Hallo,

Ik ben Poukie, 34 jaar jong, getrouwd sinds september 2006 (we kennen elkaar wel al sinds 1998) en sinds december 2006 gaan we voor ons eerste kindje.

De reden waarom we zo laat aan kinderen begonnen zijn is grotendeels gewongen. Ik heb de ziekte van Crohn en omdat dat maar niet onder controle geraakte (ook niet na een operatie) moesten we onze kinderwens maar wat uitstellen. En eindelijk, na 7 jaar altijd maar "neen, 't is nog niet gunstig" gehoord te hebben, kregen we nu wél positief advies.  Dus sinds december 2006 gooide ik m'n pil weg en "gingen we ervoor"

Ik wil nog wel effe toelichten dat we gedurende die 7 jaar wel een leuke en mooie tijd gehad hebben hoor. We maakten vele reizen, gingen veel uit, hebben een huisje gekocht en verbouwd, hondje afgericht, ... kortom: 't was geen verloren tijd hoor. (Maar tóch ontbrak er iets aan.)

Na een paar maanden geen succes te hebben geboekt, besloten we om eens een bezoekje te brengen aan onze gyn. Wat bleek? Ik had geen eisprong. Dan maar een Clomid kuur en ja hoor, in september was het dan zover. Al een paar dagen vóór ik m'n regels moest krijgen had ik een raar gevoel. Nu ja,dat had ik wel elke maand hoor, maar deze keer was het toch ietsje anders. Mijn man had direct door dat ik zwanger was, maar ik wou het nog niet geloven. Toen ik één dag voor mijn regels zeker 10 keer had overgeven besloot ik de test te doen die mijn man al twee dagen geleden voor me had gekocht. Met een kloppend hartje ikke naar de badkamer...en ja hoor, er verscheen een tweede streep. Een mooi kruis op de zwangerschapstest.

We hebben die nacht geen oog dicht gedaan. Een hele nacht lagen we te lachen en al verder te dromen. Zaaaaalog. Best moeilijk om's anderendags het niet van de daken te schreeuwen. 's avonds ben ik meteen naar de gyn gegaan om een bloedstaeltje te laten nemen en dan maar wachten hé. Dindag hadden we dean eindelijk het resultaat: "mevrouw, u bent zwanger. Proficiat" klonk het door de telefoon.

De ochtendmisselijkheid begon bij mij rond 14h en duurde tot een gat in de nacht. Gelukkig was dit fenomeen voorbij een paar dagen voor we met verlof vertrokken. Het was een zaaaalige cruise. De laatste met z'n tweetjes. We hebben genoten voor drie en we werden ginder natuurlijk in de watten gelegd toen we vertelden dat we mama en papa gingen worden :-)

Terug thuis was het wat minder met me gesteld. Ongelooflijk veel nek -en schouder pijn. Diagnose: een hernia in de nek. Niet zo'n goed nieuws, zeker niet als je geen pijnstillers mag nemen. Ik heb dus een paar maanden plat gelegen en werd een beetje opgelapt met kiné, accupunctuur en electro ananlyses. En het heeft geholpen; De pijn is draaglijk en ik kan weer uit de voeten (beperkt weliswaar, maar da's al een hele vooruitgang)

Met de zwangerschap verloopt het goed, gelukkig maar.
Een paar keer werd het wel spannend. Op 6 december moest ik een vruchtwaterpunctie laten uitvoeren omdat de resulaten van de triple-test zeer ongunstig waren. (1/50) Met een bang hartje wij naar Leuven. We werden er zeer goed opgevangen en alles werd zeer goed met ons besproken. De punctie op zich viel best mee, achteraf wel wat pijn gehad, maar al bij al waren de moeilijkste momenten het wachten op de resulaten. Op 11 december kregen we eindelijk het verlossende telefoontje dat alles goed was. Wat een opluchting.

Op 21 januari mocht ik mijn werk terug hervatten (wegens die hernia) en ik was super blij dat ik terug kon gaan werken (geloof het of niet) Maar 's middags ben ik stomweg gevallen in de cafetaria en had me teug bezeerd. Niet al te erg gelukkig maar. 's woensdags had ik dan plots bloedverlies. Ik ben dan maar meteen naar de gyn gereden. Gelukkig ook nu weer vals alarm, maar ik mocht niet meer vallen.

En een paar weken geleden had ik veel vochtverlies dat de gyn het nodig vond me effe in het ziekenhuis te laten onderzoeken of het geen vruchtwater was. Oef, ook nu weer vals alarm.

Buiten de "normale" kwalen (zere onderrug, zure oprispingen, constipatie, tamelijk veel kilootjes bijj, slapelozenachten, ...) mag ik zeker niet klagen, ook al wordt het fysiek en mentaal soms zwaar. De "beloning" zal eens zo leuk zijn. Gelukig heb ik een fantastische man die me door dik en dun steunt en al evenveel boeken over zwangerschap heeft verslonden als ikzelf!

Ondertussen zijn we al aan het aftellen. Nog amper 11 weekjes en we zullen onze kleine spruit kunnen knuffelen. We kijken er zooooo naar uit.

En ondertussen is onze kleine meid er al ....

We waren "uitgerekend" voor 22 mei, eenkeizersnede voorzien voor 13 mei, maar daar besliste onze meid anders over.

Op maandagavond 5 mei werd ik onwel en had hevige krampen.Ik dacht dat het wel iets met de warme van de afgelopen dagen te maken had en ook het feit dat ik al een paar nachten heel slecht geslapen had. Maar om op safe te spelen zijn mijn man en ik toch even langs de materniteit geweest voor een snelle checkup.

De monitor vertoonde al heel veel activiteit. Omdat het vast stond dat de geboorte via eenkeizersnede moest gebeuren hebben ze mij daar gehouedn om het risico op eenspoed-keizersnede te vermijden. Gans de naht hebbnze mij goed on het oog gehouden en ' morgens om 7h30 zijn ze met mij naar de operatie kamer gereden. Om 08h40 zag ons kleine meisje voor het eerst het levenslicht. De gevoelens dat er door me heen gingen zijn onbeschrijflijk. Je hoort het dikwijls vertellen en dan denk je: tja, dat moet mooi zijn. Maar als je het zelf ervaart, is dit onbeschrijflijk.  Wat ik heel erg jammer vond is dat ik ze maar enkele seconden kon zien en dan was het mijn man die meteen met haar naar de kamer mocht. Ik moest terug "opgelapt" worden. Dat was een minder fijne ervaring. Kwa pijn op dat moment voel je niet veel, maar 't is een akelige ervaring omdat je bij bewustzijn bent terwijl je daar toch met je hele buik open ligt en er twee chirurgen aan je staan de frutselen.

Wat was ik blij zeg dat ik tegen de middag eindelijk naar mijn kamer mocht. Eindelijk mijn dochtertje dicht tegen me aan kon voelen.

De borstvoeding kwam heel moeilijk op gang. Maar op dag drie ukte het me dan toch en drinken dat ons Emmaatje deed. Mijn geluk kon niet op.

Het herstel van de operatie verliep vrij vlot, tot mijn grote positieve verbazing, want op dag twee kon ik mijn bed al uit en dag drie heb ik alleen gedoucht.

Ondertussen zijn we nu twee weken thuis en het verloopt prima. Nog even zoeken naar een routine, maar we genieten alle drie van elk moment. 't is gewoon zaaaaaaalig mama te zijn