Hallo allemaal, Ik ben Sara, ben 22 jaar en woon samen met mijn vriend in Friesland. In mei 2006 hebben we besloten dat we graag een kindje wilden samen. Als snel was ik zwanger en nu na 9 maanden wachten is op 25 April ons lieve kereltje ’Jelte’ geboren! Bevalllingsverhaal: Op dinsdag 24 April 2007 ben ik mijn slijmprop verloren. Ik had het gevoel dat het nu niet lang meer zou duren. Die nacht erna was ik alweer vroeg wakker, zoals de hele week al het geval was. Om half 6 ’s morgens voelde ik mijn onderbroek vol stromen. Mijn vliezen waren gebroken. Ik maakte mijn vriend wakker en die was gelijk helemaal wakker. Ik ging weer op bed liggen en wachtte of er wat zou gebeuren. Ik verwachtte dat het nog wel even zou duren, maar na een paar minuten was daar al de eerste wee. En gelijk ook al heftig. Ik had verwacht dat het wel wat zou opbouwen, maar moest gelijk al gaan puffen. De weeen kwamen ook gelijk al regelmatig om de 5 minuten. Rond 8 uur kwamen de weeen al rond de 3/4 minuten en hielden ze ook al bijna een minuut aan. We hebben toen de verloskundige maar gebeld. De verloskundige kwam naar ons toe. Ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben dus dat ging vrij snel. De verloskundige kwam rond 11 uur weer even kijken. Toen had ik ongeveer 6 cm ontsluiting. Ze zei dat als het zo doorging dat dan rond 3 of 4 uur die middag de baby er zou zijn. Dat gaf wel wat moed. Toen ze later weer kwam kijken, bleek er niets te zijn veranderd. Dat was wel een domper. Maar misschien dat het straks wel weer sneller zou gaan. Toen ze later weer terug kwam was er eigenlijk nog niet veel veranderd. Ik ben toen onder de douche gegaan. Dat was wel even lekker. Toen ze later die middag kwam was het toch iets verder. Nu bleef de verloskundige ook. Langzaam aan ging ik richting de 10 cm ontsluiting. Er zat nog een klein randje, en toen mocht ik beginnen mee te persen. Eindelijk kon ik zelf meehelpen. Het persen was erg zwaar doordat ik telkens moest overgeven. Na driekwartier persen was er eigenlijk nog steeds geen verandering. De haartjes waren te zien, maar dat was dan ook alles. Ik was volledig uitgeput, omdat we al de hele dag bezig waren en ik de hele week ook al slecht geslapen had. Toen bleek dat het hartje van de baby te snel klopte, en moesten we naar het ziekenhuis. Wat een opluchting. Eindelijk zou er wat gebeuren. Ik moest in de ambulance mijn persweeen ophouden en dat von dik echt vreselijk. Eenmaal in het ziekenhuis stond er zo’n 6 man rond mijn bed en mocht ik weer verder persen. Maar het gaf geen resultaat. Ik kreeg een infuus met weeenopwekkers, omdat de weeen in kracht afnamen. Ik had zelf niet het idee dat het echt hielp. Toen werd besloten om mij in te knippen. Eerst kreeg ik verdoving en bij de volgende wee werd er geknipt. Gelukkig voelde ik daar niks van. Toen na een aantal keer persen kwam het hoofdje eruit. Eindelijk. Maar toen bleek zijn schouder nog vast te zitten, dus stonden ze daar allemaal aan hem te trekken en zat er iemand boven op mijn buik te drukken. Gelukkig schoot hij er toen uit. Een jongentje!!! Alles leek goed dus ging de trotse heit de pake’s en beppe’s bellen. Toen kwamen ze plotseling met het nieuws dat het niet goed was. Ik en Jelte hadden koorts. Hij werd dus snel meegenomen en naar de kinderafdeling gebracht waar hij in de couveuse terecht kwam en antibiotica kreeg. We moesten beide in het ziekenhuis blijven. Achteraf bleek dat ik een bacterie had. Jelte had niets, maar heeft waarschijnlijk koorts gekregen, doordat ik dat ook had. Gelukkig viel het dus mee. Na 5 dagen mochten we weer naar huis met ons lieve mannetje!
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
Mijn banners:
