het wordt nu toch eens stilaan tijd dat ik mijn profiel eens aanpas...

 ik ben dus 26 jaar oud, sinds vorig jaar getrouwd met mijn man die ik al 7 jaar doodgraag zie en we verwachten ons eerste kindje op 1 dec.

 Ik wist al van jongs af dat ik mama wou worden, maar had nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou zijn...

begin november 2006 gestopt met pil en roken. Wel nog even opgelet om niet zwanger te worden zodat ik deftig kon ontpillen. begonnen met foliumzuur, bloed laten trekken voor toxo en cmv en rubella. ze hadden me wijsgemaakt dat het gemakkelijk een jaar kon duren om zwanger te worden dus vanaf februari niet echt meer opgelet, en natuurlijk was het bij ons van de eerste keer "raak". was wel even in paniek want er stonden toen al serieuze verouwingen gepland en was zeker niet voorzien dat we in december al terug in ons huis zouden kunnen. nu ja, het zal wel moeten nu! na een week waren we aan het idee gewend, maar plots liep het mis. op een nacht kreeg ik hevige krampen en toen ik naar het toilet ging ben ik flauw gevallen van de pijn. na een half uurtje zweten en afzien van de pijn toch terug in bed geraakt en volgende dag gaan werken. 's avonds toch maar even snel naar de dokter om alles te checken. ze was er niet gerust op en stuurde me direct door naar spoed voor echo. Op echo natuurlijk nog niks te zien want was nog maar 4 weken zwanger. ze dachten meteen dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had en hebben me direct daar gehouden voor de nacht. het gevoel dat je dan krijgt is allesoverheersend! de volgende dag nog meer onderzoeken en na aandringen toch naar huis gemogen op voorwaarde dat ik na 11 dagen terug echo zou laten maken. na elf dagen echo en jawel hoor; een kloppend hartje op de plaats waar het moest!! vanaf toen heb ik beseft dat het allemaal niet uitmaakt of je kindje iets vroeger komt dan je wil, zolang het gezond is is er wel een oplossing voor alles.

 we zijn nu 25 weken ver en de kleine schopt me elke ochtend wakker; een zalig gevoel dat ik waarschijnlijk nog ga missen eens ik niet meer zwanger zal zijn. ach,ik denk dat ik me daar wel over zal kunnen zetten, want dan ben ik trotse mama!

Hey,  

wat gaat de tijd snel zeg, we zitten ondertussen aan de 35 weken! En jawel, wie had het ooit gedacht; volgende week verhuizen we terug naar ons huisje. er is nog veel werk, maar houd een zwangere maar eens uit haar huis! Met de zwangerschap loopt alles gesmeerd, begin nu wel wat trager en vermoeider te worden, maar tja, dat nemen we er nog maar eens bij zeker... Dinsdag 6 nov nog eens op controle, ben benieuwd of hij al ingedaald is, maar denk van wel. Zo, ik ga nu verder mijn valiesje inpakken zodat die tenminste al klaar staat, je weet maar nooit met dat kindje van ons...

Hier zijn we dan weer. Ons klein wondertje is geboren op 28nov 2007!

Ik moest 27nov op controle en dacht al wel dat ik beetjes vruchtwater verloor, maar was niet zeker. Ze hebben me dan aan de monitor gelegd en een testje gedaan. Ik bleek inderdaad al wat vruchtwater te verliezen en bovendien verminderde Lucas zijn hartslag ineens tot 70! Er stonden direct drie mensen aan mijn bed, want die hartslag was echt niet goed. Ik moest onmiddellijk daar blijven, antibiotica krijgen en heel de avond monitor en woensdagochtend zouden ze me inleiden. Gelukkig stabiliseerde zijn hartslag vrij snel en was voor de rest alles ok. Die nacht heb ik natuurlijk geen oog dicht gedaan, want de volgende dag zou mijn prinsje er eindelijk zijn!! Ze zouden het om 8u inleiden, en ik zat natuurlijk al van 6u klaar op mijn bed te wachten!!! Om 8u stipt een baxter gekregen, en even gechekt, zat al aan 3cm. De weeën kwamen ineens zeer snel (om de minuut) en ook zeer hevig. Rond 10u hebben ze de vliezen volledig gebroken en heb dan toch maar een epidurale gevraagd. Rond 11u werkte die en zat ik aan 5cm. Rond 13u nog eens gechekt, maar zat nog maar aan een goeie 6cm... Het zou zeker nog drie uur duren zeiden ze. Nou, dat dat was dan toch buiten Lucas gerekend! Om 13.45u kreeg ik hevige pijn terwijl ik daarvoor echt NIKS meer voelde door de epidurale. Ik dacht dat mijn blaas vol was en dat ik daardoor zo'n pijn had. Toen ze die leeggemaakt hadden kreeg ik nog meer pijn en na onderzoek bleek dat ik volledige ontsluiting had en direct zou bevallen!! Het moment dat ze dat zeggen is zo raar geweest. Ik lag letterlijk  te huilen van de pijn, maar ook van opluchting omdat het nu niet lang meer zou duren voor ik kleine Lucas kon vasthouden! Ik ben beginnen persen om 14u, maar omdat zijn hartslag plots weer daalde heeft ze even moeten helpen met de vacuümpomp voor het laatste stukje. Om 14.28u was hij er dan! Wat een opluchting om dat kleine wezentje al huilend op je buik te hebben. Toen de pediater me zei dat alles ok was zijn de sluizen pas echt open gegaan! Ik heb gehuild als een klein kind, puur van geluk! We zijn nu zo'n tien dagen verder en we lopen nog steeds op wolkjes! Lucas is een super brave baby die flink eet, slaapt en vooral graag zijn pamper vol doet! De bevalling was achteraf gezien echt een fluitje van een cent (behalve dan dat laatste stukje toen Lucas besloot dat hij er nu wel echt uit wou).  Ik hoop maar dat onze lieve zoon gezond en gelukkig groot mag worden, wij gaan er alleszins ons best voor doen!

Het is nu 28 maart 2008 en Lucas is intussen 4 maand oud. Hij kreeg tot vorige week volledig bv maar omdat ik te weinig melk begon te produceren(of hij te veel vraagt..) heb ik hem nu wat extra flesvoeding bij gegeven. Sindsdien is hij super happy en slaapt hij 's nachts als een roos! Sinds twee weken grijpt hij naar zijn speeltjes, hij lacht veel en vertelt hele verhalen!! We zijn zelfs al aan het dromen van een tweede spruit, maar gaan toch nog eerst effe volledig genieten van dit kleine wondertje.