Ik ben Annick (28jaar) en ben gehuwd met Ludwig (36jaar), wij wonen in Tielt-Winge (België).
Wij zijn gehuwd op 10 november 2000 en al vrij snel wisten we dat we kindjes wilden. We moesten er ook niet te lang mee wachten want Ludwig is een paar jaartjes ouder.
In het voorjaar van 2001 beslissen we om ervoor te gaan. Elke maand hopen dat we zwanger zouden zijn, maar het verliep allemaal minder vlot dan dat we gehoopt hadden. We waren er ook wat te veel met bezig denk ik. Op een gegeven moment heb ik het een beetje van me af kunnen zetten en dan plots tijdens onze vakantie in Tunesië ben ik zwanger geworden. Negen maanden later is ons zoontje Robin geboren op 2 maart 2003. De bevalling was zeer vlot gegaan, ik voelde zaterdagavond wel iets in mijn buik maar wist niet dat dit weeën waren. Toen ik in bed lag en op de klok zag dat ik alle vijf minuten zoiets voelde dacht ik dat het wel eens weeën konden zijn maar het deed helemaal geen pijn. Iets na middernacht zijn we aangekomen in het ziekenhuis en om 03.57 uur is Robin geboren. Hij woog 3.170 kg en was 48 cm groot. Onze droom was werkelijkheid geworden.
In oktober van 2003 besloten we om voor een tweede kindje te gaan. We wilden graag twee kindjes kort na elkaar en als het even lang ging duren om zwanger te worden moesten we er maar tijdig aan beginnen. Amper drie maanden later was ik terug zwanger. Veel sneller dan we gedacht hadden maar zo gingen de kindjes veel aan elkaar hebben. Het was een probleemloze zwangerschap en op 37 weken en 3 dagen is ons tweede zoontje Sam geboren. Zijn geboortedatum is 20 oktober 2004, hij woog 3.860kg en was 51 cm groot. De bevalling was minder vlot als bij Robin. ’s Nachts kreeg ik weer weeën, nu wist ik wat het was en zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen had ik goede weeën die elkaar goed opvolgden. Maar plots viel het wat stil, de weeën kwamen onregelmatiger en waren minder sterk. Daarom was er besloten om mijn vliezen te breken, dit gaf vele goede weeën maar deze stopten weer na een tijdje. Toen is er gesart met medicatie om de weeën op te drijven en dan om 12u58 is Sam geboren.
En dan plots, heel onverwacht bleek ik terug zwanger te zijn, het overviel ons en we wisten niet goed hoe we dit gingen plaatsen in ons leven. We hadden ons leven eigenlijk opgemaakt met twee kinderen, ons huis was er trouwens ook niet op voorzien. Bij de gynaecoloog kregen we opnieuw een slag in ons gezicht. Het waren twee vruchtjes, hier hadden we zeker niet aangedacht. Hoe gingen we dit aanpakken? Maar helaas is een vruchtje bij 9 weken afgestorven maar we waren heel blij dat één vruchtje het toch gehaald had. En zo is ons Stientje geboren op 13 augustus 2006 om 17u58. Zij woog 3.560kg en was 51 cm groot, een goed gewicht en lengte want ze is een goede drie weken te vroeg geboren. Tijdens de zwangerschap hadden we nu wat meer probleempjes dan bij de jongens. Zo hebben we een vruchtwaterpunctie moeten laten doen, een heel stresserende periode maar ook had ik zwangerschapsdiabetes ontwikkeld en moest ik goed op mijn voeding letten. Ook de bevalling was de zwaarste van de drie. Het was eigenlijk juist hetzelfde senario als met Sam alleen dat de ontsluiting niet wou vorderen. De reden hiervoor was dat Stien scheef zat met haar hoofdje en de druk van het hoofdje niet goed zat en daarom de ontsluiting niet vooruit ging. Na ongeveer 16 uur op het verloskwartier te zijn hebben ze het hoofdje van Stien inwendig kunnen draaien. Dit was helemaal geen lachertje, ondertussen was mijn epidurale verdoving ook uitgewerkt. Eens het hoofdje was rechtgezet ging ik van 6 cm ontsluiting naar 10cm in nog geen vijf minuten tijd. En nog geen vijf minuten later was ons derde wondertje geboren.
Oorspronkelijk wou ik geen verdoving omdat ik echt wou voelen hoe het aanvoeld om een kindje op te wereld te zetten. En ik heb het gevoeld en daar ben ik heel blij om.
Wij zijn gehuwd op 10 november 2000 en al vrij snel wisten we dat we kindjes wilden. We moesten er ook niet te lang mee wachten want Ludwig is een paar jaartjes ouder.
In het voorjaar van 2001 beslissen we om ervoor te gaan. Elke maand hopen dat we zwanger zouden zijn, maar het verliep allemaal minder vlot dan dat we gehoopt hadden. We waren er ook wat te veel met bezig denk ik. Op een gegeven moment heb ik het een beetje van me af kunnen zetten en dan plots tijdens onze vakantie in Tunesië ben ik zwanger geworden. Negen maanden later is ons zoontje Robin geboren op 2 maart 2003. De bevalling was zeer vlot gegaan, ik voelde zaterdagavond wel iets in mijn buik maar wist niet dat dit weeën waren. Toen ik in bed lag en op de klok zag dat ik alle vijf minuten zoiets voelde dacht ik dat het wel eens weeën konden zijn maar het deed helemaal geen pijn. Iets na middernacht zijn we aangekomen in het ziekenhuis en om 03.57 uur is Robin geboren. Hij woog 3.170 kg en was 48 cm groot. Onze droom was werkelijkheid geworden.
In oktober van 2003 besloten we om voor een tweede kindje te gaan. We wilden graag twee kindjes kort na elkaar en als het even lang ging duren om zwanger te worden moesten we er maar tijdig aan beginnen. Amper drie maanden later was ik terug zwanger. Veel sneller dan we gedacht hadden maar zo gingen de kindjes veel aan elkaar hebben. Het was een probleemloze zwangerschap en op 37 weken en 3 dagen is ons tweede zoontje Sam geboren. Zijn geboortedatum is 20 oktober 2004, hij woog 3.860kg en was 51 cm groot. De bevalling was minder vlot als bij Robin. ’s Nachts kreeg ik weer weeën, nu wist ik wat het was en zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen had ik goede weeën die elkaar goed opvolgden. Maar plots viel het wat stil, de weeën kwamen onregelmatiger en waren minder sterk. Daarom was er besloten om mijn vliezen te breken, dit gaf vele goede weeën maar deze stopten weer na een tijdje. Toen is er gesart met medicatie om de weeën op te drijven en dan om 12u58 is Sam geboren.
En dan plots, heel onverwacht bleek ik terug zwanger te zijn, het overviel ons en we wisten niet goed hoe we dit gingen plaatsen in ons leven. We hadden ons leven eigenlijk opgemaakt met twee kinderen, ons huis was er trouwens ook niet op voorzien. Bij de gynaecoloog kregen we opnieuw een slag in ons gezicht. Het waren twee vruchtjes, hier hadden we zeker niet aangedacht. Hoe gingen we dit aanpakken? Maar helaas is een vruchtje bij 9 weken afgestorven maar we waren heel blij dat één vruchtje het toch gehaald had. En zo is ons Stientje geboren op 13 augustus 2006 om 17u58. Zij woog 3.560kg en was 51 cm groot, een goed gewicht en lengte want ze is een goede drie weken te vroeg geboren. Tijdens de zwangerschap hadden we nu wat meer probleempjes dan bij de jongens. Zo hebben we een vruchtwaterpunctie moeten laten doen, een heel stresserende periode maar ook had ik zwangerschapsdiabetes ontwikkeld en moest ik goed op mijn voeding letten. Ook de bevalling was de zwaarste van de drie. Het was eigenlijk juist hetzelfde senario als met Sam alleen dat de ontsluiting niet wou vorderen. De reden hiervoor was dat Stien scheef zat met haar hoofdje en de druk van het hoofdje niet goed zat en daarom de ontsluiting niet vooruit ging. Na ongeveer 16 uur op het verloskwartier te zijn hebben ze het hoofdje van Stien inwendig kunnen draaien. Dit was helemaal geen lachertje, ondertussen was mijn epidurale verdoving ook uitgewerkt. Eens het hoofdje was rechtgezet ging ik van 6 cm ontsluiting naar 10cm in nog geen vijf minuten tijd. En nog geen vijf minuten later was ons derde wondertje geboren.
Oorspronkelijk wou ik geen verdoving omdat ik echt wou voelen hoe het aanvoeld om een kindje op te wereld te zetten. En ik heb het gevoeld en daar ben ik heel blij om.
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
Mijn banners:
