Iets meer dan vijf jaar geleden, op een warme zomernacht op de Gentse Feesten... ergens in de vroege uurtjes op de Vlasmarkt, leer ik via een vriendin een kerel kennen. Aanvankelijk vind ik hem maar niets, hij is naar mening nogal onbeschoft en lalt er maar een beetje op los. Wat ik nog niet weet, is dat hij me ook maar een vervelende trien vindt. Hoe het te verklaren valt, weet ik na 5 jaar nog steeds niet, maar uiteindelijk neemt ons verhaal een vreemde wending en sluiten we de nacht kussend af.

5 jaar later, eind juni 2007. Dolgelukkig schuif ik de man van mijn leven een ring rond de vinger. De jongen die ik aanvankelijk maar een rare kwast vond, heb ik nu leren kennen als een prachtige, liefhebende en respectvolle man. Meer nog, hij wordt mijn echtgenoot. De papa van mijn kindjes, want dat wisten we reeds lang: wij hebben liefde in overvloed, we hebben staaaaaapels over om aan een liefdeskindje te geven.

Juli 2007: na onze huwelijksreis, een trektocht door het ruige (en natte!!!) Ierland, besluiten we ervoor te gaan: de pillenstrip wordt onverbiddellijk naar de vuilnisbak verbannen. Wat we zelf nooit voor mogelijk hadden geacht, gebeurt: al na 2 weken blijken we in verwachting te zijn van onze eerste spruit. Geluk, blijdschap, angst, alle emoties volgen elkaar op.

11 september 2007: onze eerste echo; ons ukje ziet er perfect uit. We kunnen reeds een hoofdje, armpjes en een buikje onderscheiden. We zijn dolgelukkig en al helemaal verliefd op onze klein(e) prins(es). 's Avonds genieten we nog na in bed, wanneer ik plots een streepje bloed in mijn pyjama opmerk. Aanvankelijk maken we ons niet te veel zorgen, maar wanneer het bloeden steeds heviger wordt, slaat de paniek toe. Die nacht vloeien er veel traantjes en wordt er weinig geslapen. Een echo de volgende dag wijst uit dat ik een bloeding had in de baarmoeder, waardoor ons kleintje in gevaar is gekomen. De gyne schrijft een aantal weken platte rust voor, maar kan ons geen garanties geven over de afloop: we kunnen slechts de natuur haar gang laten gaan.

Oktober 2007: ons ukje wil niet opgeven!! De bloedklonter blijft afnemen in volume en ik mag inmiddels opnieuw werken. Toch is het opnieuw ongeduldig afwachten tot de volgende controle, want de ongerustheid blijft toch sluimeren!

November 2007: onze prins(es) blijft goed groeien, al komt er geen einde aan mama's bezorgdheid!

 

December 2007: de 20 weken-echo toont een minuscuul wormpje: jij wordt een zoontje! Papa en mama zijn dolgelukkig en apetrots dat je het zo goed doet! 

 

Februari 2008: mama en papa beginnen nu toch een beetje ongeduldig te worden: we kijken zo naar je komst uit, klein vechtertje! Nog 2,5 maanden te gaan! 

 

April 2008: nu wordt het echt allemaal erg spannend... lieve prins, je bent zo welkom, mama en papa kunnen niet wachten je vast te houden.

 

29 APRIL 2008.

onze prachtige zoon Finn is geboren.

Hij mat 53 cm en woog 4,020 kg bij de geboorte.

Mama en papa zijn zo trots op hun flinke beer