Mijn ventje en ik leerden elkaar kennen op school...liefde op het 1ste zicht was het niet! Ik was een fladderaar en hij tja, ik vond hem maar wat hautain.
Maar toch kwam de dag dat ik besefte dat die jongen die ik hautain vond, in feite best wel lief was.
Op 26 april 1997 lanceerden we onze 1ste zoen. We besloten om samen hand in hand door het leven te gaan.

Samen met mijn ventje ging ik de wereld verkennen: elk jaar trokken we er voor een 6-tal weken samen op uit: van Birma tot Laos, van Laos tot Thailand, van Thailand tot Cambodja, van Cambodja tot India, van Peru tot Bolivia...en ons lijstje gaat nog verder...
In de tempels van Ankor Wat in Cambodja ging mijn ventje op z’n knieën voor me, en na 8 jaar als ’vriend en vriendin’ werden we in september 2005 man en vrouw.

De kinderwens begon te kriebelen en na onze huwelijksreis naar India besloten we nog 1 continent te bezoeken: Zuid-Amerika, nl Peru en Boliva. In deze landen begonnen we te klussen voor ons 1ste meesterwerk samen: een wondertje, een kleintje van ons samen.

Maar...december 2006: het ’klussen’ lijkt niet z’n vruchten af te werpen: op bezoek bij gynaeco.
Wegens medisch verleden worden er verdere stappen genomen.

18 januari 2007: een pijnlijk eileideronderzoek en spermaonderzoek staat ons te wachten.

23 januari 2007: telefoon van gynaeco: jippie! eileiders zijn doorgankelijk en sperma-onderzoek is fantastisch goed! Vruchtbare periode is nu aan de gang...we klussen nog een keer goed!

30 januari: ik voel serieuze steken in m’n buik...ik heb een voorgevoel zwanger te zijn.

02 februari: mijn voorgevoel wordt bevestigd: met een vroege zwangerschapstest van Clearblue krijgt ik het resultaat: "ZWANGER"...onze wereld staat op z’n kop!!!!

03 februari: eerste bloedonderzoek: HCG waarde is 32...goed zo, ik ben 3 weken zwanger.

09 februari: tweede bloedonderzoek: HCG waarde is 372...goeie evolutatie volgens dokter.

12 februari: we vertrekken op vakantie naar onze familie in Curaçao...ik ben het zo gewoon te vliegen, maar de schrik slaat me om het hart. Ik heb een slecht voorgevoel omtrent m’n zwangerschap.

22 februari: we keren gezond en wel met 3 ons terug uit Curaçao

06 maart: om 20h00 staat onze 1ste echo gepland. Ik heb een slecht voorgevoel. Mijn ogen schieten op de beelden van de echo: oef, het hartje klopt! Maar m’n gynaeco blijft ijzig stil. Om 20h30 hoor ik het verdict: ’mevrouw, uw HCG-waarden komen niet overeen met de duur van de zwangerschap volgens de echo, ik vrees dat we op een miskraam stevenen’. Mijn wereld stort in, ik klap dicht...de dagen erop leef ik als een zombie met nog een kleine hoop dat het goed komt. In al die eenzame momenten neem ik afscheid van ons ukje, ik vertel hem dat het ok is: dat hij niet hoeft te vechten, dat z’n mama hem wel begrijpt als hij het opgeeft. Ja, ik had een voorgevoel dat ons 1ste een kleine jongen ging worden.

12 maart: nog geen symptomen van een miskraam. we gaan om 9h30 binnen in het ziekenhuis. 2de echo: ons ukje is 3x zo groot, maar het hartje klopt niet meer. Met tranen in m’n ogen neem ik afscheid van ons kleintje. Om 11h30 word ik naar het operatiekwartier gebracht. Ik kijk naar de klok en zie dat het 11h45 is...ik val in een diepe slaap, terwijl ik besef dat ik straks alleen wakker zal worden. Om 12h15 word ik wakker. Mijn beste vriend die anestesist is staat naast me, ik snik het uit, ik kan m’n tranen niet inhouden...ik ben ons kleintje kwijt.

10 maart: ik moet m’n leven weer in handen nemen, wat niet simpel is. ik ben gelukkig nog 2 weken thuis.

03 april: controle bij de gynaeco: alles is ok: baarmoeder is schoon, nu nog 1ste duiveltjes afwachten en dan mogen we ervoor gaan.

07 april: yes!!! de duiveltjes zijn er....ik maak een vreugdedansje.

26 april: vandaag zijn m’n ventje en ik 10 jaar samen, we hebben een positieve ovulatietest...ik besef dat m’n cyclus helemaal ontregeld is...maar toch klussen we, want wat zou er mooier zijn dan op onze verjaardag een nieuw wondertje te creëren?!?

Begin mei...ik ben op het einde van m’n latijn. Ik voelde mij de voorbije weken best nog goed in m’n vel. Nu krijg ik m’n klap. Iedereen lijkt zwanger te worden rondom mij, behalve ik dan. Ik mis m’n ukje meer dan ooit...vergeten zal ik hem niet, maar verdorie: ik moet verder in t leven, alleen vind ik de moed er niet meer voor.

Juni....ik zit er compleet door.  Gans mijn leven lijkt 1 zwart gat.  Heeft dit alles te maken met mijn miskraam?  Ik besef van niet, dat het een aaneenschakeling is van gebeurtenissen uit de voorbije jaren.  Ik ga in behandeling bij een dokter.

04 juni 2007: de duiveltjes zijn er terug.  Op naar de volgende ronde.

15 juni 2007: bezoek aan de gynaeco. We zien mijn eitje klaarzitten.  Het zal binnen de 3 dagen zijn sprongetje maken.  Verlangend kijk ik naar het scherm...zal dit eitje terug mijn geluk betekenen?  Een vreemd gevoel komt over mij.

17-18 juni 2007: positieve ovulatietest: de gynaeco had gelijk! We klussen volop.

02 juli 2007: de duiveltjes moesten op 1 juli al doorgekomen zijn.  Geen duiveltjes te bemerken.  Sinds een kleine week heb ik last van rugpijn, pijnlijke borsten, buikpijn....Zou het kunnen.
Tegen al mijn principes in ga ik om een zwangerschapstest.  Om 17h00 doe ik de test.  Amper 1 minuut later: ZWANGER! Ik begin te huilen, kan het amper geloven.  Ik snel naar de apotheek om 2 tuutjes: 1tje voor mijn man, 1tje voor mij.  Zo zal ik het vanavond vertellen aan hem.  Ik maak snel nog een afspraak bij gynaeco.

03 juli 2007: Om 10h00 zit ik bij gynaeco.  We doen een echo.  Er is verdikking van het baarmoederslijmvlies te zien.  We laten bloed trekken.  Op 6 juli opnieuw een bloedtest om te kijken of HCG goed stijgt.
 

06 juli 2007: HCG op dinsdag was 435.  HCG vandaag 1100.  Goeie stijging volgens dokter.

13 juli 2007: opnieuw echo.  Goeie vruchtholte te zien, in het midden zien we een klein sliertje.  Hieruit zal alles groeien.

20 juli 2007: opnieuw echo. Vruchtje is aan te groeien.  Grootte: 0,55 cm.

27 juli 2007: terug echo-dag. Vruchtje is 1,38 cm.  Het hartje klopt!!! Wat een onvoorstelbaar gevoel!

03 augustus 2007: echo-dag. Ik heb er een goed gevoel bij. Vruchtje is 2,11 cm.  Hartje klopt perfect.

14 augustus 2007: echo-dag.  Vruchtje is al 3,40 cm. Goeie hartslag. Ons kindje beweegt al in mijn buik en maakt gekke toeren.

24 augustus 2007: echo-dag + nekplooimeting.  Nekplooi is 1 mm.  Erg goed volgens gynaeco.  Ons boebeltje zit te zwaaien met armpjes en beentjes.  Je ziet hoe het maagje gevormd is, hoe de hersentjes gevormd worden, de hersenhelften.  Ons boebeltje beweegt volop en is moeilijk te meten.  Het komt neer op 5 cm.  We zijn binnen een 3-tal dagen aan de 12-weken grens.  We laten naast de nekplooi ook nog een bloedtest doen om chromosoomafwijkingen te bepalen. Dinsdag mag ik bellen voor de uitslag.

28 augustus 2007: ik wacht vol spanning op telefoon van gynaeco.  Om 13h30 het verlossende telefoontje.  Alles is piccobello in orde. Mijn bloedwaarden zijn ok qua ijzer, rode bloedcellen, HCG-waarde, maar ook onze baby doet het prima.  Erg goeie resultaten volgens gynaeco, geen afwijkingen te bespeuren.  Oef....ik ga er eindelijk van proberen te genieten en eindelijk het grote nieuws aan iedereen vertellen. 

14 september 2007: we hebben vandaag de 15 weken-echo. Ik ben zo nerveus, toch nog bang om slecht nieuws te horen.  Eerst overloopt de gynaeco nog eens de bloedwaarden van de triple-test.  Het risico op afwijkingen is < 10.000, wat erg goed is volgens de dokter.  Bijkomende testen hoeven niet meer.  En dan....het grote moment: onze echo!  Al vlug zie ik hoe ons boebeltje gegroeid is!  Het zit voluit te stampen in mijn buik, te zwaaien met zijn of haar armpjes, je kan allle vingertjes en teentjes tellen, het maagje en blaasje zijn goed gevulde, de 4 hartkamers kunnen gezien worden en ons boebeltje is al meer dan 10 cm! Wauw, een verdubbeling met een 3-tal weken terug.  Bij het afsluiten van de echo steekt ons boebeltje zijn duimpje nog eens op naar ons....net alsof het wil zeggen: 'ik doe het hier prima hierbinnen'.  De gynaeco denkt het geslacht te zien, maar er is nog geen 100 pct zekerheid....nog wat te vroeg om het met volle overtuiging te zeggen.  We gaan dus nog effe moeten afwachten tot eind oktober om te zien of de gynaeco hetzelfde zegt....en als mijn ventje me dan heeft kunnen overtuigen om het geslacht te weten, dan zullen we het definitief weten.

September 2007 - tot 17 maart 2008: de zwangerschap verloopt prima! Ons boebeltje is een erg actieve baby en ik geniet volop van alle bewegingen in mijn buik. Stilletjes aan verlangen we naar de uitgerekende datum van 9 maart 2008.

Uiteindelijk gaan we 1 week overtijd.  Na 41 weken zwangerschap ziet ons zoontje Leander na een erg vlotte bevalling het levenslicht! Welkom ons klein Boebeltje...je bent meer dan welkom!