Hallo lieve moedertjes, Ik ben Jedi, 26j, en 5 jaar getrouwd met Wes (28j). Wij hebben samen drie schatten van kindjes. Na 6 zwangerschappen, 3 miskramen waarvan 1 spontaan en 2 met curettage, 1 ziekenhuisbevalling, 2 thuisbevallingen en 3 borstvoedingsperiodes kan ik wel zeggen dat ik ondertussen een beetje ervaring heb. Binnen enige tijd willen we wel een vierde kindje, maar voorlopig ben ik voldaan.

(Sinds februari 2008 heb ik een getuigschrift zwangerschapsmassage, dit hoop ik in mn toekomstige carrièrre als doula goed te kunnen gebruiken. Ondertussen wil ik hiermee alle mama's helpen die er nood aan hebben. jedi_riket@hotmail.com)

We waren nauwelijks 2 maanden getrouwd toen ik na een week overtijd een eerste zwangerschapstest deed. Het was middernacht en mijn man kon niet meer wachten. Hij vroeg me om een plasje te doen. Wat ik ook deed, maar de test legde ik weg en kroop terug in bed. Wes ging kijken en vertelde me dat ik mama werd. Ik kon het niet geloven en trok de test uit z'n handen, ......, het was waar. Véél te vroeg dan gepland werden we ouders. M'n gevoel zei me dat het een jongen zou worden en we hadden dan ook alleen een jongensnaam, Jesse.

Ik was uitgerekend op 12 juli 2003, die dag was het heel warm. Heel de dag door had ik een stijf gevoel in mn dijen, net of ik lang had gefietst of paard gereden. Ik kon niet lang rechtstaan en wandelen ging ook al niet echt vlot. Eén keer kreeg ik een geweldige steek waarvan ik moest zitten. Een hele dag een enorm gespannen harde buik die ik tot mn maag voelde, maar voor de rest niets. 'S nachts rond 1.30u werd ik wakker van een pijnlijke harde buik, ik dacht dat het begonnen was en besloot te wachten tot de volgende om Wes wakker te maken. Dat duurde niet lang want 2min. later was er weer zo één. Het waren duidelijk weëen!! Ik duwde Wes wakker die op zijn beurt recht vloog en vroeg of het begonnen was. Ik antwoorde met een kreet en hij wist wat te doen. Om de twee minuten kwamen de weëen en ik had al persdrang. Bij het ziekenhuis aangekomen duwden ze me in een rolstoel en werd er naar mn sis-kaart gevraagd. Toen werd ik enorm boos en eiste dat dit later kon gebeuren. De vroedvrouw die me opving was heel kordaat, waar ik op dat moment totaal geen nood aan had. Ze toucheerde me en ik had 7cm opening. Geshokeerd en in paniek wist ik dat ik het zonder epidurale moest doen! Dit kon ik niet! Ik?? Het meisje dat elke maand wel flauwviel door de pijnlijke maandstonden?? Mn man kneep in mn hand, keek me aan en sprak me moed in. De gyneacoloog van wacht brak mn vliezen en stuurde me naar de verlostafel. Na 10 minuten verkeerd persen, haalden ze de vacuümpomp boven en dat wilde ik kost wat kost vermijden, ik duwde zo hard ik kon en met behulp van een knip werd Jesse geboren om 3.42u Op mijn mama haar verjaardag!

Jesse werd 8 maanden en groeide enorm goed. Weer overtijd..... getest.....positief!! Wat nu? We waren er totaal nog niet klaar voor, maar het was welkom. Na een week of 9 besloot ik toch maar eens een afspraak te maken voor een eerste check up. Maar eerst moest ik plassen. Ik ging zitten en zag..... een dikke bloedklonter in mn slip. Ik vloeide, bestudeerde de klonter en zag dat het er wat vlezig uitzag,.....mn babytje,....kwijt. De natuur had ingegrepen, het mocht niet zijn. Ik heb het vruchtje ingepakt in aluminiumfolie en ingevroren.

Zomer 2004. Jesse werd 1 jaar. We besloten om voor een dochtertje te gaan. Eerste poging, RAAK!! Eerste echo zag er goed uit. Maar.....twijfel, waar bevallen?? Wilde niet meer dezelfde bevalling. Leek me té onnatuurlijk, ik was alles behalve ontspannen en veel te veel in paniek. Nee, niet nog is op die manier. Er bleef maar één optie open: thuis. Maar was ik daar wel dapper genoeg voor?? We besloten op consultatie te gaan bij een zelfstandige vroedvrouw en meteen na het eerste gesprek was ik verkocht!! Die vrouw mocht mijn kind ter wereld brengen. Ik was uitgerekend 30 maart 2005. Op 34 weken had ik 1,5cm opening en nog maar een boordje te verstrijken. Platte rust, zeker tot 37 weken, vroeger mocht ik niet thuis bevallen. Op 36 weken was de opening 3 cm en de baarmoederhals was volledig verstreken. Op 16 maart, 38 weken ging ik op consultatie en laatste les haptonomie. Daarna gingen we bij AVA de suikerboontjes halen en die bij vrienden maken en vullen. Ik had al de hele dag een raar gevoel in mn buik en mn benen, maar zei er niets van. 'S nachts om 23.45u nam ik afscheid van mn vriendin en ze zei me: "tot straks he" met een dikke vette knipoog. Ze had het dus in de gaten en wist dat ze paraat moest staan met haar camera. In de auto vertelde ik Wes dat hij zich rustig moest houden en dat ik een heel sterk gevoel had dat het voor de nacht of ochtend ging zijn. Na een nacht van regelmatige harde buiken werden we om 7.30u wakker. We belden de vroedvrouw en die raadde me aan een bad te nemen zodat de weëen konden doorzetten, wat ook gebeurde. Wes belde opnieuw en ze kwam eraan. Ik dacht dat ik de vroedvrouw voor niets had laten komen. En begon me meer en meer op die gedachte te concentreren. Met het gevolg dat mn weëen stopten. Mn vroedvrouw heeft mn weëen terug opgewekt doormiddel van voetreflexologie en rond 16.15u moest ik op mn linkerzij liggen om onze baby vlotter te laten indalen. Ik ben zo blijven liggen in mn man zn schoot. Wanneer de schoudertjes geboren waren hebben Wes en ik haar samen aangepakt en op mn borstkas gelegd. We huilden beiden van geluk. Zo'n mooie meid. 16.30u Geike was geboren, tijdens Samson op ketnet (Voor Jesse). We waren beiden overtuigd,....dit doen we nooit meer in het ziekenhuis!! Haar placenta hebben we samen met het verloren vruchtje onder een kersenboompje geplant, zodat ze altijd bij elkaar zijn.

November 2005. Geike werd 8 maanden. Overtijd, test, positief!! Wat nu?? Nee, niet weer, dit wilde ik absoluut niet!! Ik was er totaal niet klaar voor! Nee, ik wilde zeker wachten tot ze naar school ging. Pff, hoe moest ik dit doen,....tja, het was zo, niks aan te doen, wees welgekomen kindje. Op 13weken had ik mn eerste afspraak bij mn vroedvrouw en de dag daarop kreeg ik mn eerste echo. Net in die week aanvaarde ik het feit dat we nog een kindje kregen en had ik er vrede mee. Na een half uur zoeken naar een hartslag werd de doptone opgeborgen en besloten we de echo af te wachten. Bij de gyneacoloog werden we met een brede glimlach onthaalt. We keken op de monitor en na het voorafgaande verteld te hebben werd het bevestigd, .....geen hartslag en zelfs al een waterhoofdje. groei gestopt op 12 weken. Was nu 13 weken en één dag. Dus.... was mijn baby al een week dood. Nee, niet weer!!!! Niet opnieuw!! Mijn lijf protesteerde, panikeerde, was totaal verward. Er werden ons direct drie opties aangeboden,..... curretage onder plaatselijke verdoving, narcose of een minibevalling. Ik mocht erover nadenken. De dag daarop gaf mn vroedvrouw me nog opties om het op natuurlijke wijze te laten af komen: risinuscoctail, voetreflexologie,... maar dat was te riskant voor te veel bloedverlies. Dus kozen we voor de volledige narcose, ik wilde me van niets bewust zijn!! Zo gezegd zo gedaan, ..........aangezien we niets tastbaars hadden kozen we een naam: Sterre

We wilden zeker 9maanden wachten voor een nieuwe zwangerschap, zodat Sterre een plaatsje had in ons gezinnetje. En ja hoor, op 30 maart 2007 konden we ons derde wondertje verwachten. Na een zéér misselijk en angstig eerste trimester wisten we dat we een zoontje kregen. Op 26 maart kreeg ik een telefoontje van mn vader met de boodschap:"duw mn kleinzoon er vandaag uit!" Zodat zn tweede kleinzoon op zijn verjaardag geboren zou worden. Ik had al drie dagen lang om het half uur een harde buik, maar die maandag waren ze toch wat gevoeliger. Ik besloot om 22.30u te gaan slapen en deelde mee dat het voor de nacht was of de volgende ochtend. Na een uurtje slaap werd ik om het kwartier wakker en moest ik overgeven en had diarree. Ik wist dat het een kwestie van uren ging zijn. Om 05.00u besloot ik dat mn weëen mochten doorzetten en ging ik in bad. Na een half uur kroop ik terug in bed. Ik ging op handen en kniëen zitten en puftte om de tien minuten de weën weg. Om 6.30u besloot ik Wes wakker te maken. Ik vroeg om nog een half uurtje te wachten, vooraleer hij iedereen wakker zou bellen. Maar een kwartiertje later kon hij zich niet meer bedwingen. Hij belde de vroedvrouw en zn moeder kwam de kindjes halen. Rond 08.00u stond iedereen paraat. Jo toucheerde en vroeg me wat ik dacht. Ik zei: 6cm. Hij beaamde het. Hij zei dat ik mocht doen wat ik wilde. Ik besloot om nogmaals in bad te gaan. Ik kroop op handen en voeten in bad, Wes sproeide warm water over mn rug. Ik kreeg persdrang, ving mn weëen op. Wes zei me dat het ernaar uitzag dat ik in bad ging bevallen. Ik dacht: nee, ik kruip dadelijk terug in bed. Net op dat moment braken mn vliezen. Jo ging zn spullen halen uit de auto, en de baby kwam. Ik riep: Jo, Jo?? Is hier iemand?? Hij komt, hij komt... . Ik voelde Jo zn hand aan mn enkel en wist dat ik rustig kon persen. Nadat het hoofdje en het ene schoudertje geboren waren mocht Wes onze zoon ter wereld brengen. Ik draaide me om en kreeg Senne in mn armen van mn man. Hij kreeg twee klemmen en een schaar. Nadat de navelstreng was uitgeklopt volgde Wes Jo zn instructies en klemde de navelstreng af en knipte hem door. We keken elkaar gelukzalig aan en wisten het: Dit was onze perfecte bevalling.

April 2008. Na een passionele nacht op een vruchtbare dag, wist ik dat het weer raak zou zijn. Wat ik eigenlijk nog niet wilde. Het werd ons meer dan duidelijk dat we na deze, eventuele, zwangerschap toch iets anders moesten doen dan NFP voor contraceptie. Want hoe positief we er ook achter staan, we kunnen ons niet aan de regels houden. En ja hoor, positieve test. Ondanks het voorgevoel was ik toch wat geschokt. Het heeft toch een dikke maand geduurd voor ik er vrede mee had en aanvaardde dat nr.4 zo snel ging komen. Maar hoe dikker dat buikje werd, hoe aangenamer het gevoel hoe meer ik ernaar uitkeek om dit kleintje te voelen. 19 juni 2008, 12w ver, eerste echo voor de nekplooimeting. Zenuwachtig zit ik op de tafel, want we hadden al meegemaakt dat een hartje niet klopte bij de eerste echo. Opeens sloeg de schrik in. Gyn zet het apparaat op mn buik en zegt ons:"ja, mensen het is echt mn dag niet vandaag." Hij rommelt wat en zoekt, maar tevergeefs. De groei was gestopt op 12w en 2d, het was dus nog maar net gebeurd. Onmiddellijk een afspraak geregeld voor een curettage. Wat nu? Verdriet staat op de voorgrond, en teleurstelling, spijt en schuldgevoel. Waarom schuldgevoel? Het lijkt wel of elk kindje dat zo hard gewenst is er ook komt en dat elk ongelegen verrassertje het laat afweten. Voor elk gezond kind dat we krijgen moeten we er telkens ook eentje teruggeven....

Vrijdag 27 juni: afspraak curettage
Na een week met een dood kindje in mn buik, wat heel verwarrend is, moest ik op donderdagavond voor het slapen gaan 2 tabletjes prostaglandine vaginaal inbrengen. Aangezien mijn lichaam zéér gevoelig is aan hormoonpreparaten, begon dit te werken.
Om 3.15u braken mn vliezen. Ik lag in bed en voelde een stroom die ik niet kon tegen houden. Ik ging zo snel ik kon naar de wc. Mijn benen hingen vol evenals elke plekje vloer waar ik had gelopen, tot de muur toe. Onmiddellijk wist ik wat er gebeurde en wat er gebeuren stond! Mijn water was gebroken en ik verloor al mn vruchtwater, samen met helderrood bloed. Ik ging bevallen! Mn man belde direct de vroedvrouw en ze kwam onmiddellijk. Door de emotie en het besef deed mn lichaam haar gebruikelijke reactie: bloeddruk omlaag en flauwvallen. Omdat ik de symptomen al ken, ben ik op mn bed gaan ligggen met de benen omhoog. Opeens voelde ik een druk, ik moest naar de wc. Ik zat en daar was het. Mn kindje hing in de wc, aan de navelstreng nog vast in mij. Nu was het echt! Ik huilde van verdriet en wist dat ik het niet in de wc mocht laten vallen... dus raapte ik al mn moed bijeen en nam een wcpapiertje en legde mn kindje op mn hand. Zo zat ik wel 5 minuten op de wc. Ik kon niet meer, en heb het voorzichtig losgetrokken, de rest van de navelstreng hing aan een bloedklonter die ik er vervolgens uithaalde. "Zou dat de placenta zijn? Nee, dat kan niet, dit is veel te klein" dacht ik.
Aan de telefoon zei mn vroedvrouw dat ik op mn bed moest liggen om te veel bloedverlies te vermijden. Na een kwartiertje was ze aangekomen. Ze nam mn bloeddruk, die zat goed. Cotroleerde het bloedverlies, was ok. Na een half uurtje praten, belde ze de gyn (die natuurlijk niet bereikbaar was) om te vragen of ik nu nog binnen moest. Maar...de placenta was er nog niet...dus, waarschijnlijk moest ik toch nog gaan.
Ann (vroedvrouw) onderzocht mn baby (wat in het vlies wel op een puppy leek), het was compleet, tien vingertjes, tien teentjes, oogje, oortjes, mondje (dat open stond) alles was er. Dus de afwijking moest inwendig of chromosomaal geweest zijn, zo erg dat het niet levensvatbaar was. Het was niet meer steriel dus ik kon het niet meer laten onderzoeken in het labo, vertelde ze me.
Ann onderzocht mn baarmoederhals, of er nog opening was, aangezien ik al flinke naweëen had, was mn baarmoeder al goed aan het krimpen. Ze onderzocht, en ik voelde weer die druk, naar de wc en... plons daar was de placenta, ze viste hem uit het toilet en hij was compleet. Dus moest ik niet meer naar het ziekenhuis, tenzij ik abnormaal veel bloedverlies zou hebben.
Mn baby had ze in een doos gestopt, ik kon het niet laten... ik moest het zien. Het was inerdaad compleet,...tranen, afscheid...
Wes had niet verwacht dat het er al zo menselijk zou uitzien. Dat waren ook zijn woorden:"het is echt al een minimensje!" Hij was er echt niet goed van...heel de dag heeft hij bijna geen woord kunnen zeggen.

Een vierde kindje willen we zeker. Maar dat willen we beter plannen. Geen verrassertjes meer, geen teleurstellingen meer, geen verdriet. Ik heb een voorschriftje voor de nuvaring, en die gaan we uitproberen. Misschien als Senne 2.5jaar is dat we voor een volgende gaan. september 2009? We zien wel...