Laat ik maar bij het begin beginnen.

Ik had een relatie met iemand die nu ruim 3,5 maand over is. Mijn ogen gingen eigenlijk pas open (dat de relatie niet goed zat) toen ik zwanger raakte. We waren wel steeds aan het oefenen zo gezegd terwijl dat het toen al nietgoed zat. Als ik ziek was en vroeg ofdat hij de afwas wilde doen was dat goed. Totdat ik een week later beneden kwam en het aanrecht bomvol stond...........dus met andere woorden kon ik alsnog de afwas doen. Dit is niet 1 x gebeurt maar meerdere malen. Of ik nou op een rustige manier hier wat van zei of boos werd dat maakte allemaal niet uit. In het begin konden we ook enorm goed praten....dit was met de tijd ook niet meer. Als ik vroeg wat is er dan was het elke x weer niks. En als hij sprak dan sprak hij niet meer op de manier zoals daarvoor. Je hebt praten en niks zeggen en je hebt praten en alles zeggen (dus echt met gevoel praten jezelf durven open te stellen naar de ander toe) Dit was er niet meer bij. Ondanks als ik hier wat van zei dan was dit allemaal niet waar. Wat mij enorm veel pijn deed. Dit gebeurde allemaal in oktober 2006 en later. In Januari kreeg ik heimwee maar wilde dit niet zo plompt verloren op tafel gooien dus ik dacht goed na over het feit hoe dat ik dit op een rustige en een normale manier op tafel kon leggen. Totdat ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ja ik was heel erg blij met de zwangerschap maar het was toch ook weer erg dubbel. Ben er op 16 februari achter gekomen.

Ik probeerde de heimwee te onderdrukken wat mij ook aardig lukte. Tja je bent zwanger voelt je op dat moment (ondanks alles) toch de gelukkigste vrouw op aarde en denkt dat het allemaal wel goed komt. De zwangerschap verliep echt heel mooi. Had alleen last van wat pijnlijke borsten en een hele enkele keer misselijk (niet noemenswaardig eigenlijk) Kortom ik had een heerlijke zwangerschap. Ik groeide echt heel snel terwijl dat er op de echo maar 1 kindje te zien was. Met  8 weken had ik al een behoorlijke buik. Bizar gewoon maar was er echt heel trots op. Totdat ik 20/04/07 aan het werk was stond s'ochtends al op met buikpijn maar dacht kan gewoon gaan werken. Die pijn werd steeds erger en erger ben ook ziek naar huis gegaan en kheb de rest van de dag niks meer gedaan dan af en toe is wat drinken pakken naar de wc gaan en op de bank liggen. En daar bleef het bij voor mij.  Zaterdags s'ochtends was ik al vroeg wakker en tja ik had zin dus we hadden gemeenschap. Na de gemeenschap verloor ik bloed oud bloed, dus ik schrok me rot en heb meteen de dokterswacht gebeld. Deze zeiden dat als ik nog een keer bloed zou verliezen ik dan nog is moest bellen en dan ook langs moest komen. Beneden gekomen om thee te zetten moest ik toch naar het toilet toe en ja hoor die keer verloor ik helder rood bloed. Dus meteen weer gebeld en langs gegaan. Zij konden helaas niks voor ons beteken moest alleen de verloskundige bellen en dit alles vertellen. Dus zo gezegd zo gedaan thuis gekomen en de verloskundige meteen gebeld die zei dat als het vloeien erger zou worden dat ik dan alsnog langs moest komen en anders s'maandags moest bellen. Het vloeien is niet erger geworden dit is het hele weekend zo gebleven zoals het begonnen was. S'maandags gebeld voor een afspraak kon dinsdags terecht. 24/04/07 de dag dat mn vader overleden was 11 jaar geleden zat ik met een rot gevoel en een knoop in mn maag. Wij naar de verloskunige echo kwam aan te pas en we zagen ons kindje daar liggen. Geen beweging geen hartslag ons kindje was overleden. De grond werd onder mn voeten weg geslagen. Ik zou op dat moment 13 weken en 2 dagen ver zijn en kreeg dus te horen dat ons kindje met 10 weken was overleden.

Ik kreeg zo wie zo de tijd om na te denken ofdat ik zo nog wel wilde blijven lopen. Ons kindje overleden en mn lichaam nog denken dat ik nog steeds zwanger was. Ik voelde me ook nog echt zwanger totdat moment toen voelde ik me plots helemaal leeg van binnen. Kon niet slapen liep steeds maar heen en weer liep maar te spoken snachts het ging niet meer. Ik wist het allemaal niet meer doet zo'n zeer. Ik heb de woensdag de verloskundige gebeld om een afspraak te laten maken bij de gyn. En konden daar al de donderdag naar toe. Donderdag 26/04/07 we zitten bij de gyn. en hij begint zo te vertellen eerst gezegd hoe rot dat tie het vond voor ons dat ons kindje was overleden. Hij vroeg ofdat ik zo wilde doorblijven lopen.....dat kon en dat wilde ik niet dit ivm dat het kleintje toch al een zieltje heeft gecreeerd. Dan kan ik u een pilletje voorschrijven zodat de miskraam toch nog in werking gaat. Mijn vraag daarop was meteen hoe groot is de kans dat ik dan alsnog gecureteerd moet worden? 10% kans dus ik zei meteen dan wil ik een curretage wil niet mijn kleintje in de pot vinden en kan het al helemaal niet over mn hart verdragen om de kleine door te spoelen. Dus zo gezegd zo gedaan ik zou een curretage krijgen met een ruggenprik maar eerst wilde de gyn nog even inwendig kijken met een echo. Dit gebeurde dus ook ,en hier uit kwam dus dat ik niet 1 kindje bij me droeg maar 2 kindjes. De 1 is met 9 weken overleden en de ander met 10 weken.

Een week later op 3 mei zijn de kindjes weg gehaald terwijl ik een roesje had gekregen. Doordat ik er 2 bij me droeg hebben ze me toch geen ruggenprik gegeven. In de tussen tijd voor de curritatie mocht ik niks doen en daarna ook nog niet. Mn ex die deed dus helemaal niks in huis het was of zijn moeder die mij hielp of mijn moeder. (mijn moeder is naar Friesland gehaald ivm dat ik geholpen moest gaan worden) Hij deed echt helemaal niks hij vond het allemaal wel prima zo. Een week na de curretage zijn we naar Zuid Holland gegaan naar mn moeder toe. Zijn zus was mee en zijn moeder was ook mee. Ik heb toen op tafel gegooid dat ik idd heimwee heb/had. Ik kon het opdat moment kwijt en ook verteld waarom ik er niet eerder mee was gekomen. Dit ivm dat ik zwanger was en niet weg wilde gaan ivm dat hij toch de vader van de kinderen was. Zegt meneer doodleuk dan gaan we naar Zuid Holland verhuizen terwijl hij nooit wat van hier moest hebben. We kwamen op de 1 of andere manier in gesprek over de kleintjes en meneer zegt gewoon van tja het is gebeurt klaar we gaan snel weer aan een nieuw kindje beginnen. Toen dacht ik dat ik gek werd. Niet veel langer daarna ben ik terug gekeerd naar Zuid Holland.  Ik kreeg continu de zwartepiet naar me toe gespeeld terwijl dat ik steeds eerlijk ben geweest en steeds wilde praten. Hij vind dat tie niks fout heeft gedaan. Terwijl hij zo sprak over zijn kindjes van ach (het brood was niet goed heb ik weggegooid en morgen koop ik weer een nieuw brood) Ik schijn ziek in mijn hoofd te zijn en ik schijn geen ruggengraat te hebben. Maar volgens vrienden en familieleden van mij heb ik juist wel een ruggengraat dit omdat ik weg ben gegaan bij hem. En ze hebben mij ook gezegd dat hij nagekeken moet worden dit in verband met wat hij heeft gezegd over zijn eigen kindjes. Ik heb het nu ook niet meer over onze kindjes maar over mijn kindjes.

Kheb 2 kleine gedichtjes voor hun die ik hier op de site neerzet. Ik had aan het einde van deze maand moeten bevallen van mijn 2 hummeltjes en het doet me zeer. Maar ik weet wel het is beter zo overal is een reden voor. Ook voor het overlijden van mn kindjes.