Het begint eind 2005. We zijn net iets meer dan 2 jaar getrouwd en ik droomde al lang van een baby’tje. Ik was er dan 24 en het ventje net geen 30. Eindelijk was het ventje akkoord om aan kindjes te beginnen. Op 01/12/2005 stopte ik met mijn pil en we wachtten nog wat af om zeker alle restanten van deze pil kwijt te zijn en om mijn cyclus te laten normaliseren. Dus op 01/03/2006 was het eindelijk zover: ik begon met foliumzuur op aanraden van mijn huisarts en het klussen kan beginnen. Naïef als ik was, ging ik ervan uit dat ik de eerste maand direct zwanger zou zijn... Niet dus. Mijn cyclus bleef mooi 26 dagen aanhouden. De tweede maand was ik dan plots enkele dagen overtijd, maar dan na een cyclus van 33 dagen werd ik toch weer ongesteld, het begon met een beetje bruinverlies. Wat een teleurstelling! De volgende maanden werd ik steeds ongesteld op regelmatige basis, meestal was dit 26, 27 of soms eens 28 dagen. Ik begon mij zorgen te maken... Kon ik wel zwanger worden? Of was er iets mis met de zwemmers van het ventje aangezien hij cryptorchisme heeft? Mijn zwangerschapswens groeide maar verder. Op 01/08/2006 hadden wij onze eerste afspraak met de gynaecoloog, misschien wat vroeg na 5 maanden proberen, maar gezien ik mij echt zorgen begon te maken en gezien de uitzonderlijke situatie van het ventje, vond ik van niet. De vrouwelijke gynaecologe stelde ons gerust en ik was maar al te blij toen ze onmiddellijk enkele testen voorstelde om al een paar dingen te checken: hormonen in mijn bloed en de zwemmers. Begin augustus was ik dan op dag 30 ’s ochtends nog niet ongesteld en dan heb ik het gewaagd om een testje te doen. Dikke pech en grote teleurstelling: negatief en die avond werd ik ongesteld. Uiteindelijk bleek dat mijn hormonen in mijn cyclus normaal waren en ook die paar echo’s die de gynaecoloog heeft gedaan, waren goed. Ik heb een keer een blaasje met een eitje erin gezien, een andere keer konden we een mooi dikke slijmlaag in mijn baarmoeder zien en de derde keer zag ook alles er weer normaal uit. De grote geruststelling kwam er toen wij hoorden dat de twee stalen van het ventje ok waren. De beweeglijkheid en het aantal was goed, enkel de normale vorm was 10 en 11% waar het normaliter ongeveer 15% zou moeten zijn, maar ook dat was nog aanvaardbaar, dus wij konden met goede moed verder. De maanden gingen verder en iedere keer opnieuw was er die teleurstelling. Het leek zelf alsof mijn cyclus verlengde, want het was nu al 29 tot 30 dagen! Ik wilde het eens anders proberen en wij gingen ten rade bij een homeopaat. Dit was begin oktober 2006. Hij gaf ons goeie moed met sepia voor mij en clematis erecta voor ’t ventje (dit zijn kleine suikerbolletjes waar een natuurlijke vloeistof is opgedaan). Hij schikte dat het op één, maximum 2 maanden zo gelukt zijn. Want, zei hij, soms is het eerste een miskraam. Maar het lukte niet. Ik werd het dan stilltjes aan beu en liet op aanraden van de gynaecoloog (én de homeopaat) een hysterosalpingogram doen om te zien of mijn eileiders doorgankelijk zijn. En ook dit was goed: doorgankelijke eileiders en normale vorm van baarmoeder. En nog lukte het niet en keerden we terug naar de homeopaat. Dit keer kregen we androstim voor ’t ventje om de aanmaak van zijn zwemmers te stimuleren en moest hij meer vitamientjes eten. Ik kreeg Gelderse Roos in onsmakelijke druppeltjes voor de eerste 14 dagen van mijn cyclus en teunisbloemolie voor de laatste 14 dagen. Na 2, opnieuw niet gelukte, cyclussen kreeg ik plots na 19 cyclusdagen een hevige bloeding. Het plan was tot dan om op dag 23 een endometriumbiopsie te doen en hierna te beginnen met IUI, maar door die zeer korte cyclus heb ik dit afgebeld en wij terug naar de homeopaat. Stoppen met de slechte druppels, want misschien was dit een vroege miskraam of een zuivering van mijn baarmoeder. Volgens hem was het een goed teken en dus terug over naar sepia. Ondertussen bleef het ventje plichtsgetrouw zijn androstim pillen nemen, ook wat vitamientjes erbij en de strakke boxershorts had hij al lang afgezworen. Maar nu was ik de medische mallemolen beu en wilde ik een onbezorgde lente en zomer, dus zouden we pas na de zomer teruggaan voor die IUI. Ronde 13, het was ondertussen 16 februari 2007, en na 27 dagen was ik terug ongesteld! Op de duur word je zot van alle zwangere vrouwen rondom je, want net dan zijn je vriendinnen, collega’s en nichten zwanger! We kregen de uitslag van de proefcapacitatie van de zwemmers die was gevraagd om te zien of IUI kon doorgaan en weer waren de zwemmers ok. Maar plots was er een lichtpuntje, bij ronde 14 kreeg ik op dag 31 slechts enkele druppels bruinverlies en op dag 32 hetzelfde. Dus op dag 33 een testje gewaagd en ik kon het ventje verrassen met goed nieuws. Ik moest het niet zeggen want hij zag het al aan mijn gezicht. Diezelfde avond deed de huisarts een bloedtest en indien het Hcg meer dan 10 was, zou ik zwanger zijn. Maar de angst toen ik de ochtend nadien bruinverlies kreeg...! Pas ’s avonds kreeg ik de bevestiging dat mijn Hcg 57 was en dat ik echt zeker zwanger was! Kalmeer dan maar eens een vrouw die na 1 jaar bang afwachten overtijd is en plots bruinverlies heeft! De ochtend nadien stond ik weer bij de huisarts die mij probeerde gerust te stellen. Ze bevestigde nogmaals dat ik zwanger was, ondertussen al bijna 5 weken. Je wil dan wel blij zijn, zelfs euforisch, maar je durft niet en aangezien het zo pril is, kan je er enkel met je man over spreken. 2,5 dagen na de eerste bloedtest deed de huisarts opnieuw een test... Mijn Hcg was nu maar 24 meer en het was misgegaan. Een miskraam bij mijn eerste zwangerschap. Gelukkig (hoe contradictorisch!) kreeg ik de ochtend nadien hevige bloedingen en was ik ongesteld zodat ik geen curretage moest ondergaan. Een week na mijn miskraam heb ik dan nog een bloedtest moeten laten doen en toen bleek dat het Hcg nog niet genoeg gezakt was, heeft de gynaecolog een spoedecho gedaan om te zien of het zeker geen buitenbaarmoedelijke zwangerschap was, maar dit was niet het geval. De volgende bloedtest een dikke week nadien wees uit dat het Hcg uiteindelijk genoeg was gezakt, maar die eerste cyclus had ik wel nog wat last van heel licht bruinverlies en pijnlijke borsten. Toen ik dan na 24 dagen al terug ongesteld werd, waren deze klachtjes voorbij en konden we met een schone lei herbeginnen. Maar nu is het afwachten weer begonnen. Ik hou me recht aan de gedachte dat ik zeker zwanger kan worden, want ik ben het al eens geweest. En ik weet dat er vrouwen zijn onder ons die al veel langer wachten, wel: ik voor jullie en voor mezelf. Dat we eens zo’n klein wondertje mogen koesteren! Ronde 17: ik ben overtijd en het testje samen met mijn ventje geeft een dikke positieve streep! Dan maar mijn bloed laten testen en op woensdag 20/06/2007 krijg ik al de uitslag: mijn Hcg is nu 1689!!! Ik ben dus dik dik dik zwanger! Joepie!!! Op 10/07 onze eerste echo; ik hoop dat alles ok is... Maar in de nacht van 25 op 26/06 kreeg ik een beetje lichtbruin-verlies en op 28/06 de hele dag, wat nu? Maar na een telefoontje op vrijdag 29/06/2007 aan onze lieve huisarts, heeft zij onmiddellijk een afspraak met de gyn geregeld: de eerste echo dus en het hartje klopt!!! Onze Junior is nu 4,4 mm groot en 6 weken en 1 dag oud! Ik word dus echt mama en mijn lief ventje wordt papa!!! Nu maar hopen dat mijn 2 getijgerde katjes ook zo blij zullen zijn dat ze hun aandacht zullen moeten delen! Op dinsdag 10/07/2007 is het al tijd voor de tweede echo: ook nu is er een mooi hartje te zien en de groei zit op schema! Nu is ons kindje iets meer dan 14 mm groot... Dat lijkt klein, maar is al 3 keer zoveel als anderhalve week ervoor! Nu is het weer veel geduld hebben tot de volgende echo: 07/08/2007! Die echo was heel leuk: onze baby beweegt al veel en we kunnen de beentje, armpjes en handjes zelfs al zien!  De echo op 04/09/2007 is ook speciaal: we hebben het hartje van onze kleine junior gehoord! En op exact 17 weken heb ik voor 't eerst 'vlinders' gevoeld: ons beebje is aan het schoppen!  Nu begint de leuke tijd en ook de papa heeft de bewegingen al gevoeld.  Wij wachten nu op de volgende gynaecologencontrole op 04/10/2007!  Ondertussen nog een bloedtestje voor toxo enz: gelukkig allemaal ok.  Op de echo op 4/10/07 ziet onze junior er geweldig uit: alles zit erop en eraan dat er moet op en aan zijn!  Hij of zij (we weten het geslacht niet want we aan voor de verrassing) weegt nu al meer dan 300g.  En we zijn over de helft, kunnen we nu aftellen? Echo: 6/11: nu hebben we het gezichtje gezien van onze junior! Wat leuk, ondertussen is het gewicht van ons ukkie al 800 gram!  Op de echo van 27/11/2007 is een mooie, goed gegroeide baby te zien, en nu is het gewicht al 1200 gram!  Ook is ons kindje nu levensvatbaar, da's wel geruststellend. Op de echo van 28/12/2007 weegt onze baby 1900 gram en op de controle van 18/01/2008 is het gewicht van onze lieverd 2600 gram en de gyn verwacht een wolk van een baby van 3600 gram bij de geboorte!  Ik heb nog geen opening, dus alles ok.  Een korte controle op 01/02/2008 toont dat de baby nog steeds goed gegroeid is en is het al heel moeilijk om het gewicht te berekenen aan de hand van de metingen van hoofd/buik/been op de echo...

Ik ging dus gewoon op controle bij de gyn, ik was 39w en 2d... en ik hoopte nog zeker een dikke week van mijn buikje te kunnen genieten! Maar ik had al enkele dagen wat vochtverlies en de gyn deed een promtest: het was dus vruchtwater en de baby moest geboren worden!
Ik wilde dit nog niet, dus ja, ik was wat in de war, nog geen weeën of niets en ik wilde niet ingeleid worden.
Maar ik moest terugkomen met mijn koffer... De gyn van wacht die avond heeft mij een baxter met antibiotica gegeven voor het infectiegevaar omdat de vliezen niet meer intact waren en ik mocht nog 24u naar huis.
Maar door de promtest (met een lang wattenstokje aan de baarmoedermond voelen) was de slijmprop los en had ik ook al bloedverlies... De volgende ochtend om 08.00 uur had ik plots weeën die al om de 5 minuten kwamen, maar nog draaglijk.
Uiteindelijk ben ik om 11 uur in het ziekenhuis beland en om 14uur kon ik niet meer en kreeg ik een epidurale. Na enkele uren van weinig pijn, kreeg ik dan pijnlijke persweeën en om 19.23 is na enkele keren persen onze dochter LAURA geboren!
Maar zij had te veel bloed van mij meegekregen en ik te weinig, dus ik bloedarmoede en zij geel natuurlijk!
Ze moest op dag 1 dan al naar de neonatologie, en ik in paniek!!! Op de monitor zagen ze dat haar saturatie van zuurstof in haar slaap soms onder de 90 procent zakte en dat mag niet... Dus moest ze blijven en uiteindelijk onder de lamp, aan de monitor, veel bloedtesten (haar bloed was heel stroperig zodat dit moeilijk ging) en 2 dagen een infuus... Ik mocht gelukkig ook langer blijven om BV te geven, maar het was heel zwaar... Telkens om de paar uur mijzelf tot daar slepen (pijn en doodmoe) om haar te voeden.
Na 7 dagen moest ik naar huis, help zonder baby, maar op dag 8 mochten we haar meenemen.
Nu is haar bilirubine (de stof die haar geel maakt) nog wat gestegen, dus het is nog niet gedaan: ze moet veel drinken, dus veel aanleggen, mag niet lui worden (dan zit de stof in haar hersenen en dit is giftig) en moet zeker veel plassen. Ook moet ze nog regelmatig een hielprik ondergaan voor een nieuwe bloedtest en mijn lieve kleine dochter is al overprikt op haar handjes, voetjes, lies, oksel, zelfs in haar hoofdje!!!
Dus wij houden haar nu heel goed in het oog en hopen dat het geel snel weggaat, maar kleine beebjes hun lever (die dit moet afbreken) is nog niet goed ontwikkeld dus duurt dit zo lang... en ondertussen is dit voor mij fysiek erg zwaar door de pijn van de scheur, de vermoeidheid en de inspanning van de BV.
Ik ben dus snel van mijn roze wolk gevallen! Maar als ik haar gezichtje zie waarop soms een lachje komt, dan smelt ik helemaal en zou ik door een vuur gaan voor haar! Ook haar papa noemt haar 'zijn favorietje' en is helemaal verkocht vanaf dag 0!
Maar ondertussen ben ik heel erg dankbaar en hoop ik dat alles in orde blijft. Ook ik voor alle andere dames die ook zo’n wondertje wensen! Lizzy