Nadat we ons gesetteld hadden in ons samen gekochte huisje, vonden we het tijd om aan onze volgende wens te werken, een kindje! In de 2e ronde bleek het al raak!

De zwangerschap is goed gegaan, met uitzondering van een vervelende blaasontsteking in het eerste trimester. Als ik zo terugkijk op de zwangerschap, hebben we helemaal niets te klagen gehad. Anderzijds dan dat het wel eens lekker is om te zeuren en te klagen natuurlijk, het ging allemaal goed!

We hadden een bijzondere geboorte in gedachten namelijk een onderwater bevalling. Mijn grote wens! Bad besteld maar toen kwam de grote domper. Tim bleek in een onvolkomen stuit te liggen en we kregen nu een medische indicatie om in het ziekenhuis te bevallen. Het bad konden we weer afzeggen :(

We kregen de keuze om een keizersnede te plannen, of een natuurlijke bevalling te proberen. Omdat we onze wens, om misschien een volgende keer een badbevalling te kunnen doen, niet op wouden geven hebben we gekozen voor een natuurlijke bevalling. Wel met de voorwaarde dat ik niet overtijd zou raken, want dan zou er alsnog een keizersnede komen.

1 dag voor de uitgerekende datum, braken om 6 uur s'morgens mijn vliezen. We mochten naar het ziekenhuis komen en daar hebben we in spanning afgewacht. Pas om 14:00 's middags ongveer begonnen de harde buiken alla weeen en tegen 16:00 's middags vond ik de pijn al ondragelijk. Ik heb geschreeuwd en uitermate spijt gehad van het feit dat ik niet voor een keizersnede heb gekozen, maar goed .. dat waren de emoties van dat moment ^_^

Omdat mijn vliezen gebroken waren en er dus een open situatie was ontstaan, wouden ze niet graag gaan toucheren om te zien hoeveel cm ontsluiting ik al had. Pas rond die 16:00 hebben ze gevoeld en bleek ik op 4 cm ontsluiting te zitten. Dat was een domper .. dan hadden we nog 6 zulke uren te gaan! De moed zakte me helemaal in de schoenen, maar de tijd tikte wel door.

Om 19:15 kreeg ik al de drang om te poepen en werd het hele team bijeen geroepen. Ik had persdrang en de 10 cm ontsluiting waren er bijna! Dat was super snel gegaan maar nu ging het gebeuren! Op 30-7-2006 om 20.24 is onze Tim geboren dmv een natuurlijke stuitbevalling! Mega trots waren we, hoewel het allemaal ontzettend onwennig en onwerkelijk was. Onze zoon was er!!! Tim woog 3950 gram en was ongeveer 53 cm groot, een joekel dus!! Apgarscores waren direct goed en zo kwam ons gezinnetje tot leven!

Toen ik gehecht werd van mijn knip en scheur (whaaa auw auw auw) heeft trotse Dirk de telefoontjes gepleegd. Opa en oma waren de eerste visite die Tim in zijn leventje heeft gehad, wellicht is hij daarom zo ontzettend gek op ze!

Nu 16 maanden later is Tim een ontzettend wijs, leergierig, vrolijk maar ook koppig mannetje die gek is op alles wat ontdeugend is. Tim dribbeld al vrolijk rond door de kamer en begint nu te kletsen! Veel woordjes kan hij zeggen, vaak ook al 2 woordjes achter elkaar. Het klinkt nog schattiger dan ik altijd heb gedroomd!