Hallo ik ben een jonge mama (nu 24) en ben ondertussen bevallen van ons tweede kindje. Onze kersverse zoon noemt Tiamo en is een hele stoere vent van 4120gr en 53cm lang. Samen met zijn zusje Roana en Click onze cosmische kat maakt hij ons gezin voorlopig compleet.
We waren al een beetje aan het twijfelen of het geen tijd was om voor een broertje of zusje te zorgen, toen het met ons condoom-gebruik een beetje scheef liep
Omdat ik altijd een nogal lange en onregelmatige cyclus heb, heeft het even geduurd voor ik een testje waagde...
Het testje was POSITIEF!
We zijn al eens bij de gyn geweest toen ik 5 weken ver was, en alles zag er goed uit.
Op 28 augustus hebben we een volgende afspraak en zouden we het hartje en al veel groter embryootje moeten kunnen zien.
We branden van nieuwsgierigheid!
Ik ben ondertussen weer bij de gyn geweest en alles zag er perfect uit.
Het hartje klopte en hoewel het ons tweede kindje is, is het weer helemaal magisch... Er groeit een mini-mensje in me!
Tja, we zijn ondertussen al 25 weken zwanger! De kerstdagen komen eraan, mijn buik wordt groter, Roana gaat binnenkort naar de kribbe voor twee daagjes, zodat ze wat meer contact heeft met andere kindjes en ze al wat voorbereid is op de kleuterschool, en m’n man is aan het solliciteren voor nieuw werk. Wat een veranderingen allemaal!
Oh ja, het is een jongen! Dat weten we al sinds 16 weken. M’n man was dolgelukkig, want hij had al aan iedereen voorspeld dat het deze keer een jongen was... Zitten we in de wachtkamer van de gyne, begint hij opeens toch te twijfelen. "Schatje, als het nu toch een meisje is, heb ik me wel flink voor aap gezet he?" Hihi, ik had bijna medelijden met ’m. Maar het is dus een jongen, hij had gelijk.
Zitten we daar allebei te juichen, hij van opluchting dat hij zich niet belachelijk maakte en ik omdat hij zo opgelucht was... denk ik opeens, maar hoe ververs je zo’n piemeltje eigenlijk?!
Ik hou jullie nog wel op de hoogte!
Tiamo heeft ons laaaaaaaaaaaaaaaaaang laten wachten! 13 dagen ging ik overtijd en de dag voor ik zou ingeleid worden ben ik bevallen. Mijn bevalling? die kende zowat een miljoen valse starts, elke keer begonnen de weeen en viel alles weer stil... erg frustrerend allemaal.
Uiteindelijk, op 11 April, om 5 uur ’s ochtends na een woelige nacht, vertrokken we naar het ziekenhuis met weeen om de vier minuten en nogal wat slijm- en bloedverlies. Daar aangekomen kon ik niet meer stappen dus racete m’n man me met een rolwagen over de parking, we dachten namelijk dat dat beebje er elk moment ging uitvallen!
(Met de geboorte van ons dochtertje stapte ik het halve ziekenhuis nog door met 9 cm ontsluiting, en nu kon ik al niet meer stappen dus...)
Maar... wat bleek? Nog maar 4 cm ontsluiting! Helemaal ontmoedigd (en pijnlijk) zette ik me aan het opvangen van de weeen. De gyn kwam binnen en zei ons dat hij om 8 uur de vliezen zou komen breken, om de boel wat sneller te doen verlopen.
Ik vroeg de vroedvrouw of het bad beschikbaar was, maar er was juist iemand bevallen en ze waren de boel nog op orde aan het brengen.
De weeen zo opvangen vond ik erg zwaar en ik werd bij elke wee heel misselijk (hoewel ik gelukkig niet heb moeten overgeven).
20 minuutjes later kon ik dan eindelijk het bad in... aaah wat een opluchting! En niet lang daarna kreeg ik dus al lichtjes persdrang. De vroedvrouw kwam binnen en het bleek dat ik 8 cm ontsluiting had. "Nog eventjes en je mag persen" en ze was al weer weg. Ze was nog maar net de deur uit toen de persdrang heel hevig werd en het niet persen heel moeilijk werd! Ik gilde en wrong mezelf in allerlei bochten om maar niet te persen en trok ondertussen wild aan het belletje. De vroedvrouw onderzocht me weer en... volledige ontsluiting! Na vier keer persen was onze zoon er... zonder scheuren of knip! Tien minuutjes later kwam er een verbijsterde gyneacoloog binnenvallen... "nu al?" De bevalling begon dus om 05.30u, om 08.12u ben ik bevallen en rond 13.00u waren we weer thuis.
Zusje was ongelooflijk schattig... ze liep de kamer binnen en zei "baby!", kwam hem een kusje geven en liep regelrecht naar haar kamer om haar slaapschaap te halen, dat ze lekker bij hem neerlegde!
We zijn zo blij met onze (b)engeltjes!
We waren al een beetje aan het twijfelen of het geen tijd was om voor een broertje of zusje te zorgen, toen het met ons condoom-gebruik een beetje scheef liep
Omdat ik altijd een nogal lange en onregelmatige cyclus heb, heeft het even geduurd voor ik een testje waagde...
Het testje was POSITIEF!
We zijn al eens bij de gyn geweest toen ik 5 weken ver was, en alles zag er goed uit.
Op 28 augustus hebben we een volgende afspraak en zouden we het hartje en al veel groter embryootje moeten kunnen zien.
We branden van nieuwsgierigheid!
Ik ben ondertussen weer bij de gyn geweest en alles zag er perfect uit.
Het hartje klopte en hoewel het ons tweede kindje is, is het weer helemaal magisch... Er groeit een mini-mensje in me!
Tja, we zijn ondertussen al 25 weken zwanger! De kerstdagen komen eraan, mijn buik wordt groter, Roana gaat binnenkort naar de kribbe voor twee daagjes, zodat ze wat meer contact heeft met andere kindjes en ze al wat voorbereid is op de kleuterschool, en m’n man is aan het solliciteren voor nieuw werk. Wat een veranderingen allemaal!
Oh ja, het is een jongen! Dat weten we al sinds 16 weken. M’n man was dolgelukkig, want hij had al aan iedereen voorspeld dat het deze keer een jongen was... Zitten we in de wachtkamer van de gyne, begint hij opeens toch te twijfelen. "Schatje, als het nu toch een meisje is, heb ik me wel flink voor aap gezet he?" Hihi, ik had bijna medelijden met ’m. Maar het is dus een jongen, hij had gelijk.
Zitten we daar allebei te juichen, hij van opluchting dat hij zich niet belachelijk maakte en ik omdat hij zo opgelucht was... denk ik opeens, maar hoe ververs je zo’n piemeltje eigenlijk?!
Ik hou jullie nog wel op de hoogte!
Tiamo heeft ons laaaaaaaaaaaaaaaaaang laten wachten! 13 dagen ging ik overtijd en de dag voor ik zou ingeleid worden ben ik bevallen. Mijn bevalling? die kende zowat een miljoen valse starts, elke keer begonnen de weeen en viel alles weer stil... erg frustrerend allemaal.
Uiteindelijk, op 11 April, om 5 uur ’s ochtends na een woelige nacht, vertrokken we naar het ziekenhuis met weeen om de vier minuten en nogal wat slijm- en bloedverlies. Daar aangekomen kon ik niet meer stappen dus racete m’n man me met een rolwagen over de parking, we dachten namelijk dat dat beebje er elk moment ging uitvallen!
(Met de geboorte van ons dochtertje stapte ik het halve ziekenhuis nog door met 9 cm ontsluiting, en nu kon ik al niet meer stappen dus...)
Maar... wat bleek? Nog maar 4 cm ontsluiting! Helemaal ontmoedigd (en pijnlijk) zette ik me aan het opvangen van de weeen. De gyn kwam binnen en zei ons dat hij om 8 uur de vliezen zou komen breken, om de boel wat sneller te doen verlopen.
Ik vroeg de vroedvrouw of het bad beschikbaar was, maar er was juist iemand bevallen en ze waren de boel nog op orde aan het brengen.
De weeen zo opvangen vond ik erg zwaar en ik werd bij elke wee heel misselijk (hoewel ik gelukkig niet heb moeten overgeven).
20 minuutjes later kon ik dan eindelijk het bad in... aaah wat een opluchting! En niet lang daarna kreeg ik dus al lichtjes persdrang. De vroedvrouw kwam binnen en het bleek dat ik 8 cm ontsluiting had. "Nog eventjes en je mag persen" en ze was al weer weg. Ze was nog maar net de deur uit toen de persdrang heel hevig werd en het niet persen heel moeilijk werd! Ik gilde en wrong mezelf in allerlei bochten om maar niet te persen en trok ondertussen wild aan het belletje. De vroedvrouw onderzocht me weer en... volledige ontsluiting! Na vier keer persen was onze zoon er... zonder scheuren of knip! Tien minuutjes later kwam er een verbijsterde gyneacoloog binnenvallen... "nu al?" De bevalling begon dus om 05.30u, om 08.12u ben ik bevallen en rond 13.00u waren we weer thuis.
Zusje was ongelooflijk schattig... ze liep de kamer binnen en zei "baby!", kwam hem een kusje geven en liep regelrecht naar haar kamer om haar slaapschaap te halen, dat ze lekker bij hem neerlegde!
We zijn zo blij met onze (b)engeltjes!
 |  |
 |  |
Mijn banners:
