Ja dus maar het is wel ietsje anders verlopen dan ik verwacht had. Ondanks mijn endometriose en vele onderzoeken, behandelingen en operatie ben ik toch zwanger. Mijn zoontje wordt verwacht halverwege september.

Arjen heeft bij de geboorte na  een moeilijk moment iedereens hart veroverd.  Mijn vriend vond de bevalling erg vermoeiend. In de zetel zitten en eten is dan ook erg vermoeiend.  Maar toen hij ons zoontje in zijn armen kreeg wilde hij hem niet meer lossen. De vroedvrouw mocht hem niet in zijn bedje leggen.  

Papa en zoon zijn twee handen op een buik. Papa neemt Arjen overal mee als het maar een beetje mogelijk is. Samen tegen mama is hun motto.

Ongeloofelijk maar zaterdag had ik een licht positieve zwangerschapstest.  Maandag bloed laten nemen en we zijn zwanger.  Het is allemaal wel nog pril maar Arjen wordt grote broer. Jammergenoeg zit ik met een buikgriep en een hernia.

Op 3 juni kreeg ik de eerste echo, was toch even spannend. Maar er was een duidelijke hartslag.

Ondertussen zijn we augustus. De zwangerschap verloopt goed. De rugpijn blijft jammergenoeg. Het ene moment wel erger dan het andere maar we proberen zoveel mogelijk te genieten. Graag hadden we het geslacht van ons babytje geweten maar het besliste er anders over. De beentje goed opgetrokken zodat we niets konden zien. Dus wordt het wachten tot in september bij de volgende echo.