Hoi allemaal! Ik ben Sally 28 jaar ik werk als kleuterjuf. Mijn vriend en ik zijn al bijna 8 jaar samen. Tijd om er dus eens aan te beginnen. Het kriebelde al langer, maar ik wou altijd afwachten op meer werkzekerheid. Tot een collega die moeilijk zwanger raakt, me zei: "Niet wachten er voor gaan! Je weet maar nooit..." Gelijk heeft ze! Want kinderen krijg je dus echt niet vanzelf! MIJN POGINGEN VOOR EEN EERSTE RONDE : 28 dagen Ik had voordien steeds een cyclus van 24 dagen. De natuur is al met mijn voeten aan het spelen... Begint al goed ... op 15 aug. = moederkesdag. Balen zeg! TWEEDE RONDE : overtijd! (vroege mk) En ik zie lichte streepjes... 1 dag voor NOD getest: een licht streepje?! Op de dag: 2 x lichter streepje. 2 dagen na NOD: weer een licht streepje! Tja, die lichte streepjes maken mij heel onzeker, tellen die nu of niet? Ze verschijnen ook pas bij rond 7 à 10 minuten. Tegenvaller: op de laatste test was het streepje helemaal niet duidelijker dan op de eerste test. Integendeel! Bloedtest op 14 september: hcg 11 = veel te weinig 15 september, na 3 dagen overtijd. DERDE RONDE: zwanger, missed abortion van 8 weken De menstruatie zet goed door, cyclus is eigenlijk dezelfde als vorige maand. Terug NOD op de 12de. Vorige maand had ik mijn temperatuur genomen, gewoon voor mezelf om te weten wanneer de eisprong geweest was. Deze keer ga ik ook alles netjes opschrijven in een curve, zoals het moet. Pfff, ik snap er niets meer van! Mijn temp. stijgt helemaal niet, en de eisprong zal wel al voorbij zijn. Ik ben eeeuuchhh ... helemaal niet meer slijmerig... Ik hoop er dus helemaal niet meer op deze maand. NOD nadert maar denk dat ze al komst zijn. ’k heb ook vervelende steekjes en vreemd ambetant gevoel in de onderbuik. Alles ligt waarschijnlijk nog overhoop daarbeneden... door die vroege miskraam. OOPS!!! VERKEERD INGESCHAT! Test positief op 15 oktober 2006. En gelijk ook al een beetje misselijk. 16 oktober 2006: bloed laten testen: hcg 296 op 4 weken en 2 dagen. 17 oktober 2006: op school gaan vertellen... Ik ben als kleuterleidster moederschapsbedreigd, dus dat wordt afscheid nemen en thuisblijven.... 24 oktober 2006: mijn papa is jarig, en dus hebben we het thuis al ’vertelt’. Hij kreeg een slabbetje met daarop: ’opa is mijn grootste sponser’ en daarbij een hoop subito-lotjes... hihi. Het duurde wel heel lang eer ze het doorhadden, mijn moeder helemaal van haar melk... 29 oktober 2006: schoonmoeder is jarig. Zij krijgt ook zo’n pakje. Benieuwd of zij het vlugger doorheeft... (ja dus) 9 november 2006: 1ste afspraak met de gyn. Wel 1 weekje minder ver dan ik dacht, maar alles in orde! Het is er maar één. (Oef!) De papa was verrast dat het hartje al zo goed klopt, dat had hij nog niet verwacht, en ik vertel hem ook niet alles, hij moet het zelf maar opzoeken... 27 november 2006: Tja, ik had zo al een voorgevoel. Bij de tweede echo bleek dat het hartje al was gestopt met kloppen op 8 weken en 1 dag. (Ik was toen 9 weken en 5 dagen) Geen bloedverlies gehad maar de verschijnselen waren bij 8 weken echt al aan het verdwijnen, dus ik wist het eigenlijk al op voorhand. Al blijf je toch ergens nog hopen... ’t Is jammer, maar we moeten verder hé. 28 november 2006 : curettage. Hoewel ik hier eerst over twijfelde ben ik nu heel blij dat ik toch onmiddellijk voor een curettage heb gekozen. De verwerking is begonnen met het bloedverlies, zo’n 3 dagen erna. ’k Heb de gyn al vertelt hoe content ik ben, dat het zo proper is gedaan. Daar moest hij erg om lachten. "Dacht je dat we er een smosboel van gingen maken?" Hihi... Tja, ik ben een lachebekje maar heb wel degelijk veel verdriet... Na onderzoek bleek het normaal zwangerschapsweefel, moet ik daar nu blij om zijn of niet? Nu zoek ik de schuld weer bij mezelf... (Teveel warme badjes, of waren het die groentjes tussen mijn panos-smoske... ) Onbezorgd zwanger zijn zal er nooit meer bij horen... VIERDE RONDE: (1ste ronde na mk) 44 dagen ja, ik blijf mijn ronde’s gewoon doortellen. We gaan er onmiddellijk weer voor gaan. Niet dat ik denk dat het gaat lukken. Maar ik wil het wel proberen... Benieuwd wanneer mijn eisprong nu gaat zijn... ’t Is niks geworden hoewel we op de juiste dagen ons best hebben gedaan. Toch opgelucht dat er zeker één ’propere’ ronde na de curettage is. op 11 januari 2007 VIJFDE RONDE onzeker en heel bang zwanger (2de ronde na mk) Mijn ongi lijkt heel normaal, oef! Mijn nieuwe nod is op mijn verjaardag 8 februari! We zullen dus maar extra ons best doen. Hopelijk een mooi verjaardagsgeschenk. Na de eisprong stijgt de temp. erg mooi! Na enkele dagen zelfs tot 37,1° Waauw! Quid-historiek 5 februari 2007: 3 dagen voor nod: negatief 9 februari 2007: 1 dag na nod: zeeeer licht streepje, bijna niet te zien, maar in het daglicht staat het er wel! 11 februari 2007: 3 dagen na nod: een duidelijke streep binnen de twee minuten. JOEPIE!!!! 12 februari 2007: 4 dagen na nod, een bloeding en een keelontsteking, ’k voel me vreslijk! Huisarts wil geen bloedtest doen en stuurt me naar huis met een voorschrift aspirine en antibiotica. ’s Middags superhoge koorts, zo ziek. Naar spoed gereden want ik hield het echt niet meer uit! (Van de pijn en de stress..) Ik kon niets meer doorslikken zo erg! Aan de baxter gelegen en bloedtest gevraagd. hcg 426. Dus toch niet zo slecht! Goed aan mijn buikje laten voelen, want ik ben doodsbang voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. (En voor een echo is het nog veel te vroeg.) In het ziekenhuis denken ze toch ook eerder aan een innestellingsbloeding (om me gerust te stellen misschien?) Het bloeden is uiteindelijk toch niet hevig, maar natuurlijk veel te veel naar mijn goesting. Nu heel bang afwachten dus. 23 februari 2007 : 1ste echo. Lekker vroeg, normaal zou ik 6 weken en 1 dagje zijn, maar dat ben ik dus niet. Er was een mooi dooierzakje met een klein vruchtje te zien. Maar geen flikkerend hartje... Nog te vroeg... Volgende week terugkomen en ondertussen veel geduld. Pffff... Ik pas mijn banner aan, ik ga er nu van uit dat die innestellingsbloeding mijn nod moet geweest zijn. Mijn regels hadden zich gewoon heel even vergist. Zou kunnen kloppen want normaal test ik toch lekker duidelijk voor of iets na mijn nod en dat was nu niet het geval... Het kan nog goedkomen, ik heb er toch nog een (bang) maar goed gevoel over. 28 februari 2007: terug naar de huisarts voor bloedtesten. Ze vroeg naar mijn kwaaltjes en dit leek allemaal redelijk positief ik kreeg dus ook de roze doos mee naar huis. Maar toen ik thuiskwam: bloedverlies! Hopla! Daar gaan we weer! Gelukkig mag ik om 5 uur bellen voor de hcg uitslag, dan zal ik het min of meer wel al weten. Uitslag : 42 516 Mm.. toch niet slecht!!! 5 maart 2007: Echodag, pfff... wat ben ik zenuwachtig! Sorry, maar ik geeft het maar 50% en ik voel me nu al schuldig om dit m’n kind onderschat.... We zullen zien.... Het hartje klopt en ik ben 7 weken en 2 dagen zwanger!!! Olé! Alles ziet er weer goed uit, maar ik ben ferm misselijk, ik kan geen eten rieken of zien! Beeuwk!!! Gyn vond dat wel er al snel weer waren... Tja, het eeste deel is redelijk makkelijk... nu nog zwanger blijven... 19 maart 2007: 9 weken zwanger en de leuke echo doet me weer zeven. We zagen het kindje al heel eventjes bewegen. Volgens de gyn is de kans dat het nu nog misgaat heel erg klein... Ik moet op dokterbevel positief gaan denken... Nu kunnen we het weer gaan vertellen bij onze ouders... De verrassing is natuurlijk iets minder groot dan vorige keer maar toch blijft het plezierig om te zien wie het snel doorheeft en wie niet... Deze keer duurde het bij de schoonouders wat langer... de kriekenvlaai is een blijkbaar een ongekende traditie. Mijn moeder had het wel al heel snel door... ze zag het aan mijn gezicht... 11 april 2007: De 12 weken echo... spannend! Tja, ik ben weer op van de zenuwen... Maar de gyn zag direct dat het goed was. Oef! Onze pruts bewoog weer hevig en had een prachtig profiel: neusbeentje, lipjes, beentjes... Wauw! Over de triple test hoeven we ons ook geen zorgen meer te maken: 1:10000 = zogoed als nihil! Supernieuws dus hé! Ondertussen ben ik ook (alweer) kotsmisselijk en moe. Ik slaap meer dan onze poes... Met momenten gaat het beter, maar dan heb ik weer last van hooikoorts. Niezen doet echt geen deugd voor de bekende bandenpijn! 9 mei 2007: misschien komen we nu zijn/haar geheimpje al te weten? In de eerste plaats zijn we supercontent om het hartje te horen kloppen, alles nog ok! En we weten het nu al! Maar we zwijgen tegen iedereen... We mogen een naam gaan zoeken, nu pas begin ik er in te geloven... we gaan echt een kindje krijgen! 16 mei 2007: voor het eerst voel ik beweging! Nee, dit zijn niet mijn darmen! Dag kindje van me!!! 6 juni 2007: 20 weken echo.

En het blijft maar goed gaan!  Super gewoon! 

HET BEVALLINGSVERHAAL:

BIEKE IS EEN FANTASTISCH KIND! Had ik het geweten, ik had er al veel eerder aan begonnen.   = hoe ouder ze is, hoe leuker het wordt!!!