even over ons gezinnetje vertellen

 Ik ben met mijn ventje zes jaar samen. toen we een jaar samen waren was ik van ons eerstje kindje zwanger. Alles is goed gegaan alleen de bevalling was erg zwaar. hij is geboren op 9 januari 2004. zijn naam is jonas. ondertussen vier jaar geworden.

 in oktober  2006 was ik zwanger van ons tweede kindje. Na negen weken ging ik op controle bij de gyneacoloog maar ik had heel de tijd het gevoel dat er iets mis was. ik voelde me helemaal niet zwanger;  En mijn voorgevoel was juist. het vruchtje was te klein. na 11 weken heb ik een miskraam gekregen.

Op mijn verjaardag vorig jaar in februari was ik terug zwanger. of beter gezegd ik wist direct dat ik zwanger was. leuk verjaardagscadeau he. alles ging goed. De bevalling was perfect en kreeg opnieuw een flinke zoon. Sander genaamd. Maar toen sloeg het noodlot toe.

Ons sander begon op de vierde dag slecht te drinken. hij viel meer en meer af. zijn bloed werd getest en bleek dat hij slechte levertestjes had. hij moest onder de blauwe lamp. Geen paniek dat gebeurt wel meer zeggen ze. Maar daar bleef het niet bij. hij begon nog slechter te drinken en had dringend vocht nodig. hij werd preventief naar het Uz edegem (neontologie)gestuurd voor verder onderzoek.

Toen hij daar de eerste nacht bleef is het heeeel erg achteruit gegaan. hij kreeg hoge koorts. veel te hoge hartslag en ademhalings problemen. toen we de volgende dag aankwamen was hij doodziek en er was geen leven meer in hem. hij moest geholpen worden voor het ademen. kreeg antibiotica maar ze wisten niet wat hij had. dat vergde minstens een week vooraleer ze iets wisten. Ondertussen deden ze nog andere onderzoeken. toen ze een echo van zijn hersenen deden zagen ze dat hij een hersenbloeding heeft gekregen. zijn hersenen hebben een tijdje zonder zuurstof gezeten. dat was geen goed nieuws. ze deden een MRI en daar bleek dat het heel ernstig was. Een eg werd wekelijks herhaald en in begin was er weinig hersenactiviteit na verloop van de weken ging het beter maar het bleef ernstig.

Na vier weken mocht hij naar de pediatrie. Dat was toch al verbetering. hij krijgt sondevoeding omdat hij zijn zuigreflex kwijt is. ze wisten nog niet hoe erstig zijn hersenbeschadigd waren omdat al het bloed nog niet weg was. maar hij geneesde van zijn zieke toestand.

na zeven weken mocht hij mee naar huis. Daar waren we heel blij mee. Vorige dinsdag moest hij terug op controle voor een MRi en daar zagen het ernstige wat je kunt indenken van hersenschade. Aan de rechterkant onderste hersenen is een groot gat te zien waar alle hersencellen weg zijn aan de linkerkant een stukje en aan de hersenstam allebei kant ook een stukje weg.

We hadden gehoopt dat het mee ging vallen maar het heeft niet mogen zijn. Ons kindje zal door een stomme bacterie gehandicapt zijn.

Dat heb ik nog niet in het verhaal gezet hoe hij eigenlijk ziek is geworden. Het kwam dus door een bacterie. Een bacterie dat op iedereen zijn lichaam zit. Als alles in orde is met je lichaam kan het geen kwaad dat die bacterie in ons lichaam terecht komt daar dient je weerstand voor. Maar ons kindje was een paar dagen oud en had al een zwakke levertest met die combinatie is het slecht afgelopen. die bacterie mag niet naar het bloed gaan en zeker niet naar de hersenen;

Ondertussen is Sander bijna tien maanden en we staan nog even ver. Hij slaapt enorm veel. Ze krijgen de epilepsie niet onder controle. En hij is heel fragiel voor infecties. In mei heeft hij weer voor zijn leven moeten vechten en ja hij is er doorgekomen maar hij heeft geen leven he. Dat manneke blijft maar af zien. Momenteel verblijft hij in Pulderbos en daar zorgen ze goed voor hem.

Nu verwachten we een derde kleintje en al ons hoop is nu op dit kindje gericht dat alles in orde is. Eens dat het geboren is dat we het veilig en wel mee naar huis kunnen nemen. Het zal voor maart zijn.

xxxxxxxxxxxxxxx