Hoi allemaal,

Ik ben Line, 26 jaar jong en ik woon in West-Vlaanderen. Ik ben reeds zeven jaar samen met mijn lieve ventje. We zijn ondertussen ook al een jaartje getrouwd. Het begint stilaan te kriebelen om voor een baby te gaan.

Op 13/11/07 hakken we de knoop door: ik stop met de pil.

RONDE 1: 27 dagen

RONDE 2: positieve test op 16/01/08 - we zijn zwanger !!!!!

Mijn zwangerschap wordt bevestigd met een positieve bloedtest op 17/01/08

Eerste echo op 02/02/08: het vruchtje is 5 mm groot en het hartje klopt stevig

29/02/08: men zegt vaak dat een schrikkeldag een ongeluksdag dag is. Wel, vanaf nu kan ik dat beamen. Na mijn werkdag kreeg ik hevig bloedverlies waarna ik met een bang hartje naar de gynaecoloog ging. Gelukkig bleek op de echo alles in orde te zijn met ons prutske. Dit was ondertussen al uitgegroeid tot een mini-baby'tje!!!  Voor alle veiligheid werd ik het hele weekend opgenomen in het ziekenhuis. De maandag werd er een nieuwe echo genomen, ook nu was alles intact. De reden van de bloeding is onbekend.

15/03/08: nekplooimeting OK - het kindje is 6.2 cm groot

11/04/08: vandaag heeft mama je voor het eerst voelen spartelen, wat een zalig gevoel

15/04/08: groei perfect op schema (258 gram) - we krijgen een zoontje !!!

13/05/08: ons kereltje weegt al een halve kilo

10/06/08: alle organen functioneren prima - ons spruitje weegt één kilo  

10/07/08: ons kleintje ligt al met zijn hoofdje naar beneden

31/07/08: ons ventje weegt 2.4 kg, het geboortegewicht wordt geschat op 4kg

28/08/08: beebje weegt al ruim 3 kg, nog geen indaling of ontsluiting

04/09/08: onze pruts is ingedaald, nu kan het snel gaan, we wachten geduldig af ...

11/09/08: nog geen verandering

18/09/08: drie centimeter ontsluiting en verweekte baarmoederhals. Ons kereltje krijgt nog enkele dagen de tijd om er spontaan uit te komen, zoniet word ik in ingeleid. Duimen maar dat alles nu snel op gang komt

Zondag 21/09/08: 's morgens leek er nog niets aan de hand, ik dacht nog 't zal wel weer niets worden vandaag. Tot ik rond kwart over drie 's middags plots een pijnlijke kramp kreeg. De krampen bleven zich maar opvolgen: het waren overduidelijk weeën! Om zes uur zijn we dan maar naar het ziekenhuis vertrokken waar ik een uur aan de monitor moest. De weeën werden als maar frequenter en pijnlijker. De vroedvrouw besloot dan maar eens te voelen hoeveel opening ik al had en ze schrok nogal: maar liefst acht centimeter. Aangezien ik nog een ruggenprik wou werd de anesthesist er snel bijgehaald en de gynaecoloog werd ook al opgetrommeld (die zat nog aan zee). Om kwart voor tien is mijn water spontaan gebroken en had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan meepersen. Aangezien het niet goed vlotte en het zo'n grote baby was hebben ze me moeten helpen met de vacuümpomp. Na veel getrek en geduw was het kwart voor elf het grote moment: onze prachtzoon ANDREAS werd geboren. Een kanjer van 4060 gram en 51,5 cm.