Hallo allemaal, Ik ben Jen, 31 jaar en leerkracht in het basisonderwijs. Daarnaast werk ik ook op het vliegveld in Maastricht. Ik woon bijna 4 jaar samen met mijn vriend John, maar we zijn al bijna 5 jaar samen inmiddels. We hebben een Golden Retriever van 10 jaar, Luuk ( mijn grote steun en toeverlaat), en een cavaliertje van 2, Bo. Als je zo intensief met kinderen werkt is het niet zo verwonderlijk dat je zelf ook de kriebels krijgt. We zijn dan ook aan het proberen om zwanger te worden. Helaas is het de eerste keer mis gegaan na een zwangerschap van 8 weken. Dat heeft me een flinke klap bezorgd maar we gaan er weer voor!! Op maandag 13 aug 2006 heb ik een positieve test in mijn handen. Donderdag de 17e nog eens getest en ook deze was positief. Ik kon nog steeds niet echt blij zijn met de zwangerschap toen. Ik was overbezorgd dat het weer fout ging. Elke keer als ik een mijlpaal behaald had dan maakten de oude zorgen plaats voor nieuwe... Wat ik fijn vond en vind hier is dat er altijd wel een luisterend oor is. Zeker als je je draai hebt gevonden in een groepje dames. Echt heel gezellig!! We zijn erachter gekomen dat het een jongetje is. Tijdens de 3/4d echo op 16 januari werd dat nog eens duidelijk laten zien. We zijn er echt heel blij mee. De zwangerschap verliep verder niet geheel volgens het boekje...ik wist sinds week 26 ik dat ik zwangerschapsdiabetes had. Dat bracht een hoop ongemak met zich mee maar zolang het goed bleef gaan met mijn zoontje was alles goed. Ik was bereid tot het uiterste te gaan om zijn gezondheid veilig te stellen. Qua grootte lag hij maar 1 week voor op schema. Liever dat dan achter op schema dacht ik dan maar. In week 31 was hij gedraaid en lag hij met zijn hoofdje naar beneden. Dat draaien heb ik ook gevoeld en dat was zo raar... Op 29 april is na een hoop ellende mijn kleine Quinn eindelijk geboren na bijna 41 weken in mijn buik te hebben gezeten. Ik ben vanaf week 39 elke dag naar het ziekenhuis moeten gaan voor een CTG van Quinn. Ik meldde de gyne dat ik een tijd al minder beweging voelde. In week 40 kwamen ze na het meten van mijn bloeddruk erachter dat die hoog was en dat ik eiwit in mijn urine had. Daarnaast bleek dat mijn bloedwaardes hier en daar wat afweken. Zwangerschapsvergitiging werd me gezegd. Reden dus om me direct op te nemen. Ik was die ochtend nog gewoon naar de bouwmarkt geweest met mijn vriend. In de middag moesten we terug naar het ziekenhuis voor de resultaten en toen werd dit alles gezegd. Ik mocht niet eens naar huis om mijn spullen te pakken. Ik werd gelijk naar de verlosafdeling gereden. Daar kreeg ik te horen dat ze me de volgende dag zouden inleiden met prostaglandine gell. Dat zou de ontsluiting op gang moeten helpen. De eerste dag (wo, 25 april) kreeg ik 2 keer de gell, 1 keer in de ochtend en 1 keer in de namiddag. Een hoop weeën gehad natuurlijk maar nog geen cm ontsluiting! Dus besloten ze om de volgende dag (do, 26 april) nog eens hetzelfde te doen, weer in de ochtend en de middag. Een hoop inwendige onderzoeken gehad gedurende die dagen natuurlijk maar geen enkel resultaat. En die deden soms zo’n pijn dat ik al begon te huilen bij het idee dat het weer ging gebeuren. Ik had maar geen ontsluiting en daardoor konden ze mijn vliezen niet breken. Ik kan verzekeren dat die onderzoeken minstens net zoveel pijn deden als die weeën. Niet te geloven! Op de derde dag gunden ze me wat rust en lieten ze me een dagje naar huis gaan. Die dag heb ik lekker pijnloos geleefd. Op zaterdag de 28e moest ik terug en begon de ellende weer opnieuw. Dit keer met een tampon die ingebracht werd hetzelfde spul. Alleen zou dit sterker zijn. Nou...niet dus! Na weer een volledige dag weeën opvangen kon ik niet meer en zag het niet meer zitten om ook nog te moeten bevallen. Op zondag de 29e gaven ze me de keuze; of een dag weer doorgaan met de gell, of een keizersnede. Aangezien ik gewoon moe was, lichamelijk was ik op en geestelijk was ik er gewoon klaar mee na 4 dagen, koos ik voor optie 2. En toen ging het snel. Nauwelijks een half uur later kreeg ik een catether in (erg fijn gevoel....ahum) en een half uur daarna lag ik op de ok, en kreeg ik een ruggeprik. Ik raakte lichtelijk in paniek toen ik voelde dat in het begin adem halen meer moeite kostte, de tranen rolden over mijn wangen. De ok zuster stelde me gerust en toen werd ik weer rustig. Het duwen en trekken aan mijn buik was erg raar. Het idee dat mijn buik gewoon open werd gesneden voor mijn baby...ook was het niet zoals het hoort eigenlijk. Ik wilde mijn benen bewegen maar het leek net alsof ik een plaat beton erop had liggen en ik kreeg niet eens een teen gewiebeld. Vijf minuten later tilden ze Quinn uit mijn buik. Veel gehuild natuurlijk omdat ik nu eindelijk zag waarvoor ik het allemaal gedaan had. Achteraf bleek dat ik de juiste keuze gemaakt had. Quinn had al gepoept in het vruchtwater (zag er dus groen uit) en was nog helemaal niet eens begonnen met indalen. De gyne zei dat het anders nog wel 5 dagen zo door had kunnen gaan. En dat terwijl zij in eerste instantie nog wel langer had willen doorgaan met de gell en zo. Ik moet er niet aan denken... Ik zei na alle heisa tegen mijn Quinn dat ik niet zeker wist of ik nog zou werken aan een broertje of zusje voor hem, maar na een paar dagen wist ik al zeker dat ik dat toch echt wel wilde! Zo mooi en puur is de liefde die ik gelijk voelde! Quinn lag een halve dag naast me in mijn kamer en toen begon de ellende... Hij begon wat blauw aan te lopen bij zijn handjes en voetjes. (hij kreeg zowieso al elke paar uur een spuitje voor bloed te prikken ivm de zwangerschapssuiker) Ze hebben hem bloed afgenomen en kwamen erachter dat er te weinig zuurstof in zijn bloed zat. Ook ademde hij te snel. Hij werd meegenomen en op de kinder IC gezet in een couveuse. Hij kreeg een infuus op zijn hoofdje en daardoor kreeg hij antibiotica toegediend. Dat was werkelijk hartverscheurend om te moeten zien. Ik kreeg een forse klap te verwerken. Zoveel moeite en pijn gehad en nu moest ik hem weer afgeven... Een monitor hield zijn ademhaling, zuurstofsaturatie en hartslag in de gaten. Telkens als er te weinig saturatie was ging een alarmbel rinkelen. Ook als zijn ademhaling te snel ging. Dat was in het begin schrikken als je zoiets hoort. Maar het wende snel. In totaal kreeg hij 21 keer antibiotica, in 2 soorten, verdeeld over 7 dagen. Waarschijnlijk had hij tijdens de keizersnede meconium binnen gekregen waardoor hij een infectie had opgelopen. Op de 5e dag mocht hij van de monitor af en dat was een eng moment voor me. Wie of wat hield hem nu in de gaten? Ik sliep die nacht niet zo lekker natuurlijk maar omdat ik in het ziekenhuis mocht blijven was ik niet ver weg van hem en was ik in de nacht weer bij hem om te controleren. Gelukkig mocht ik de hele dag (en nacht) ongelimiteerd naar hem toe. Ik heb hem elke voeding zelf gegeven, behalve in de nacht. Ik was volgens de zusters te actief voor iemand die een zware operatie achter de rug had en ik moest in de nacht gewoon slapen van ze. Op zondag 6 mei mochten we naar huis toe. Quinn is 100% gezond verklaard gelukkig. Eindelijk kan ik nu ook beginnen aan het grote genieten! Quinn is een makkelijk mannetje dat natuurlijk ook wel last heeft van zijn buien. Hij lacht en brabbelt ook al sinds 2 weken. Erg snel allemaal. Hij heeft wel nog steeds last van zijn ademhaling en daarvoor zijn we nog onder behandeling van de kinderarts in het ziekenhuis. Ik wil ook eens een osteopaat ernaar laten kijken mocht ik niet verder komen in het ziekenhuis. Maar wat is het een ongelooflijke luxe om mama te zijn van een kindje. Het voelt alsof hij er altijd al was geweest. Groetjes van Jen