Hallo allemaal,

Ik zal me eerst even voorstellen, mijn naam is Chantal en ik ben nu 34 jaar oud. Toen ik 23 was zijn we begonnen om zwanger te raken, maar waar we niet bij stil hadden gestaan, is dat dat wel eens erg lang kon gaan duren...

in 2000 was het eindelijk raak.. en nog spontaan ook! Wat waren we blij.. alles verliep voorspoedig, zonder noemenswaardige kwaaltjes en we waren helemaal voorbereid op de komst van ons kleintje, totdat moederdag 2001 aanbrak.... op het toilet zag ik dat er slijm in mijn slipje zat en in paniek hebben we de dokter gebeld! Die deed er nog vrij luchtig over, maar kon even later met de doppler geen hartje vinden en we moesten dus naar de gyn. En dan krijg je vreselijk nieuws..... zo rond de 28 weken was ons kleintje gestopt met leven! Onze wereld stortte in!! De volgende dag moesten we terug naar het ziekenhuis wegens weeenactiviteit en eind van de dag werd ons mooie jongetje geboren. Een oorzaak is er niet gevonden, gewoon domme pech dus volgens de artsen..

Tot onze blijdschap (en een beetje hulp van de gyn) bleek ik exact een jaar later weer zwanger!  En hoewel het een angstige tijd was ging het allemaal hartstikke goed! Tot ik met 35 weken werd opgenomen omdat mijn bloeddruk ineens aan de hoge kant was... de opname was uit voorzorg, puur vanwege de voorgeschiedenis, gelukkig maar, want een dag later op 7 januari, kreeg ik een acute eclampsie, ik weet hier zelf niks meer van omdat ik buiten bewustzijn was, en heb maar kleine flarden meegekregen, jammer genoeg was het voor mijn man een erg enge tijd omdat zowel ik als de kleine kantje boord lagen!

Gelukkig liep alles goed af en werd Marijn geboren, weliswaar met een groeiachterstand (hij woog 1900 gr) maar hij deed het geweldig! Ik knapte weer goed op en mocht maandagochtend een week later weer naar huis....

Voor even helaas, want toen we hem een dag later opzochten in zijn couveuse voelde ik me niet zo goed! We zijn naar huis gegaan en hebben toch de dokter laten komen die (ondanks alle klassieke symptomen) vond dat het lag aan de nasleep van de bevalling, helaas toen we op eigen initiatief toch naar de eerste hulp gingen bleek ik als gevolg van de bevalling een hartinfarct te hebben.... er was iets losgeschoten door de eclampsie en dat is gaan dwalen!

Dus weer voor mijn man de angst of het allemaal goed zou aflopen... gelukkig wel, en na 2 weken mocht ik weer naar huis, een dag of 2 later mochten we de kleine ophalen en konden we eindelijk gaan genieten!!

We hebben het aan de artsen overgelaten of het verstandig was om nog een keer zwanger te worden, maar toen we groen licht kregen een jaar later zijn we gelijk aan de slag gegaan...

Jammer genoeg (hoewel ik nu blijkbaar wel makkelijker zwanger raakte) resulteerde dat tot 4 keer toe in een miskraam, steeds rond de 6 a 8 weken!

En nu...... we hebben besloten dat dit de laatste keer zou zijn, ondanks de afloop, maar blijkbaar is het ons toch nog een keer gegund, want ik ben nu alweer ruim 12 weken en voel me verder toch wel goed!

Ik sta goed onder controle, maar elke echo is toch weer afzien, en als 'ie dan goed blijkt te zijn is het weer een enorme opluchting! Ik zal pas echt gerust zijn als ik de kleine in mijn armen heb, maar tot die tijd doe ik mijn best er toch van te genieten.......!