Hallo iedereen. Ik ben Marleen en ik ben 33 jaar. Op 19 oktober 2001 stapten Koen en ik in het huwelijksbootje en al vlug werd ons geluk verzegeld met het vooruitzicht van de geboorte van ons eerste kindje. Wat een feest ... alle dagen frieten met zigeunersaus en een kleine brochette ... tot ik op de weegschaal een naald zag tilt slaan. 30 kg was ik bijgekomen ... maar ik had een pracht van een dochter ... Fleurtje. Normaal gezien zou ze op 25 december geboren worden, maar de kleine deugniet begon pas te rommelen op 31/12/2002. Uiteindelijk zag ze het daglicht op 03/01/2003. Het was echt puffen geblazen maar de klus was op bijna 10 uur geklaard. Nu is onze kleine schat al een hele meid geworden. Ik had mezelf voorgenomen dat - wanneer ik terug mijn oorspronkelijk gewicht had bereikt - we voor een tweede kindje zouden gaan. Ik had door het overgewicht tijdens de zwangerschap van Fleurtje een ontregelde schildklierwerking en deze moest ook eerst onder controle gebracht worden. In januari 2004 gaf de endocrinoloog groen licht om zwanger te worden (het zou met de medicatie toch gemiddeld 6 maanden duren voor er van een tweede kleintje sprake zou zijn). MIS POES ... diezelfde maand ... JA zwanger van ons tweede kindje (waar een nieuwjaarsreceptie toch allemaal goed voor is ). De zwangerschap verliep rustig met een gezellig dieet omdat ik niet teveel mocht bijkomen. Desondanks zijn het 19 kilootjes geworden (was toch een pak minder dan 30 kg). De geboorte kondigde zich aan op Halloween (dat jaar een maandag) om 20u00 ’s avonds. Onze Simon is uiteindelijk geboren op woensdag 27 oktober 2004 om 0u12. Drie kilo en een klets werd uiteindelijk 3kg800. Na de zwangerschap van Simon ben ik een hele tijd blijven rondlopen met pijn thv het bekken. Ik liet me niet kennen en bleef het zware werk 11 maanden verderzetten (verpleegkunde) tot ik uiteindelijk bijna niet meer normaal kon stappen. Er werd vastgesteld dat ik bekkeninstabiliteit had tijdens de zwangerschap van Simon en deze had zich na de geboorte verder ontwikkeld tot bekkenontsteking en aantasting van het bot. Het sprak vanzelf dat de kilootjes er zo afvlogen en dat er van een derde kindje absoluut geen sprake was. De pijn was echt ondraaglijk. . Nu - enkele jaren later - voelde ik aan dat ons gezinnetje niet compleet was en dat er nog een derde bedje kon gevuld worden. Koen was onmiddellijk akkoord. En ... we gingen ervoor. Op 20 november 2006 viel het verdict ... We waren opnieuw zwanger. Ons derde kindje wordt op 21 juli 2007 verwacht. Op 12 juli 2007 werden Simon en ik gehospitaliseerd. Simon had ademhalingsstoornissen en voor mij bleek het beter dat ik ook werd opgenomen omwille van aanhoudende contracties. Op dat moment was ik maar 35 weken zwanger en de mocht nog niet geboren worden. Er werd enkel monitoring (2x per dag) uitgevoerd en Utrogestan werd opgestart om de contracties te verminderen. Op zondag mocht Simon het ziekenhuis verlaten ... hij stelde het veel beter. Ik daarentegen heb een nare ervaring opgedaan en op dat moment heb ik besloten om het ziekenhuis te verlaten en terug te keren naar mijn vertrouwde gyn. in Gent. Ik verliet het ziekenhuis op maandag en op vrijdag kon ik reeds bij de gyn gaan. Zij deed een bloedafname en urineonderzoek waaruit bleek dat ik een blaasontsteking had. Dit veroorzaakte de contracties en na inname van Monuril ging het al stukken beter. Op 18 juli naar het ziekenhuis getrokken in Gent. Had de nacht ervoor weeën gehad. Er zaten op een bepaald ogenblik nog geen 5 min. tussen en ze waren serieus pijnlijk. Natuurlijk viel de weeënstorm stil en kon ik terug naar huis. Wel stelde de gyn (vervangster) vast dat ik mijn slijmprop aan het verliezen was en ik had een dikke cm ontsluiting. Het zou niet lang meer duren. Wat mij wel opvalt is dat ik bij Fleurtje en Simon de slijmprop in één keer verloor (grote hoeveelheid taai slijm) terwijl het nu in stukjes en over verschillende dagen verloopt. Op 23 juli moet ik terug naar het ziekenhuis voor monitoring, bloeddrukmeting + inwendig onderzoek. Misschien komt er dan wel iets op gang. De waarden van het onderzoek op 16/07 kwamen overeen met de waarden 10 dagen voor de geboorte van Simon. De week nadien moest ik ook op controle gaan en na het onderzoek startte de bevalling spontaan. Misschien gebeurt dit morgen ook wel. We kijken al hoopvol uit.

Op 25 juli 2007 besloten Koen en ik te wandelen in Kluisbergen. Het was mijn uitgerekende datum volgens Gent en ik had zoiets van ... 'Nu mag het wel gaan gebeuren'. Dus gingen we 6 km wandelen met de kids. Naar het einde van de wandeling toe, werden de contracties sterker. Ik had zoiets van 'JOEPI, deze avond mag ik mijn koffers nemen en naar Gent vertrekken' Maar - jammer genoeg - vielen de contracties rond 21u30 stil. Ik was echt wel ontgoocheld en boos want ik wou mijn kleintje in mijn armen sluiten.

Op 26 juli 2007 belde ik de mat in Gent op en vroeg hen of het kwaad kon om te wandelen. Ze vonden het een prima idee. Dus ... vertrokken we richting Vosselare (nabij Gent) waar we 7 km wandelden. Het tweede deel van de wandeling verliep in de regen en ik had zoiets van ... 'Nu ga ik eerst naar huis want ik ben een echt waterkieken'. Bovendien was ik boos op Koen. De contracties waren opnieuw begonnen maar Koen vroeg heel serieus: 'Is het wel zo erg als gisteren?' Precies alsof ik overdreef. Ik was eigenlijk razend en de laatste km verliepen in een ijl tempo. Eénmaal thuis bleven de contracties doorzetten. Ik besloot om de vroedvrouw op te bellen voor een controle.  Rond 19u30 kwam Christel aan en na het onderzoek wist ik dat er niets was veranderd. Ik had nog steeds 1 cm ontsluiting en een bmh van 1,5 cm. Het zou dus zeker nog niet voor vandaag zijn. Ik was gerustgesteld. Na een deugddoend bad kroop ik in bed en viel ik slaap ... tot 00u15.