Hallo

Op 24/07 zijn wij de trots ouders geworden van een prachtig zoontje, Pablo Victor. Hij weegt 3.910 en is 52.5 cm groot. Wij zijn supertrots en gelukkig!

Bevallingsverhaal:

Op maandagavond (23/07) had ik een afspraak met gyn om de inleiding te bespreken. (ik was namelijk 10 agen overtijd). Op dat moment had ik 1.5 à 2 cm opening. Hij heeft de vliezen dan een beetje losgemaakt in de hoop dat het alsnog spontaan op gang zou komen. En ja hoor, dinsdagmorgen rond 6.30 kreeg ik lichte krampen, helemaal niet pijnlijk, ook niet regelmatig (soms om de 6 min, dan weer 10, dan weer 15 ..). Op die manier ben ik rustig in bed blijven liggen tot 8.00. Dan opgestaan, douche genomen, alles klaargemaakt en plots vanaf 9.00 had ik om de 3 à 4 minuten superpijnlijke weeën. Een beetje gehaast zodat ik uiteindelijk rond 10.00 in het ziekenhuis aankwam. (beetje problematisch, moest op de parking om de 3 minuten tegen een auto de weeën staan wegpuffen (wat een zicht), we waren dus beter vroeger vertrokken).
Om 10.15 lag ik aan de monitor in de arbeidskamer en had ik 4 cm ontsluiting. Vreselijk pijnlijk Heb dan geroepen (gebruld, gejammerd) om een epidurale, vroedvrouw is dan met veel tegenzin gyn gaan bellen om toestemming te vragen (ziekenuis stimuleert alles op natuurlijke wijze) en toen ze terugkwam ging ze even checken hoeveel opening ik had en dat bleek al 7 à 8 te zijn! Epidurale was dus niet meer mogelijk, nadat ik dan mijn ongenoegen heb laten blijken (lees: brullen, hoe een welopgevoede, beleefde vrouw in een "roepend oermens" kan veranderen ) hebben ze me naar het verloskwartier gereden. Ze probeerde me toen nog te overhalen in het bevallingsbad te gaan maar dat zag ik ook niet zitten. Jezus zeg, zo'n pijn, en dan nog even douchen, ingesmeerd worden van kop tot teen met isobetadine, bas die zn zwembroek moest aandoen enz, nee bedankt, ik kon amper praten van de pijn.
Gelukkig was het dan juist verandering van wacht (andere vroedvrouw) en dat was een verademing, een hele rustige lieve "madam" die mij veel meer lag en mij door de eigenlijke bevalling geleid heeft.
De gyn kwam toen even een kijkje nemen omdat ie om 12.30 een keizersnee gepland had en hij kwam even checken of ie die niet eerst kon uitvoeren. Na een onderzoek heeft ie dan maar dadelijk en wijselijk beslist dat ie best zou blijven. Ondertussen had ik zo goed als volledige ontsluiting (op een klein boordje na).
Overgestapt naar verlossingstafel en daar mocht ik dan beginnen persen, een kwartiertje later was onze zoon geboren!! Om 12.05! even, later was de nageboorte er en werd het kleine knipje gehecht (daar heb ik niks van gevoeld)

Dus, in een vlotte drie uurtjes was ons zoontje geboren, "kort maar krachtig", laat ons zeggen!

Daarna werd onze naakte Pablo Victor op mn blote borst gelegd, zonder enig onderzoek (buiten ademhaling), we werden naar mn kamer verplaatst en daar hebben ze ons 2 uur en 30 minuten laten genieten van ons kind. Zaalig, ongestoord, (niemand die binnenkwam) die eerste uurtjes, mn 2 mannetjes en ik. Dat is echt genieten!
Dan zijn ze gekomen om hem te meten en wegen (3.900 en 52.5 cm). Mn papa, broer, de meter en mn schoonbroer en schoonzusje zijn dan eventjes op bezoek gekomen. De dagen erna hebben we 55 mensen ontvangen in het ziekenhuis, best vermoeiend maar 's avonds konden we met zn tweetjes genieten van Pablo.