Hallo allemaal en welkom op 'ons profiel'.

Mijn naam is Jenne, en samen met mijn lieve man Robin zijn we de trotse ouders van 2 prachtige dochters Roos en Yinthe. Het is voor ons beiden alweer een hele tijd terug toen voor ons het 'babygeluk' begon. Ik werd al snel na onze bruiloft zwanger van ons eerste kindje. Op 28 juni ben ik toen na een zeer makkelijke en kortdurige bevalling van 6 uur en 25 minuten bevallen van ons eerstje kindje, een kerngezonde dochter Roos Valerie. Het leven met een kindje had zo zijn voor en tegens, maar we genoten met volle teugen van Roos. Het eerste jaar na de geboorte van Roos moest ik er niet aan denken om nog eens zwanger te zijn, laat staan nog eens te bevallen. Robin wou het liefst zo snel mogelijk meer kinderen. Toch hebben we uiteindelijk na nog eventjes te hebbben gewacht gekozen voor een tweede kindje, dat vonden we wel net zo leuk voor Roos en natuurlijk ook voor ons zelf. En na eventjes wachten raakte ik weer zwanger, alleen begon deze zwangersschap al minder plezierig als die van Roos. Ik was nu erg vaak misselijk, moe en voelde me iedere dag weer brak. Pas 's avonds kreeg ik weer de energie om iets te ondernemen en voelde ik me vaak beter dan overdag. Gelukkig heb ik na de derde maand geen last meer gehad van deze kwaaltjes. Het beroerd zijn kon me weinig schelen, we kregen er immers iets moois voor terug. Toch ging de tweede zwangersschap alsmaar niet over rozen. Tijdens de vierde maand kreeg ik onverwachts bloedverlies. Iets waar ik bij de eerste zwangersschap ook wel last van gehad heb, maar minder erg. Ik moest een onderzoek ondergaan en daar kwam net als bij de eerste zwangersschap uit dat het bloedverlies geen kwaad zou kunnen doen, het had te maken met een kleine afwijking van de baarmoeder. Niks om ons zorgen over te maken werd ons verteld. Toch bleef ik er best onzeker over, want je hoopt toch dat alles daarbinnen functioneert zoals het hoort te functioneren. Ik probeerde er maar zo min mogelijk bij stil te staan en te genieten van de zwangersschap, voor zover ik ervan kon genieten. Tot en met 11 januari ging het beter, ik voelde me top en ging heerlijk de feestdagen in. Na de feestdagen, op 11 januari, voelde ik me ineens een stuk minder toen ik wakker werd. Ik was ontzettend moe, had een enorm zeurend gevoel in mijn buik en ook mijn rug leek wel oververmoeid te zijn. Tijd voor wat rust dacht ik, want de laatste tijd had ik mezelf weinig rust gegund. Rond de middag werd het zeurende gevoel in mijn buik wat minder, dus ben ik weer de keuken in gegaan om bezig te gaan met wat hapjes te maken voor die avond. Er zouden wat vrienden van ons langskomen. Eenmaal 's avonds voelde ik me steeds minder worden. Ik besloot om op bed te gaan liggen en de verloskundige voor alle zekerheid eventjes te bellen. Volgens haar kon het allemaal geen kwaad en moest ik maar veel rust houden, als ik me de volgende dag nog hetzelfde zou voelen of erger zou worden moesten we haar direct bellen. De visite vertrok en kort daarna ging het fout, er gingen steken door mijn buik en de rest van mijn lichaam voelde ook erg beroerd aan. We hebben nog een uurtje afgewacht en zijn daarna, toen de pijn toch nog weer erger werd, meteen de verloskundige gaan bellen. Ze is direct naar ons toegekomen en daarna is alles erg snel gegaan. Het ging met mij erg slecht, en ook de baby werd minder. Per ambulance zijn we richting het ziekenhuis vertrokken, en eenmaal in het ziekenhuis werd die nacht met spoed om 4:36 29 weken te vroeg ons dochtertje Yinthe Veroniek geboren. De oorzaak van de hele gebeurtenis bleek een geloste placenta te zijn, waarvan vroeggeboorte een gevolg is. Die nacht zijn we zelf erg geschrokken. Ik was hartstikke uitgeput, en samen met mijn man ook erg verslagen. We voelden ons machteloos om het feit dat we maar moesten toekijken hoe ons veels te vroeg geboren kindje lag te vechten voor haar leven. Achteraf gezien mogen we van geluk spreken dat we op tijd de verloskundige gebeld hebben, als we langer hadden gewacht was de kans groot geweest dat ons kindje niet meer levend ter wereld zou zijn gekomen. Yinthe lag wekenlang op de afdeling Neonatologie. Ik krabbelde zelf stukje bij beetje op. De bevalling verwerken maakte daar ook deel van uit. Verder speelde het herstellen de grootste rol bij mij, want door de keizersnede kon ik vrij weinig zo kort na de bevalling. Soms was dat best lastig, ik had mijn rust namelijk hard nodig en sliep veel overdag terwijl er ook voor onze oudste dochter Roos gezorgd moest worden. Roos kon gelukkig vaak terecht bij mijn ouders en schoonouders, iedereen was gelukkig wel bereid om een hand uit te steken en ons er doorheen te slepen. Na wekenlang in spanning en blijdschap te hebben geleefd, was er dan eindelijk ook het moment dat we onze kleine Yinthe mee naar huis mochten nemen. Ik was weer een beetje opgeknapt, dus was in staat om Yinthe te kunnen verzorgen. Heel fijn om dan toch eindelijk met je complete gezinnetje thuis te zijn, en al helemaal heerlijk was het dat Yinthe het hardstikke goed deed ondanks haar vroeggeboorte. Inmiddels ben ik zwanger van ons derde kindje, een dochter. Het was een moeilijke beslissing om voor deze zwangersschap te kiezen, maar we zijn erg blij dat we binnenkort weer de trotse ouders van een dochter mogen worden! De angst voor de bevalling is bij mij wel aanwezig, ik doe het rustig aan nu en ben erg alert. Het is nog de vraag of ik met een keizersnede zal bevallen, of dat alles spontaan en natuurlijk zal gaan. Maar daar gaan we ons verder geen zorgen over maken, we kiezen de beste manier. En als die beste manier op dat moment een keizersnede is, dan nemen we daar maar genoegen mee. Als ons kindje maar gezond en niet al te vroeg ter wereld komt. We gaan nu nog eventjes genieten van de zwangersschap voor zover dat kan, en nu maar wachten tot 'de grote dag'!

Liefs, Jenne

Liefs, Jenne.