Mijn verhaal achter mijn zwangerschap en bevalling en relatie met de "vader" van mijn dochtertje!!

20 jaar en voor het eerst mama van een lief klein prinsesje en helemaal van mij alleen!

Ik was 19 toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, hier in de stad was de tros muziek feest dat was op  donderdag 19 juli 2007. De volgende morgen ging ik naar de huisarts om te kijken hoever ik al heen was.. Tot mijn schrik kreeg ik te horen dat ik 5 weken en 2 dagen zwanger was. Ik schrok het eerste wat door mijn heen ging was hoe vertel ik het mijn ouders. Ik was er blij mee en mn "ex" ook zei hij dat ik zwanger was ondanks dat het niet geplant en een ongelukje was. Ik heb de pil fijn gemaakt en toen zo weg geslikt met wat drinken anders durfde ik ze niet in te nemen bang dat ik de weer bijna in zou stikken. hij gebruikte condoom maar daar zat een gaatje in en niet bij na gedacht wat ik verder moest doen...
We zijn met mijn ouders mee geweest na de camping en heb het verzwegen.
We kwamen thuis en kreeg op zondag ruzie met hem want hij had liever dat ik abortus deed of hij ging weg omdat hij bang was voor de reactie van mijn ouders, ik was het ook maar abortus nee ik kreeg het niet over me hart heen.
Toen ik 9 weken en 5 dagen was riep mijn oma mij bij zich ze zei je bent zwanger.
Ik zei ja ik kan er niet om liegen hoe graag ik dat had gewild op dat moment.
Ze zei ik zie het aan je en wanneer ben je het van plan om het je ouders te gaan vertellen? ik zei als ik 12 weken ben, mijn oma zei nee je gaat het nu doen en ik ga mee. Ik met lood in mn schoenen tegen mijn ouders vertelt hun boos natuurlijk want we waren nog maar net bij elkaar. Mijn "ex" bij ons thuis gekomen we hadden allebei de wind van voren gehad. Hij zou s avonds terug komen om er over verder te praten op kwa financiele gebied en hoe verder met "ons", met mij en met hem en met de kleine.
hij is niet opkomen dagen. heeft nix van zich laten horen dat hij niet kwam.
Dag later ik belde hem op en bedankte hem vriendelijk dat hij nix van zich had laten horen dat hij niet kwam. Hij gaf daarop een antwoord wat ik gewoon een kutsmoes vond van: sorry ik ben 3 uur lang bezig geweest samen met mn opa om uit te rekenen wat ik per maand over hou wat ik aan jou kan geven voor de kleine, vroeg hem om direct te komen maar dat wou hij niet hij wachtte liever op een telefoontje van zn kameraad tevens collega op zn mobiel en ging liever douchen dan dat hij ff kwam om over zn kind te praten. Op dat moment was het gevoel helemaal voorbij want had m als nog een kans gegeven ondanks dat tie tegen mij had gezegd dat ik het weg moest laten halen maar wou m toch in het leventje van de kleine betrekken, maar was m zo zat ik zei als je nu niet komt dan hoeft het voor mij niet meer. Hij zei ook doodleuk van oke is goed  maakt mij niet uit. ik zei ok is goed dan is het vanaf nu voor bij kom je spullen maar ophalen o nee ik kom ze wel brengen heb alles van hem in tas gedaan en gebracht en heb toen nog 3x in het begin nog wat van m gehoort en sindsdien helemaal niet meer...
Hij wou nix met ons nog te maken hebben want wij pasten niet in zn nieuwe leventje want hij wou een nieuw leven beginnen. ben blij dat ik steun van mijn ouders heb gehad in de zwangerschap en krijg het nu nog want ik woon nog thuis.

21 maart 2008 om 18.47uur werd mijn dochtertje geboren. ik heb haar de naam Gabriela gegeven. De laatste dagen heb ik het echt zwaar gehad wist me geen houding te vinden van hoe ik moest zitten en liggen. was al 48 uur wakker toen de weeën kwamen. uiteindelijk heeft de hele bevalling incl met de ontsluiting en placenta 9uur en 22 min geduurt.

ik wist niet dat mijn kleine prinsesje zo mijn leven zou veranderen.
Bij de geboorte woog ze 3710gram dus bijna 7.5 pond! en ze is 48cm lang.

Hij wil nu in contact met haar komen maar nu wil ik het niet want hij zit aan de drugs.
Hij kan mij nix maken hij heet haar niet erkent, heb m laten weten dat ik geen contact meer met m wil en dat ik als ze oud genoeg is vertel hoe hij is en wat hij allemaal heeft gezegd en als ze toch naar m toe wil gaan dat ik het wel goed vind maar dan toch met haar mee ga want je weet maar nooit.

ik red me wel zonder zijn hulp heb zijn hulp niet nodig zonder hem is veel beter dan met hem nu heb ik geen stress en spanning dat is voor mij niet goed en voor haar al helemaal niet.

hij laat nu nix van zich horen volgens mij is tie alleen maar blij dat hij van haar en mij af is.