Hallo allemaal,  

Mijn naam is Evy, verpleegkundige, en ben getrouwd met Christof. In november word ik 27 jaar. Samen met onze poezebeesten, Zorba en Bo, wonen we in Vlaams Brabant. In februari 2007 besliste we te stoppen met de pil. Tijd voor de volgende stap in ons leven: kindjes...

Op 15 juli 2008 zijn we de trotse ouders geworden van een klein prinsje: Mauro! Mauro woog bij zijn geboorte 3kg940 en was toen 50,5 cm groot.

Mauro's geboorte is erg vlot verlopen. Maandagavond 14 juli kreeg ik harde buiken die regelmatig terugkwamen. Ik wist niet goed of dit nu het begin was en dus ben ik tegen 11u nog een relaxerend badje gaan nemen. Maar het bad deed eigelijk niets, de harde buiken bleven ookal werden ze niet erger. Ik heb me dan nog terug voor de televisie gezet en nog de rest van een film gekeken die bezig was. Rond Middernacht zijn we gaan slapen, geen idee dat ik uiteindelijk maar een half uurtje in mijn bedje zou liggen.

Ik kon mijn draai niet vinden in bed en de harde buiken werden pijnlijker. Op dat moment wist ik het 'De bevalling is begonnen'. Ik ben dan opgestaan en heb mijn ventje wijselijk laten slapen. Rondgelopen in de living en keuken en ondertussen de weeën wegblazen. Om 3u kwamen de weeën al snel opeen en ze hielden ook langer aan. Toen ben ik mijn man gaan wakker maken. Een halfuur later waren we in het ziekenhuis.

Ik had 3cmopening en de baarmoederhals was helemaal verstreken. Even aan de monitor om te zien hoe de baby het deed en de vroedvrouw zei dat het al redelijk zware weeën waren (tja, dat had ik ook al door anders had ik nog wel wat langer gewacht om binnen te gaan :) ) Om 6u is mijn water gebroken en had ik ook 6cm opening.  Vanaf dat moment heb ik een epidurale gevraagd maar uiteindelijk heb ik die pas gehad om kwart voor 8 bij 8cm opening. Om 10u kreeg ik 'groen licht' om naar het verloskwartier te gaan en 22 minuten later werd Mauro geboren.

Het moment dat hij op mijn buik lag en ik hem eindelijk kan vastpakken en knuffelen is echt onbeschrijflijk!!! En ze zeggen wel eens 'mijn kind, mooi kind'... wel, het klopt 100% :) 

Mauro... Je hebt onze mooiste droom vervult. We zullen je zo goed mogelijk leiden in het leven en een bijzondere ster zal over je waken... 

We hebben ook nog een klein engeltje, Eline* genaamd. Eline* is op 13 weken zwangerschap geboren. Op mijn 12 weken echo zagen ze dat er iets ernstig mis was en we werden doorgestuurd naar Het UZ Leuven. Na een vruchtwaterpunctie en DNA onderzoeken, kregen we na enkele dagen het bericht dat ons kindje het syndroom van Turner had. Turnerkindjes zijn altijd meisjes. Ze had teveel afwijkingen om te kunnen overleven in mijn buik. We hebben dan de zwaartse beslissing moeten nemen en de zwangerschap stop gezet. Het is heel zwaar om zoiets de rest van ons leven mee te dragen. Maar Eline* is en was ons eerste kindje, ookal hebben we haar nooit mogen kennen. Ze zal eeuwig in onze gedachten zijn en ik mis haar nog elke dag... 

Eline*, mijn kleine meisje, je bezorgde ons 13 schitterende weken van intens geluk. Je zal blijven stralen in onze gedachten en als de helderste ster aan de hemel...  We hielden van je van de start... Het is een groot gemis om je nooit te kennen, maar de herrindering aan je zal voor eeuwig blijven... Kusje van mama en papa

Ergens,

ontastbaar ver,

schittert dierbaar

een kleine ster.

Die zal heel goed weten,

dat wij haar nooit vergeten.

Schitter maar,

lieve kleine ster,

straal maar zacht,

zoals een sterretje behoort

tot de nacht...

--------------------------------------------------------------------------------------------