Augustus 2006 - na onze 'allerlaatste' rugzakvakantie stoppen we met de pil en gaan we voor een kindje!

Eind september 2006: positieve test!!! Maar vaag streepje, 3 testen later en nog steeds zeeeeer vaag streepje.

Begin oktober 2006: dokter bevestigt zwangerschap dmv van bloedtest. Nu is het zeker...WE ZIJN IN VERWACHTING!

Begin november 2007: bezoek gyne, baby wordt verwacht op 10 juni 2007.

Januari 2007: We verwachten een dochter! Helaas voor oma die enkel dochters en kleindochters krijgt....

April 2007: met het goede weer, begin ik op te zwellen, het zal wel nog maar eens een zwangerschapskwaaltje erbij zijn...

Begin juni 2007: Vervanggyne (de mijne is op vakantie) merkt niet dat ik zeeeer veel water ophoudt, bloeddruk te hoog is en vindt mijn verhoogde eiwitwaarde geen indicator. Ik voel me goed en ga naar huis. Die avond wel barstende hoofdpijn.

Half juni 2007: Mjn eigen gyne ziet onmiddelijk dat ik er niet zo goed (lees opgezwollen) uitzie. Daarbij komt dat de baby niet zoveel vruchtwater meer heeft. Ik moet onmiddelijk aan de monitor en mijn bloed wordt getrokken. 's Avonds laat bel ik voor de uitslag: verhoogde waarde. De volgende dag zal ik ingeleid worden. Veel slaap kan ik door de zenuwen niet vatten.

15 juni 2007: Aangezien ik nog geen verweking heb wordt op één uur een vaginale pil gezet. Ik mag naar huis en om 16.00h moet ik terugkomen. Geen resultaat, 2de pil wordt gezet en als ik 's avonds op controle kom is er nog steeds geen verandering. Ik mag thuis gaan 'slapen'...

16 juni 2007:Om 6 uur zijn we terug met ons valiesje in de kliniek. Nog alijd heb ik geen opening, noch verweking. Er wordt nog een pil gezet. We mogen wat gaan rondwandelen in de buurt van de kliniek. Aangezien we vlakbij wonen, gaan we thuis nog eventjes ontbijten. Om 11.00h moeten we ons opnieuw melden. Nog steeds geen verandering. Er wordt dan maar een infuus gezet om de weeën op te wekken. Door mijn waterophoping is het niet zo eenvoudig om een goede ader te vinden om te prikken.  De dosis wordt geleidelijk aan opgedreven.En we wachten.... en we wachten. Maar weinig wee en nog minder opening! Om 16.00h wordt de toestand met onze gyne besproken. We mogen kiezen: ofwel forceren ze de bevalling en worden mijn vliezen gebroken, ofwel wordt ik gestript, mag ik naar huis en moeten we hopen dat die nacht de weeën doorzetten. We nemen de 2de optie. Ik heb nu al slaaptekort en voor de gezondheid van onze baby willen we zo 'natuurlijk' mogelijk bevallen. Er is nu al zoveel weeopwekker in mijn lijf gespoten... Eenmaal thuis beginnen de weeën langzamerhand op te komen. S' avonds om 23.00h moeten we terugkomen ter controle.De weeeën zijn helaas terug weggezakt. Onderweg naar het ziekenhuis verlies ik water. Ondanks dit en het feit dat de hartslag van onze kleine meid geregeld zakt, worden we door de vroedvrouw van wacht toch opnieuw naar huis gestuurd. Na 2 uurtjes slapen krijg ik om het kwartier een kleine wee, die niet echt doorzet...

17 juni 2007: Om 7 uur worden we opnieuw in de kliniek verwacht. Ik heb opening!!!! Joepie! Helaas maar één centimeter... Opnieuw wordt naar een ader gezocht en wordt een infuus met opwekkers geplaatst. Tegen de middag beginnen de weeën pijnlijker te worden, maar mijn opening blijft op 4 cm steken. Om de verschrikkelijke rugweeën op te vangen probeer ik alle truken die ik heb geleerd in de prenatale cursus. Op de bal, tegen de muur en uiteindelijk in bad. Maar niets helpt. Mijn vriend is schitterend, bij elke wee knijp ik zijn hand blauw. Rond 14.30h volgen de weeën elkaar in een razend tempo op. Ik krijg 15 seconden adempauze tussen 2 weeën in. Na 3 dagen inleiding ben ik uitgeput en aangezien ik denk dat ik nog maar 4 cm opening heb, wil ik NU DIRECT  een epidurale. De anesthesist komt erbij en terwijl ik twee rugweeën opvang wordt de naald gestoken. Pompje vergeten... zo terug... de vroedvrouw voelt nog even hoe het nu staat met mijn opening. Er is vordering en hoe!!!! Na een weeënstorm van een half uur heb ik blijkbaar 5 cm opening bijgekregen. Ik wordt naar de bevallingskamer gereden en kom in de gang de anesthesist nog tegen. Te laat!!! Bij een tweede bestel ik gegarandeerd 3 dagen op voorhand een epidurale. Die rugweeën: NOOIT MEER!

Na een uitputtingslag van 3 dagen wordt om 15.30 h onze kleine meid uiteindelijk geboren. De bevalling zelf liep (gelukkig) vlot en wat het persen betreft bleek ik een natuurtalent te zijn!

Door de zwangerschapsvergiftiging is BABETTE maar een klein ding van 2,700 kg en 47,5 cm voor 41 weken zwangerschap. Maar ze is een sterk konijn en haar apgarscore is uitstekend.