23 februari heb ik mijn spiraaltje eruit laten halen. We zijn nu serieus toe aan kinderen. Met we bedoel ik, mijn vriend en ik. We zijn nu twee jaar bij elkaar en we wonen met onze beide katten, twee konijnen en twee muizen in buurt met allemaal jonge gezinnen. Het is leuk om al die moeders met hun kinderwagens rond te zien rijden en dan begint enorm te kriebelen bij mij.

21 maart ben ik weer voor het eerst geworden nadat ik het spiraaltje had laten verwijderen. Nu mogen we gaan klussen. We hebben ons voorgenomen om het gewoon op zijn beloop te laten gaan (dit vind ik wel makkelijker gezegd dan gedaan, ik wil zo graag...) Ik heb ondertussen stiekem ovulatietesten gekocht, al had ik mij zo voorgenomen om dit niet te doen. Heb er nu al een paar gebruikt maar de vruchtbare periode zit er nog niet aan te komen. Het nadeel is dat ik een hele onregelmatige cyclus heb, al is het wel nog binnen de normen van een "normale" cyclus. Maar ik ben dus veel te bang om de vruchtbare periode te missen. Ik heb nu wel besloten dat ik miss toch maar de digitale ovulatietesten van clearblue ga gebruiken. Want die vage streepjes op de goedkope ovu-testen maken mij helemaal nerveus Ondertussen weet ik dat ik heel onregelmatig menstrueer ik heb achtereenvolgens 30 dagen, 32 dagen en 40 dagen gehad. De laatste periode was een enorme teleurstelling. Ik was er van overtuigd dat ik zwanger was. Niet dus.

9 juli Nadat ik weer op 38 dagen zat en nog steeds niet getest had heb ik besloten om toch een gokje te wagen. En ja hoor ik ben zwanger. Ik ben echt superblij en hoop dat alles goed gaat verlopen. Ik heb meteen de huisarts en de verloskunidge gebeld. Omdat ik zo onregelmatig menstrueer mag ik 31 juli naar de verloskundige en krijg ik meteen een echo zodat we het aantal weken kunnen bepalen. O wat is dit allemaal spannend. 15 juli vorige week had ik nog stevige krampen, nu merk ik weinig. Ja ik ben erg winderig en mijn borsten doen soms pijn maar verder, niet veel. Af en toe twijfel ik of ik wel echt zwanger ben. Maar dan kijk ik op de test en dan weet ik wel beter. Gisteren hebben we het de opa’s en oma’s van beide kanten vertelt. Die waren ook heel blij natuurlijk.

31 juli. Vandaag ben ik bij de verloskundige geweest. Na een gesprekje, het wegen (werd ik niet blij van ;D) en de bloeddruk opmeten, kreeg ik mijn tweede echo. De eerste had ik een twee weken geleden gehad omdat ik dacht dat er wat mis was. Toen bleek gelukkig dat alles goed was, het vruchtje was 0,5 cm en er was al een klein beetje hartactie te zien. Bij de tweede echo was het vruchtje al 1,6 cm en was het hartje heel druk aan het kloppen. Een hele geruststelling dus. Ik bleek zelfs al verder te zijn dan dat ik zelf dacht. Op 8 maart ben ik uitgerekent. Dat is de verjaardag van mijn moeder!!! Over een paar weken heb ik de derde en voorlopig de laatste echo. Dit is op 29 augustus. Ik kijk er nu al naar uit.

29 augustus Ik ben samen met mijn moeder  naar de verloskundige geweest. Het was echt super. Het beebje was goed te zien. Hij zwaaide zelfs naar ons. Verder was hij echt superactief en was al druk bezig met rek en strek oefeningen. Heel leuk dus. Wat jammer dat je niet elke dag even kunt kijken.

12 september Nou ik heb toch nog een echo gehad. Ik had namelijk bloedverlies (zoveel als een menstruatie) dus dat was behoorlijk schrikken. Bij de echo bleek gelukkig dat er niks mis was. Waarschijnlijk kwam het bloedverlies van een geknapt adertje. De verloskundige kon mij vertellen dat mijn placenta wat aan de lage kant lag, waardoor je gauwer een bloeding kon krijgen.

26 september Alles was goed bij de verloskundige. Jammer genoeg geen echo. Maar het hartje was duidelijk te horen. De verloskundige was tevreden over hoe mijn baarmoeder gegroeid was. Hij zit nu net onder mijn navel.

24 oktober Vandaag heb ik de screeningsecho gehad. Alles zag er gelukkig goed uit. Alleen kon ze me niet vertellen of het bloed op de juiste manier rondgepompt werd omdat de baby nogal diep in de buik ligt (wat ze niet allemaal kunnen zien). Wel zagen we duidelijk de vier kamers en was er op de echo geen gat in de wanden van het hart te zien. Dat was een hele geruststelling. Alles zat er op en er aan twee handen en twee voetjes met alle tenen en vingers. De niertjes zag je zitten en het leek zelfs of de kleine op zijn duim aan het zuigen was. Zo schattig!!! Ook was de kleine goed gegroeid. Hij lag zelfs een week voor op schema. Het geslacht weten we nu ook. Ik hoefde het niet perse te weten, maar mijn vriend was erg nieuwsgierg. We krijgen een jongen. Nu hebben we dus nog geen naam bedacht voor een jongen. We waren het alleen eens geworden over een meisjes naam. Gelukkig kunnen we daar nog ruim vier maanden over nadenken.

 21 november We hebben een naam gevonden voor de kleine kerel in mijn buik. Eentje die we allebei gelijk mooi vonden en zonder teveel poespas. Op dit moment noemen we hem Kareltje zodat we niet per ongeluk de echte naam noemen hahaha Weer naar de verloskundige geweest. Vandaag was er een stagiaire bij. Ze ging naar het hartje luisteren en dat klonk meteen goed. Toen wilde zij mijn buik opmeten. Al metende zag ik haar wat nerveus worden, waardoor ik ook nerveus werd. Wat was er aan de hand? Gelukkig kwam de verloskundige er meteen bij en ging ze een echo maken. Wat bleek de kleine was 2 weken in groei vooruit. Een beetje aan de grote kant dus. Maar omdat al het andere er verder goed uit zag hoefde ik mij geen zorgen te maken. De verloskundige wilde de volgende keer nog een echo laten maken om te kijken hoe de groei van de baby dan zou zijn.

 26 november Nadat ik de kleine twee dagen niet gevoeld heb, begin ik me toch zorgen te maken. Normaal voel ik hem elke dag minsten een paar keer.  Daarbij ben ik ziek en heb flinke koorts dus de hormonen maken mij erg van slag. Wanneer ik naar de verloskundige bel belooft ze meteen te komen. Als er naar het hartje geluisterd wordt, wordt deze meteen gevonden. Ik begin me bijna schuldig te voelen dat ik gebeld heb. Maar de verloskunidge verzekerd mij dat het heel belangrijk is dat ik bel als ik twijfel en dat het helemaal niet erg is.

13 december Ik ben weer op bezoek bij de verloskundige. Deze is op het moment erg gestressed omdat ze haar verkeerd gepland hebben (te weinig tijd gegeven hebben bij inschrijving of zo). Ze is zo haastig dat ze bijna vergeet om de groei van de kleine op te meten. Voorzichtig herinner ik haar eraan en een beetje geirriteerd (niet naar mij toe) doet ze dit toch. Ze komt op een groei uit van vier werken vooruit. Nu schrik ik toch wel een beetje. Dit vind ik wel heel veel. De verloskundige wil meteen een afspraak laten maken bij het bloedlab in het ziekenhuis en bij de gynacoloog. Ze zal me hier over terugbellen. In de "stress" vergeet ik helemaal te vragen waarom ze dit allemaal wil doen. Later komt ik er achter dat ze wil laten controleren of ik geen zwangerschapdiabetes heb. Anders zou het betekenen dat ik op dieet moet. Het blijkt dat bij zwangerschapsdiabetes de baby vaak veel groter is dan normaal. Als ik hierover praat met mijn moeder vertelt ze mij dat ik als baby in haar buik ook vier weken in groei vooruit is. Dus ik verwacht haast dat ik geen zwangerschapsdiabetes heb want ik voel me verder goed en de kleine is goed actief.

19 december Vandaag ben ik bij de gynacoloog geweest. Een aardige man maar ik kon hem af en toe bijna niet verstaan. Ik heb dus de helft niet mee gekregen wat hij allemaal tegen mij zei. Mijn vriend is ook mee geweest maar ja die is bijna helemaal doof dus kon  mij niks vertellen. De gynacoloog kwam uit op twee weken in groei vooruit. Het bloedsuiker is goed ik heb dus geen diabetes. Zijn opmerking was dan ook, jullie zijn allebei erg groot dus kan het heel goed dat de baby daarom wat aan de grote kant is. Ook vertel ik hem het verhaal van mijn moeder. Toch wil hij dat ik nog mijn bloed laat onderzoeken voor iets (weer niet gevraagd wat) en moet ik urine inleveren. Ook krijg ik nog een afspraak bij de gynacoloog over twee weken. Ik denk dat dit gewoon even voor de zekerheid is, maar ik verwacht dat ik daarna gewoon weer naar de verloskundige mag. Vandaag heb ik trouwens weer een echo gehad. Ik moest stiekem wel lachen om het gezicht van mijn vriend. Die is echt zo trots als een pauw geloof ik. Het is trouwens echt een geweldig gevoel en gezicht om de kleine in mijn buik te zien/ te voelen  als hij beweegt. Mijn buik is soms net een of ander drilpudding die alle kanten op beweegt.  De opa en oma hebben nu ook de baby in de buik gevoeld. Vooral de opa (die dat nog nooit gevoeld had) vond het een bijzondere ervaring. Ja kleine man iedereen is nu al supertrots op je en we kunnen niet wachten tot jij eindelijk geboren bent.

3 januari Vandaag was ik bij een andere gynacoloog. Het was een stagiaire en die vertelde me doodleuk dat ik wel diabetes heb (een fijn gevoel na alle kerstkoekjes en oliebollen). Gelukkig blijkt het niet heel ernstig te zijn, maar ik moet wel naar de diabetesverpleegkundige. Verder ziet het er weer prima uit met de kleine man.  

9 januari. Bij de diabetesverpleegkundige krijg een apperaatje om mijn bloedglucose te controleren. Dit moet ik nu voor en na het eten bij gaan houden. Ik moet haar via de telefoon op de hoogte houden. Sinds vorige week eet ik geen suiker meer. Ik hoop dat het voldoende is en dat ik geen insuline hoef te spuiten. Van haar moet ik ook op dieet na de zwangerschap, omdat dit allemaal wel een teken is dat mijn alvleesklier (die normaal dus de insuline aanmaakt) het op dit moment niet trekt. Dit kan later voor problemen gaan zorgen, als ik ouder wordt. Op zich wil ik best wel wat afvallen, maar een dieet zie ik helemaal niet zitten. Ik heb wel een afspraak bij de dietiste gekregen. Eens afwachten wat die mij te vertellen heeft.

16 januari Omdat de gynacoloog waar ik vandaag heen zou (weer een andere), plotseling een spoedgeval kreeg, wordt ik gauw even tussendoor bij een andere gynacoloog gezet die nog even naar onze kleine kerel kijkt. Volgens hem is de kleine man 2 weken in groei vooruit. Als ziet er prima uit.

 22 januari Vandaag een afspraak bij de dietiste en ik moet zeggen dat het mij honderd procent is meegevallen. Ze heeft gelukkig dezelfde visie als ik en houdt ook niet van dieten. Ik heb haar aangegeven dat ik best wil afvallen, maar dat het volhouden van het op gewicht blijven gewoon een probleem is. Zij wil mij hier best bij helpen. Omdat ik ook nog borstvoeding wil geven, moet ik maar over ongeveer een half jaar weer contact met haar opnemen en dan praten we verder. Mijn voedingspatroon op dit moment vind ze hartstikke goed en daar hoef ik verder niks aan te doen. pffff gelukkig maar.

 23 januari Nou heb ik de gynacoloog die vorige week afwezig was gezien. Hij heeft het hoofdje opgemeten en mijn buik bekeken. Volgens hem is de kleine man helemaal niet te groot en zit hij precies op schema. Het zal allemaal wel. Ik krijg steeds wat anders te horen. Het enige waar ik mij nu nog druk om ga maken, is het feit dat ik hoop dat alles goed gaat en ik een gezond kindje op de wereld mag zetten.

6 februari. Hahaha die man weet ook niet wat hij wil. Nu blijkt de kleine kerel wel weer aan de grote kant te zijn. Toen ik de gynacoloog vroeg hoe het bij de bevalling zou gaan, begon hij over de daadwerkelijke bevalling. Ik bedoelde eigenlijk wie er bij zou zijn enzo. Het enige wat ik te horen kreeg was dat de dienstdoende gynacoloog erbij zou zijn. Nou ja we zien wel hoe het allemaal zal verlopen.

14 februari Alles was goed bij de gynacoloog. De kleine man is helemaal ingedaald en af en toe verneem ik dat ook goed. Mijn bekken en schaambeen doen flink zeer af en toe. Als het aan mij ligt mag onze jongen nu wel komen.

De kinderkamer is helemaal klaar en het bedje is ook opgemaakt voor hem. We wachten....

13 maart