Hey allemaal,

ik ben Martine, 26 jaar. Op 6 augustus 2005 ben ik gehuwd met mijn ventje Hans. Wij hebben in Munsterbilzen een huis gebouwd en zijn in december 2006 verhuisd.

Na 4 maanden proberen, was er op 8 juli 06 een positieve zwangerschapstest. Ons geluk kon niet meer stuk. Onze eerste spruit mochten wij verwachten op 15 maart 07.
Jongen of meisje? We wouden het niet weten, een grote verrassing voor iedereen dus.

Na een vrij vlotte zwangerschap, brak dan op 11 maart de grote dag aan.
zondag 11-03-2007: de hele nacht weeen gehad om het kwartier, rond half 7 slijmprop verloren en rond 7 uur mijn water gebroken. Toen hebben we ons rustig klaargemaakt en zijn we rond half 9 ’s morgens naar het ziekenhuis vertrokken. Ik had 3 cm, maar de weeen waren te zwak, dus opwekkers gekregen. Om half 4 epidurale gekregen want was doodop, hele nacht niet geslapen en heel pijnlijke rugweeen. En dan uiteindelijk om half 8 ’s avonds ziet onze eerste spruit het daglicht

Wij zijn nu de erg trotse ouders van een flinke zoon, Michiel. Bij de geboorte woog hij 3.555 gr en is 52 cm. Alles is aanwezig en hij is kerngezond..

13 juli 07 op vakantie vertrokken naar italië met ons zoontje van 4 maanden. Ik moest mijn regels de 14de krijgen en ze bleven weg. 16 juli een test gekocht en die was positief. Allebei dolgelukkig. Vandaag 25 juli (op de verjaardag van mijne man) de uitslag van het bloedonderzoek gekregen en nu is het 100% zeker, wij krijgen in maart 2008 een 2de kindje.

Ondertussen is het nog 4 weken tot de uitgetelde datum. Heb vrij veel last van mijn rug ondertussen en ook zwangerschapsdiabetes, maar voor de rest gaat het goed. Het begint wel heel erg te kriebelen, want we weten niet wat het gaat worden en beginnen toch heel erg nieuwsgierig te worden. Vorige keer had ik ook een heel sterk voorgevoel dat het een jongen ging worden, dit heb ik dit keer absoluut niet, kan het echt niet zeggen, dus hele grote verrassing ...