort. Langzaam maar zeker komen er weer meer vlagen terug.
Waaronder veel gesmoes en toch ook wel paniek bij de gyn toen bleek dat Kay vast zat. Op dat moment had ik het niet zo in de gaten. Gelukkig maar anders was ik vast in paniek geraakt. Maar nu ik er aan terugdenk besef ik me des te meer hoe blij we mogen zijn dat Kay bij ons is. Schouderdystocie loopt niet altijd goed af......ik maak me nu nog zorgen om zijn schoudertje. En heeft hij geen zuurstoftekort gehad? In het ziekenhuis hebben ze het er niet over gehad dat we hem extra in de gaten moeten houden met zijn bewegingen aan die arm of andere dingen in zijn ontwikkeling. Hij hoeft ook niet terug naar de kinderarts. Alleen ik op nacontrole bij de gyn. Tevens ivm mijn voorgaande mola zwangerschap. Ik ga van het goede uit dat alles ok is. Maar soms ben ik wel onzeker dat hij misschien toch iets er aan over zal houden.
Verder is het een geweldig mannetje. Tot op heden heel tevreden en met weinig huilmomenten.
We genieten volop van ons wonder.
6 mei 2007:
Kay is alweer 1 hele maand bij ons!!! En wat vliegt de tijd nu al zeg. We zien hem gewoon groeien. HIj heeft al kleertjes die hij niet meer past..............zonde!!! Hij doet het prima. Vanaf 3 weken krijgt hij ’s nachts geen voeding meer. Hij wordt wel wakker maar is tevreden met zijn tutje. Hij eet nu nog maar 5 voedingen sinds afgelopen week. De tijden zijn ongeveer 07.00-11.00-15.00-19.00-23.00. Hij is heel gemakkelijk tevreden. Superkind dus!!!! Calvin is nog steeds reuzetrots en blij. Hij heeft geen jaloezie en is ook tegen ons nog steeds hetzelfde. Dus gelukkig heeft hij geen afkeer van mij gekregen nu Kay veel aandacht vraagt die lange tijd voor hem alleen was. Beide mannen doen het dus super!!!
14 mei 2007
Kay is vandaag voor de eerste keer op het consultatiebureau geweest. Hij vond het allemaal prima. Hij weegt nu 4720gram en is 53cm lang.
Wat een groei he in die paar weken. Calvin is meegeweest en was de "fotograaf". Kay heeft al een halve week last van diaree. Dus echt 10 waterluiers op een dag met huilbuien.
KAY KAN LACHEN!!!!!!!!!!!
22mei 2007
Vandaag op nacontrole geweest bij de gyn. Ik heb nog heel veel last van de spieren bij mijn schaambeen en de spieren bij de binnenkant van mijn benen/bekken. De bekkenpijn zoals ik die tijdens de zwangerschap had heb ik niet meer. Deze pijn is echt nieuw en anders. Volgens de gyn komt het omdat het tijdens de bevalling even kritiek was. Ze hebben dus zo hard getrokken en geduwd (ze hebben idioot zitten vroeten) waardoor alles overrekt is. Kan nog wel een maand of 2 duren voordat het echt minder is........pfffff. Als de klachten daarna nog niet voldoende zijn afgenomen ga ik terug naar de fysio......echt geen zin in. Dus ik hoop maar op snel herstel.
29mei 2007
7,5 Week alweer. Wat vliegt de tijd toch! Jammer genoeg is Kay al een paar weken ziek. De laatste keer bij het consultatiebureau had hij het pas een halve week en hadden ze zoiets van kijk het maar even aan. Maar het ging niet over. In het weekeind daarna nog gauw naar de spoed van de huisartsenpost gegaan omdat hij leek uit te drogen. Gelukkig had hij nog voldoende vocht en konden we weer naar huis. De maandag daarna meteen naar de huisarts om een kweek op te laten zetten. Woensdagavond nog een keer naar de spoed van de huisartsen gereden omdat zijn Fontanel helemaal begon in te deuken door vochtverlies. Gelukkig geen koorts. Hij had nog voldoende vocht dus konden we weer naar huis. Donderdagavond belde de huisarts dat ze van het lab de uitslag toch nog die dag hadden. Vrijdag kreeg hij eindelijk anti-biotica. Een knalrose goedje. Dus onze jongen heeft nu al bijna een week zijn "eerste hapje"buiten de fles gehad. Haha.
Hij is de afgelopen 2,5week niet erg vrolijk geweest. Gelukkig gaat dat nu met de medicijnen wat beter. Hij poept nu nog wel een keer of 5 heel erg dun. Maar dat is toch al de helft minder dan voorheen. Z’n goede humeurtje van de eerste weken is gelukkig weer ver terug!
7 juni 2007:
Het gaat nog steeds goed. Kay heeft nog steeds wel dunne ontlasting maar geen waterdun meer. Dat scheel al heel veel. Hij lacht nu zo veel en dat is zo stoer! Hij maakt nu ook steeds meer geluidjes, zo gezellig. Liefst ligt hij in de bak van de kinderwagen. Dan heeft ie zo veel leut. En wij dus ook.
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
Mijn banners:
