Mijn profiel

Ik ben Monique en ben 23 jaar. Ik woon samen mijn met vriend Henny, hij is 35 jaar. We wonen inmiddels al twee jaar samen als we besluiten dat het vertrouwen er 100% is voor een kindje.

Eind oktober 2006 kwam de doorslag om het spiraal te laten verwijderen, hier moesten we nog even mee wachten want hij zat vastgegroeid, dus moesten we een afspraak bij de gyneacoloog maken. Op 2 november 2006 is het spiraaltje verwijderd en kunnen we beginnen aan een heel erg spannende periode.

3 mei 2007 is de laatste menstruatie

2 juni 2007 is de test voor het eerst, maar wel heel duidelijk positief!!! Hoera we zijn zwanger!

Nu begint een prachtige periode, vol onzekerheid en angsten, maar vooral een periode vol geluk en mooie momenten.

1ste echo: 7 juli op 9 weken en 5 dagen: een prachtig kindje te zien die al lekker beweegt. 2.72 cm groot

2de echo: 28 juli op ruim 12 weken: nekplooimeting is goed, 1,5mm, verder is het kindje goed gegroeid, 5.98 cm groot.

3de echo: 25 september op 21 weken: Onze kleine ziet er goed uit, alles wordt gemeten en bekeken en de VK is erg tevreden over onze bambino. Alleen ligt ie heeeel erg lekker te slapen met de knietjes opgetrokken tegen de borstkas, dus de ruggewervel krijgen we niet gestrekt in beeld. Vandaar dat we volgende week nóg een keer mogen komen kijken...dat is natuurlijk erg leuk ... verder kon ze ons ook vertellen wat het geslacht is, maar dat houden we nog even voor onszelf tot aan de bevalling haha!

4de echo: 2 oktober op 22 weken: Echo ging dit keer prima uiteindelijk. We hebben alles goed kunnen meten en bekijken en t zag er prima uit allemaal. Het geslacht werd nogmaals bevestigd, dus daar kunnen we nu vrij zeker van zijn hihi! Als het goed is was dit de laatste echo tot aan de bevalling, dus vanaf nu alleen nog maar controlebezoekjes (die zijn trouwens ook altijd heel fijn!).

5de echo: 17 november op bijna 29 weken: 3d echo gehad vandaag. Mijn vriend gaf deze als verrassing aan mij, echt hartstikke lief van 'm!! Alles was perfect. het kindje is al in de goede houding gaan liggen, dat is lekker snel. Verder was ie 1279 gram en er zat al lekker wat vlees aan de kleine haha. Echt een hele mooie, geslaagde echo, waarbij we alles hebben kunnen uitlichten. Het gezichtje was prachtig, twee volle lipjes, een mooie neus en platte oortjes (ik had zelf vroeger erge flapoortjes, dus daar ben ik wel blij mee :-)) Je kon alles zien, gaapjes, oogjes wrijven, trappelen met de beentjes...echt heel bijzonder allemaal. We hebben ook een dvd meegekregen, dus nu kan ik mijn grote trots aan iedere geinteresseerde laten zien! Volgens mij ben ik verliefd op mijn baby haha!

6de echo: 31 december op 35 weken: we zouden geen echo meer horen te krijgen, maar omdat de kleine van ons in groei voorloopt wilde de VK graag een extra echo laten maken. We moesten hierna speciaal doorgestuurd worden naar een gynaecoloog, die constateerde dat de baby inderdaad ruim in groei op voor is, vooral het hoofdje is op 35 weken al groot genoeg voor iemand van bijna 40 weken. We hebben nu besloten dat als het kindje zich niet op natuurlijk manier aandient voor februari, dat we het dan gaan hebben over een keizersnede...anders zijn ze bang dat het kleintje niet meer door het baringskanaal gaat passen. We zullen afwachten wat dit voor ons betekent, maar eigenlijk ben ik nu best wel een beetje nerveus aan het worden! Als ons kleintje maar wel veilig ter wereld gaat komen....

7de echo: 16 januari op 37 weken: Vandaag zijn we gerustgesteld door de gyn. dat de baby zelf wel gegroeid is, alleen zijn hoofdje is inmiddels niet groter meer geworden en ligt goed laag al in mijn bekken. De kans op een goede natuurlijke bevalling is dus erg groot en wij zijn heel positief! De kleine is nu zo'n 3456 gram (met een marge van een pond) dus die groeit lekker. Verder is alles in orde en hoeven we niet meer terug te komen voor een echo...alleen nog maar controles door de verloskundige. We zijn trots op ons kindje!

13 februari 2008 om 3.54uur: Kay is geboren!

Hij weegt 3600 gram en is gelukkig helemaal gezond en prachtig mooi!

De bevalling is supervlot verlopen: op dinsdagavond gingen we naar bed. Om 22.15 schrik ik wakker: mijn water is gebroken. We bellen de VK die zegt dat ze over een uurtje zal komen, ze moet eerst even een stagiaire ophalen. Om 22.40 beginnen de eerste weeen. Eerst heel rustig en ik denk nog...hmm dit kan ik best hebben. Als de VK komt rond 23.30 heb ik reeds 2 cm ontsluiting. De weeen komen al wat heftiger, rond de 3 minuten, en worden al pijnlijker. Ze zegt dat ze rond drie uur terug zal komen om bij mij te kijken, waarna ze weer vertrekt. Rond 0.00 zit er geen pauze meer tussen de weeen in en krijs ik het uit van de pijn. Mijn vriend belt de verloskunige om te zeggen dat het niet meer gaat. Ze komt terug om 0.30 en ik heb al 4cm inmiddels. We meoten direct naar het ziekenhuis. Daar aangekomen na een helse rit heb ik om 1.30 al 6 cm en ik weet niet meer waar ik het moet zoeken van de pijn en schreeuw om een verdoving (die ik uiteraard niet krijg hahah). Ik begin over te geven en vraag me af of elke vrouw dit uberhaupt kan doorstaan. Om 2.00 7cm en  om 2.50 denk ik dat ik moet poepen: wat blijkt, ik heb al persdrang en een ruime 9 cm ontsluiting. Ik mag gaan persen!!!  Na 45 minuten persen werk ik mijn kleine mannetje met al mijn oerkracht naar buiten! Hoera! Kay is gezond en beeldschoon! Zelf heb ik tot ieders grote verbazing geen hechtigen nodig...wat op zich heel bijzonder is gezien het feit dat alles zo enorm snel is gegaan. Om 4.15 komt de nageboorte en om 4.45 ga ik douchen, waarna we naar huis gaan mét een gevulde maxicosi: APETROTS!